Nu de spotlights in Rusland gedoofd zijn, zullen ze zich de komende vier jaar in toenemende mate op Qatar richten. De Aziatische natie van 2,6 miljoen inwoners hoopt in 2022 1,5 miljoen voetbaltoeristen te verwelkomen. Met dat doel voor ogen wordt het woestijnland in ijltempo omgevormd, zo schrijft The New York Times. Dat de meest hallucinante stadions als paddenstoelen uit de grond rijzen, wist u al. Maar daar blijft het niet bij: wolkenkrabbers, hotels en shoppingcentra worden g...

Nu de spotlights in Rusland gedoofd zijn, zullen ze zich de komende vier jaar in toenemende mate op Qatar richten. De Aziatische natie van 2,6 miljoen inwoners hoopt in 2022 1,5 miljoen voetbaltoeristen te verwelkomen. Met dat doel voor ogen wordt het woestijnland in ijltempo omgevormd, zo schrijft The New York Times. Dat de meest hallucinante stadions als paddenstoelen uit de grond rijzen, wist u al. Maar daar blijft het niet bij: wolkenkrabbers, hotels en shoppingcentra worden gebouwd, nieuwe wegen en openbaarvervoerlijnen worden aangelegd. 'Elke dag verandert er wel iets', zegt Mohamed Ahmed, de manager van het Khalifa International Stadium in de Amerikaanse krant. 'Het lijkt alsof het hele land zich voorbereidt op iets groots.' Yasser al-Mulla is het daarmee eens. Hij is verantwoordelijk voor het ontwikkelen van het gras en de bomen die over vier jaar gebruikt moeten worden voor de stadions, trainingsfaciliteiten en pleinen. Zijn team verbouwt velden vol met gras, versnijdt dat tot matten, rolt die vervolgens op en verzendt die. De ploeg heeft ook 10.000 bomen van over heel het land verzameld om ze te laten gedijen in tenten. Want planten groeien niet gemakkelijk in Doha, waar er gemiddeld maar 7,5 centimeter regen per jaar valt. Een ander team experimenteert met twaalf soorten gras om de perfecte grasmat te ontwikkelen. Ze voeren verschillende tests uit en evalueren de resultaten. 'Gras is iets heel ingewikkelds', zegt Carlos Sartoretto, de research manager van Aspire Sports Turf, die het project in goede banen leidt. 'En elk stadion is een micro-omgeving.' Veel hallucinanter nog: de WK-finale wordt over vier jaar gespeeld in Lusail, een stad die nog niet echt bestaat. De site bevindt zich op bijna dertig minuten rijden van Doha en is voorlopig nog een lappendeken van meestal lege torens. Het WK wordt als hefboom gebruikt om het land om te vormen en het is duidelijk dat Qatar ook internationaal een goed figuur wil slaan. Toch blijven ook onrustwekkende verhalen de kop opsteken over de arbeidsomstandigheden van de bijna twee miljoen buitenlandse arbeiders in het land: werkweken van meer dan 72 uur, 124 opeenvolgende werkdagen zonder pauze, ... Maar er zijn ook positieve geluiden: zo mocht de Internationale Arbeidsorganisatie een kantoor openen in Doha. Houtan Homayounpour, de baas ervan, zegt in The New York Times: 'We zijn hier toch. Dat kan je in veel andere landen niet zeggen.'