'Voor de vierde keer op rij geplaatst voor een groot toernooi', zag ik voorbijkomen in een Twitterbericht van een jonge collega. 'Ooit zullen we ons realiseren hoe uitzonderlijk dit is.'
...

'Voor de vierde keer op rij geplaatst voor een groot toernooi', zag ik voorbijkomen in een Twitterbericht van een jonge collega. 'Ooit zullen we ons realiseren hoe uitzonderlijk dit is.' Hoezo uitzonderlijk? Het gebeurde toch ook al in de jaren 80? De Rode Duivels van Guy Thys kwalificeerden zich voor de EK's van 1980 en 1984 en de WK's van 1982 en 1986. En dat was heel wat moeilijker dan nu. De EK-eindronde werd met 8 in plaats van 24 teams afgewerkt en naar het WK mochten slechts 16 teams en geen 32 zoals nu. De tegenstand was bovendien een stuk sterker. De Sovjet-Unie was nog niet verkruimeld en Servië, Kroatië, Macedonië, Slovenië, Kosovo en Bosnië-Herzegovina en Montenegro voetbalden nog ander één vlag, die van Joegoslavië. Uitzonderlijk was deze campagne voorlopig ook allerminst. Ook al hebben de Rode Duivels een perfecte voorronde afgewerkt, zowel wat resultaten, focus, goals als lekker voetbal betreft, maar alles moet binnen een realistische context worden gezien. Dit moet de zwakste poule zijn waarin de Rode Duivels ooit werden ondergebracht. Een derderangs voetballand als Cyprus telt al tien punten. Schotland, op papier de nummer drie van de groep, verloor vorige week met 4-0 van Rusland en dat land heeft nog alleen tegen de Duivels verloren. Met als gevolg dat het niet zeker is dat België de groep wint. Dat wordt volgende maand in St.-Petersburg beslist. Overigens was ook de 9-0 tegen San Marino niet uitzonderlijk. De Russen zetten een gelijkaardige score neer. Nogmaals, het is bijzonder knap wat de Rode Duivels de jongste zeven jaar presteren, maar met enig historisch perspectief blijkt dat helemaal niet uitzonderlijk. Met de derde plaats op het WK van vorig jaar in Rusland eindigden Kompany en co een plaatsje hoger dan de generatie Ceulemans- Gerets- Pfaff, maar die speelde ook nog de finale van het EK in 1980 en miste slechts op een haar na een podiumplaats op het EK 1984 ondanks het feit dat een half elftal geschorst was vanwege de omkoopaffaire Standard-Waterschei. Met Enzo Scifo en Marc Degryse zorgden Jan Ceulemans en Eric Gerets op het WK 1990 in Italië tegen Engeland voor de beste interland van de Rode Duivels op een groot toernooi. David Platt trok in de 119e minuut echter de stekker uit de steile ambities van de Duivels. De tegenstand was in die periode ook van een heel ander kaliber. Op het EK 1980 in Italië wonnen de Duivels een groep met Engeland, Spanje en het thuisland. In de voorronde van het WK van twee jaar later in Spanje won ons nationaal team een groep met Nederland en Frankrijk, dat in 1984 Europees kampioen werd. De Duivels hielden Oranje, dat in 1988 Europees kampioen werd, via barragewedstrijden weg uit het WK 1986. In Mexico werd de Sovjet-Unie, twee jaar later Europees finalist, uitgeschakeld. Ploegen van andere generaties zijn moeilijk te vergelijken, maar hoeveel nationale teams zijn er nu van het niveau van het Duitsland van Karl-Heinz Rummenigge, het Frankrijk van Michel Platini, het Italië van Dino Zoff en Paolo Rossi, het Brazilië van Socrates, het Nederland van Ruud Gullit en Marco van Basten en het Argentinië van Diego Maradona? Behalve Brazilië op het WK 2018 won deze keurgroep nooit van wat we een A-team kunnen noemen. In Frankrijk liet het elftal van Marc Wilmots zich zelfs opzijzetten door Wales. Om echt uitzonderlijk te zijn, moet de selectie van Roberto Martínez volgend jaar Europees kampioen worden. Zo hoog hebben hun voorgangers de lat gelegd. Wel uitzonderlijk zijn de 51 goals van Romelu Lukaku. Misschien kan hij dit seizoen nog zijn aantal doelpunten optrekken tot het dubbele van de vorige recordhouders: Paul Van Himst (in 81 interlands) en Bernard Voorhoof (in 61) scoorden elk dertig keer. Lukaku zit al aan 83 caps, maar is pas 26 en kan zijn totaal dus nog behoorlijk aandikken. En ook hier is enige relativering nodig. Voorhoof en Van Himst mochten het niet opnemen tegen kabouters als Andorra en San Marino, die pas in de jaren 90 werden toegelaten tot de internationale voetbalfamilie. Laat ons dus voorzichtig omspringen met het woord uitzonderlijk.