Of hij meent dat het Belgische voetbal in een neerwaartse spiraal zit ? Jan Peeters, de veelgeplaagde bondsvoorzitter zuchtte even op de vraag van een Engelstalige journalist, en probeerde zijn optimistische zelve te blijven. "We zijn er voor het eerst sinds 1982 niet bij, maar ik denk dat er nog wat Europese landen straks de afspraak in Duitsland missen. En er is hoop. De beloften hebben zich geplaatst voor de barragewedstrijden en onze min-19-jarigen wonnen zonet in Zweden. Dat zijn de eerste resultaten van de jeugdplannen die de bond al een tijdje ontvouwt.
...

Of hij meent dat het Belgische voetbal in een neerwaartse spiraal zit ? Jan Peeters, de veelgeplaagde bondsvoorzitter zuchtte even op de vraag van een Engelstalige journalist, en probeerde zijn optimistische zelve te blijven. "We zijn er voor het eerst sinds 1982 niet bij, maar ik denk dat er nog wat Europese landen straks de afspraak in Duitsland missen. En er is hoop. De beloften hebben zich geplaatst voor de barragewedstrijden en onze min-19-jarigen wonnen zonet in Zweden. Dat zijn de eerste resultaten van de jeugdplannen die de bond al een tijdje ontvouwt. Maar echt fijn vindt hij het voorzitterschap dezer dagen niet, de door Michel D'Hooghe nogal dictatoriaal in die met 6250 euro per maand niet zo slecht verloonde stoel gekatapulteerde jeugdrechter uit het land der stille waters. Een land waar hij zich eind dit voetbalseizoen mag terugtrekken, in de wetenschap dat het onder zijn leiding als voorzitter niet goed is geweest. Eerst geen EK en nu ook geen WK. Is het allemaal zijn schuld ? Uiteraard niet, de bond moet het rooien met het materiaal dat de clubs ter beschikking stellen. En dat is wat het is, tegenwoordig allemaal wat minder. De selectie die in 1982 na twee gemiste WK's Spanje haalde, bestond uit spelers die op dat moment Europees ook brokken maakten bij hun clubs. Anderlecht haalde in 82 de halve finale van Europacup I, Standard de finale van Europacup II. Vier jaar later, net voor die gekke Mundial in Mexico, speelde Anderlecht nog de halve finale van Europacup I en haalde Waregem de halve finale in Europacup III. Clubresultaten en landprestaties, het ging hand in hand. Nog eens vier jaar later, voor het WK in 1990. Europacup I : KV Mechelen, kwartfinale. Europacup II : Anderlecht, finale. Europacup III : Antwerp én Club Luik allebei kwartfinale. Jean-Marie Pfaff en Enzo Scifo zaten ook nog eens bij buitenlandse ploegen die sterk presteerden en zo profiteerde de hele nationale ploeg van die ervaring. Toen kwam de vrije val, eerst van ons clubvoetbal, daarna van het interlandvoetbal. De plaatsing voor Frankrijk 98 en Japan 2002 kwam er via het achterpoortje van de barragewedstrijden en het aantal toppers in de kern van de Rode Duivels met veel Europese ervaring - en dan hebben we het over meer dan een eerste ronde - slonk naar een minimum. In Japan had alleen Marc Wilmots, met Schalke winnaar van de Uefabeker, enig Europees succes gekend. Niet toevallig sleurde hij dat WK de Rode Duivels vooruit op een toernooi waarin de ploeg na een slappe start steeds sterker werd. Vergelijk dat dan met het team dat zaterdag Spanje partij gaf, een ploeg die Luis García, basisspeler bij Champions Leaguewinnaar Liverpool, in de tribune kon laten. Van de Rode Duivels spelen er acht volgende week ook Champions League, maar noch de Rangers, noch PSV noch Anderlecht maken daar kans op enig succes. Neen, het zijn de clubs die, weliswaar weinig gehinderd door een krachtig beleid vanaf de Houba de Strooperlaan, de rol lossen. Financieel, creatief, in opleiding én vorming. Zij betalen daar