Eden Hazard vertelde vorig seizoen dat het grote verschil tussen José Mourinho en Antonio Conte het feit was dat de Portugees niet op automatismen traint. Hij laat zijn spelers niet een aantal bewegingen inoefenen die ze bijna onbewust en met hoge snelheid kunnen uitvoeren wanneer de situatie het vraagt. Hij organiseert zijn verdediging en laat zijn aanvallende spelers improviseren. Sommigen zagen daarin het bewijs dat Mourinho niet langer tot de top van het trainersgild be...

Eden Hazard vertelde vorig seizoen dat het grote verschil tussen José Mourinho en Antonio Conte het feit was dat de Portugees niet op automatismen traint. Hij laat zijn spelers niet een aantal bewegingen inoefenen die ze bijna onbewust en met hoge snelheid kunnen uitvoeren wanneer de situatie het vraagt. Hij organiseert zijn verdediging en laat zijn aanvallende spelers improviseren. Sommigen zagen daarin het bewijs dat Mourinho niet langer tot de top van het trainersgild behoort. Maar het is ook een detail dat zijn methodologie verklaart.Beïnvloed door enkele Portugese professoren en neurologen stelde Mourinho al in zijn tijd bij Porto: 'Zeggen dat een speler in uitstekende fysieke conditie is, is een vergissing. Hij is ofwel fit ofwel niet fit. En wat betekent 'fit'? Dat betekent dat hij fysiek in orde is om deel uit te maken van een systeem dat hij door en door kent. Wat de essentiële psychologische kant betreft: een fitte speler heeft vertrouwen en gelooft in zijn ploegmaats, met wie hij zich solidair toont. Beide aspecten maken dat een speler fit is en dat hij dus goed speelt.' Dat betekent: geen dril om de conditie of techniek te verbeteren, geen gym tenzij een speler terugkeert uit blessure, en ook: geen automatismen.Onder Mourinho leren spelers geen bewegingen aan door voortdurende herhaling, wat hen een vals gevoel van virtuositeit zou geven. Ze worden daarentegen overtuigd van de efficiëntie van Mourinho's model, tot ze instinctief naar zijn oplossingen gaan grijpen. De Special One doet een beroep op zijn zogeheten 'charismatische autoriteit' om zijn ideeën door te drukken. Bovendien is hij een expert in het creëren van een externe vijand - de voetbalinstellingen, scheidsrechters, analisten, ... - en zelfs 'ratten', figuren uit de club die plots niet meer tot de 'inner circle' behoren. Zo dringt hij binnen in de hoofden van de spelers en kan hij bijvoorbeeld Samuel Eto'o overtuigen om als back te spelen en kan hij Xabi Alonso opzetten tegen zijn ploegmaats bij de nationale ploeg. Het probleem is dat het effect van Mourinho's charisma en zijn psychologische spelletjes na een tijdje afbrokkelt. Dan komt het 'derdeseizoenssyndroom' op de proppen, wanneer spelers zich gewoonlijk beginnen te verzetten tegen zijn autoriteit. In die zin is het gerucht dat Mourinho bij Man United een nieuw contract zou krijgen voor vijf jaar, zeer verwonderlijk.