Antoine Kombouaré kon het alvast niet zijn, aangezien die op 5 januari nog werd doorgestuurd bij Toulouse FC na een lange lijdensweg. En elk jaar bondscoach Didier Deschamps uitroepen tot beste Franse coach valt ook niet aan te raden. De eer was dus weggelegd voor Christophe Galtier, de trainer van OSC Lille. En terecht. De gewezen assistent-coach van 53 jaar vertoefde lang in de schaduw. Zijn loopbaan veranderde in 2009, toen hij bij AS ...

Antoine Kombouaré kon het alvast niet zijn, aangezien die op 5 januari nog werd doorgestuurd bij Toulouse FC na een lange lijdensweg. En elk jaar bondscoach Didier Deschamps uitroepen tot beste Franse coach valt ook niet aan te raden. De eer was dus weggelegd voor Christophe Galtier, de trainer van OSC Lille. En terecht. De gewezen assistent-coach van 53 jaar vertoefde lang in de schaduw. Zijn loopbaan veranderde in 2009, toen hij bij AS Saint-Etienne begon als hoofdcoach. Na zijn overstap naar Lille in 2017 volgde de afgelopen maanden een mooie beloning met Champions Leaguevoetbal voor het Noord-Franse team. Maar de ex-verdediger vergeet zeker de charme van het begin van zijn loopbaan niet, zo vertrouwde Galtier toe aan de reporters van France Football. 'Ik herinner me nog altijd mijn eerste kleedkamerspeech, die niet langer duurde dan vijf tot zes minuten', zegt de oud-jeugdspeler van Olympique Marseille. 'Daarna geraak je in een soort van roes, om tien jaar later te merken dat je niks zag passeren. Het is een passie, een verslaving. Niets zie je meer wat er rondom jou gebeurt.' Bij Saint-Etienne kreeg Galtier carte blanche, het was pas bij Lille dat hij weer een pure trainer werd. 'Dat wilde ik ook, terug naar de essentie van mijn beroep gaan.' Galtier, die bij Lille Victor Osimhen boven zichzelf deed uitstijgen, is verbaal sterk en werd nog nooit ontslagen. Hij gaat geen discussie uit de weg en schudt graag eens aan de boom. Zo zou hij willen dat er minder jaloezie is in het Franse voetbal. 'In het algemeen is de regel dat een Fransman jaloers is op het succes van andere Fransen', poneert hij. 'Maar ik ben werkelijk het tegenovergestelde van dat. Ik voetbalde in China en Italië, trainde in Engeland, de Emiraten en Griekenland. Telkens kwam ik tot het besef dat de Fransen elkaar niet opzochten. De buitenlanders zijn onder elkaar veel solidairder. Als een Franse coach mislukt in het buitenland, dan is de reactie doorgaans: pech voor hem. Maar ik ben blij dat Bruno Génésio presteert in China en dat Claude Puel ons een goed imago gaf in de Premier League. En de successen van Gérard Houllier, Arsène Wenger, Zizou en Didier Deschamps zijn evenveel voorbeelden van kwaliteit.'