in eerste instantie zelf de tol voor, maar daarna ook de nationale ploeg. Maakte de bondscoach fouten ? Neen, vond hij zaterdag zelf, nogal snel. Wie intussen toch al drie jaar mag bouwen en in deze campagne steeds weer hervalt in dezelfde tekortkomingen, mag zich in dat geval toch wel eens afvragen of bepaalde opties wel de juiste zijn. Een half uur speelden de Rode Duivels uitstekend zaterdag, tegen een loom gestart bezoekend elftal, waar de vier aanvallende spelers slechts in actie schoten bij balbezit. Bart Goor kreeg een mooie kans, draaide zich vanuit een moeilijke positie vrij, maar miste. Thomas Buffel zag zijn schot door Iker Casillas gekeerd. De staf, de spelers, allemaal wisten ze dat die paar mogelijkheden raak moesten zijn of het verhaal was over. Maar ze waren niet raak en de tank raakte leeg. De twee Mpenza's liepen en zwoegden zich intussen te pletter zonder veel bruikbare ballen te krijgen. Daar knelt al maanden - neen, de hele campagne - het schoentje. Die ene bruikbare voortzetting vanaf het middenveld. De omschakeling. Zet, zo constateerde ook technisch directeur Michel Sablon, Xavi bij ons, of Raúl, en Emile Mpenza staat drie keer alleen voor de doelman. Maar die spelers zijn er niet, en nooit vond Aimé Anthuenis een oplossing voor dat probleem. Wesley Sonck camoufleerde destijds nog wel eens wat met een vrije trap, maar met hem viel ook dat - trainbare - wapen weg. Geen goals tegen Spanje in twee duels, geen tegen Servië : het is allemaal geen toeval. De wissels waren ook negatief zaterdag, bij een 0-2 een zwalpende Anthony Vanden Borre en een aan de knie geraakte maar nog wedstrijdfitte Buffel vervangen door het Standardduo Eric Deflandre-Jonathan Walasiak om zo je zwakke rechterflank defensief steviger te maken : het is schadebeperkend denkwerk, in plaats van offensief. Fouten of opties ? Een half uur tot drie kwartier kunnen de Duivels op topniveau de positionele en andere tekorten compenseren met inzet. Maar dan valt het uit elkaar, is het nog amper te belopen, maakt men individuele foutjes. Of komt er een klassenflits, zoals die voorzet van Reyes bij de eerste goal van Torres. Of valt er een goal op stilstaande fases. België-Litouwen : Jankauskas 1-1 in de 73ste minuut. Spanje-België : Luque en Raúl in de 60ste en 65ste minuut, ook in het eerste duel tikten de Spanjaarden op vijf minuten de Belgen KO. België-Servië : Kezman 0-2 in de 60ste minuut. Bosnië-België : Barberez 1-0 in de 62ste minuut. België-Spanje : Torres 0-1 en 0-2 in de 56ste en 59ste minuut. Veel scheelde het vaak nooit, in het spel althans, maar meestal beperkten Anthuenis en zijn troepen het toch gewoon tot zo lang mogelijk stand houden. Meedoen. Maar deelnemen is helaas veel minder belangrijk dan winnen. Een wisselvallige campagne, noemde Bart Goor het, gekruid door te veel afwezigen. Wesley Sonck en Emile Mpenza om er maar twee te noemen. Desgevraagd dacht de jongste der broers zaterdag nog even na over zijn afzeggingen. Of hij er geen spijt van had ? "Ach, op het einde, toen ik er nog wel bij was, kreeg ik het gevoel van geen nut meer te zijn. Zo had het geen zin meer, vandaar die tijdelijke stop. Ik betreur niks. Ik heb uiteindelijk toch nog geholpen, maar misschien te laat, ja."Hoe moet het nu verder ? Naast het veld is de chemie met de bondscoach verre van uitgewerkt, gaf Emile Mpenza zaterdagavond graag aan. 