De Franse sportjournalist Eric Frosio kreeg de gelegenheid om de Seleção op te zoeken tijdens hun WK-voorbereidingsoefenkamp op grote hoogte in het Braziliaanse Teresópolis, in Granja Comary. Daar gaf Marta, vijfvoudig wereldvoetbalster van het jaar, haar ziel bloot. 'Ik kom uit de deelstaat Alagoas, een arme en droge regio in het noordoosten. Mijn geboortestad Dois Riachos is een kleine gemeenschap van 12.000 personen. Mijn moeder werkte de hele dag, van 5 tot 17 uur. Het overgrote deel van de tijd vertoefde ik bij mijn oma, samen met veel neven. Zij dachten maar aan één zaak: voetbal spelen op straat. Hun favoriete tijdverdrijf. Ik wilde me als zes- of zevenjarige niet uitgesloten voelen en voetbalde mee. Zij waren sterker en ouder, maar ik kon met hen rivaliseren door mijn handigheid. Ik beeldde me een toekomst in via deze sport, waardoor ik de wereld zou ontdekken en mijn familie financieel kon helpen.'

De droom kwam uit, maar Marta moest verschillende etappes afleggen om daar te geraken. Pas op haar negende kon ze naar het college, omdat moeder - die door haar vader was verlaten toen Marta één jaar was - eerst niet over het geld beschikte voor het lesmateriaal en het noodzakelijke uniform. Een jaartje later waagde de balgoochelaarster haar kans bij de zaalvoetbalploeg van het college, als enig meisje, ondanks de druk om toch maar over te schakelen naar het vrouwelijke handbalteam. 'Ik slaagde erin om me te integreren, ondanks de vele negatieve commentaren, vooral dan bij toernooien. De voetbalsport was zogezegd 'voorbehouden' aan jongens. Heel triest om dat te horen. Ik dacht altijd bij mezelf: waarom heeft God me dit vernuft dan gegeven? Op mijn twaalf à dertien jaar verhinderde een trainer zelfs dat ik kon voetballen voor het scholenkampioenschap in de zaal, iets waarvan ik zo hield.'

Pure discriminatie dus, maar Marta liet zich niet ontmoedigen. Ze schakelde over naar veldvoetbal, nadat ze haar eerste schoenen kreeg via de opa van zaalploegmaat Vito. Twee maten te groot, maar uit schrik voor een negatieve reactie bood krantenpapier in de neus de oplossing. Op haar veertiende, via een geslaagde test in Rio na een busreis die drie dagen in beslag nam, begon Marta aan haar grote avontuur en zette ze de eerste stappen naar succes.

De Franse sportjournalist Eric Frosio kreeg de gelegenheid om de Seleção op te zoeken tijdens hun WK-voorbereidingsoefenkamp op grote hoogte in het Braziliaanse Teresópolis, in Granja Comary. Daar gaf Marta, vijfvoudig wereldvoetbalster van het jaar, haar ziel bloot. 'Ik kom uit de deelstaat Alagoas, een arme en droge regio in het noordoosten. Mijn geboortestad Dois Riachos is een kleine gemeenschap van 12.000 personen. Mijn moeder werkte de hele dag, van 5 tot 17 uur. Het overgrote deel van de tijd vertoefde ik bij mijn oma, samen met veel neven. Zij dachten maar aan één zaak: voetbal spelen op straat. Hun favoriete tijdverdrijf. Ik wilde me als zes- of zevenjarige niet uitgesloten voelen en voetbalde mee. Zij waren sterker en ouder, maar ik kon met hen rivaliseren door mijn handigheid. Ik beeldde me een toekomst in via deze sport, waardoor ik de wereld zou ontdekken en mijn familie financieel kon helpen.' De droom kwam uit, maar Marta moest verschillende etappes afleggen om daar te geraken. Pas op haar negende kon ze naar het college, omdat moeder - die door haar vader was verlaten toen Marta één jaar was - eerst niet over het geld beschikte voor het lesmateriaal en het noodzakelijke uniform. Een jaartje later waagde de balgoochelaarster haar kans bij de zaalvoetbalploeg van het college, als enig meisje, ondanks de druk om toch maar over te schakelen naar het vrouwelijke handbalteam. 'Ik slaagde erin om me te integreren, ondanks de vele negatieve commentaren, vooral dan bij toernooien. De voetbalsport was zogezegd 'voorbehouden' aan jongens. Heel triest om dat te horen. Ik dacht altijd bij mezelf: waarom heeft God me dit vernuft dan gegeven? Op mijn twaalf à dertien jaar verhinderde een trainer zelfs dat ik kon voetballen voor het scholenkampioenschap in de zaal, iets waarvan ik zo hield.' Pure discriminatie dus, maar Marta liet zich niet ontmoedigen. Ze schakelde over naar veldvoetbal, nadat ze haar eerste schoenen kreeg via de opa van zaalploegmaat Vito. Twee maten te groot, maar uit schrik voor een negatieve reactie bood krantenpapier in de neus de oplossing. Op haar veertiende, via een geslaagde test in Rio na een busreis die drie dagen in beslag nam, begon Marta aan haar grote avontuur en zette ze de eerste stappen naar succes.