'Naast het veld', let op de nuance. De bondscoach zelf gaf zijn onmacht toe, zonder echt de handdoek te gooien. "Het is niet mijn beslissing, maar iemand die het EK en het WK niet haalt, moet zeker niet voortdoen."Dus wordt er gezocht naar wat in de wandelgangen heet 'een tweede type Guy Thys' en is het lobbywerk volop bezig. Wie de beloften volgt en daar Jean-François de Sart resultaten ziet halen, keer op keer, is zeer gecharmeerd door de Luikenaar die misschien niet de uitstraling van een topinternational heeft, maar ook al wel Aad de Mos opviel. Opmerkelijk, want het was uitgerekend De Mos die hem destijds in Brussel opzijschoof wegens wat intellectualistisch en niet hard genoeg. Maar goed, voetballer en trainer, het zijn twee aparte dingen. Toch vrezen zelfs zijn voorstanders dat doorstromen naar het A-elftal niet echt een krachtig signaal is. Guy Lambeets lobbyt binnen het Uitvoerend Comité, daarbij geholpen door de Franstalige pers, liefdevol en hard voor zijn schoonzoon, Marc Wilmots. Ervaring als speler, maar weinig als trainer. Niet in het bezit van een diploma, al kan Wilmots daar weinig aan verhelpen : hij is kandidaat-cursist, maar er zijn op dit moment geen lessen. Het is wel een middel om hem af te serveren, want weinigen hebben nu al een goed oog in zijn trainerscapaciteiten. Michel Preud'homme, als voorzitter van de technische commissie officieel belast met de zoektocht, schoof intern twee namen naar voor. De ene is die van de topfavoriet René Vandereycken. Vrij en iemand die een resultaat kan halen. Alleen, zo vroeg Preud'homme zich zaterdag in krantenstukken af : is het niet vervelend dat de bondscoach moet worden gekozen nog voor de nieuwe voorzitter er is ? Jan Peeters verduidelijkte dat zaterdag : "Wat Michel zich afvraagt, is of de nieuwe bondscoach wel met de nieuwe bondsvoorzitter overweg gaat kunnen ?" Lees : kunnen Vandereycken en Roger Vanden Stock met elkaar door één deur ? Vandereycken werkte in 1997 zes maanden op Anderlecht en dat was niet echt een succes. Maar Peeters wil desnoods bemiddelen. Zaterdag zei hij toch dat hij "actief mee zal zoeken naar een nieuwe trainer."Lukt het toch niet, dan houdt Preu-d'homme nog een tweede naam achter de hand. Die van Jacky Mathijssen. In zijn ogen is de Limburger samen met Vandereycken de enige die op het veld een ondoordringbare organisatie kan neerzetten van waaruit dan op zoek kan worden gegaan naar een doelpunt. Hét probleem hier is dat de Limburger niet vrij is. Het ondertekenen van zijn contract sleepte een tijdje aan, maar recent zette Mathijssen een handtekening die hem bindt tot 2008. De bond heeft al een moeilijke relatie met Charleroi omwille van de zaak-Oulmers en met de trainer vanwege zijn kritiek op de spelleiding. Onlangs werd hij daarvoor in eerste aanleg nog een maand geschorst, maar in beroep werd die schorsing na drie weken opgeheven. Nu nog eens diezelfde trainer wegkopen, zou de Bayats wellicht helemaal door het dak jagen. Dus toch Vandereycken ? Het hangt af van Roger Vanden Stock en diens plannen. De Anderlechtvoorzitter wacht een moeilijke herfst. Zijn opvolging op Anderlecht moet worden geregeld, het dossier van het nieuwe stadion ligt op tafel en bij de bond zijn er de hervormingsplannen die op dit moment zeker niet op een meerderheid kunnen rekenen. Vanden Stock koppelt er wel zijn lot aan en vraag is wie hem dan durft te weerstaan. Want Vanden Stock in de bond, dat is toch een beetje een terugkeer naar de dictatuur, zoals die er ook onder de vorige bondsleider was. Een dictatuur die misschien niet zo slecht was, constateert men nu achteraf, want een tussenpaus die veel delegeert, dat is ook de weg niet. l Peter T'KintVANDEREYCKEN EN MATHIJSSEN ZIJN DE NAMEN DIE PREUD'HOMME NAAR VOOR SCHUIFT. een tussenpaus die veel delegeert aan het hoofd van de bond, dat is ook de weg niet.