Er zijn zo van die reportages die je altijd bijblijven. Zoals deze die we ruim twintig jaar geleden, in december 1991, met Urbain Braems maakten, die in het Turkse Trabzon aan zijn tweede ambtsperiode bij deze club bezig was. Zelden op zo'n hartelijke manier ontvangen als toen, zelden zo veel oprechte gastvrijheid gevoeld, zo veel menselijke warmte. Vijf minuten nadat de Boeing 727 in de Aziatische kuststad landde, wachtte de directeur van de luchthaven ons bij de uitgang van het toestel op. Hij loodste ons voorbij allerhande controles, langs stug kijkende militairen, recht naar zijn bureau, waar de breed lachende Urbain Braems met zijn vrouw Eliane achter een kop thee zaten te wachten. We werden met alle mogelijke egards behandeld ...

Er zijn zo van die reportages die je altijd bijblijven. Zoals deze die we ruim twintig jaar geleden, in december 1991, met Urbain Braems maakten, die in het Turkse Trabzon aan zijn tweede ambtsperiode bij deze club bezig was. Zelden op zo'n hartelijke manier ontvangen als toen, zelden zo veel oprechte gastvrijheid gevoeld, zo veel menselijke warmte. Vijf minuten nadat de Boeing 727 in de Aziatische kuststad landde, wachtte de directeur van de luchthaven ons bij de uitgang van het toestel op. Hij loodste ons voorbij allerhande controles, langs stug kijkende militairen, recht naar zijn bureau, waar de breed lachende Urbain Braems met zijn vrouw Eliane achter een kop thee zaten te wachten. We werden met alle mogelijke egards behandeld en in de luchthaven hoorde je een strijdkreet die drie dagen lang al even hard in onze oren zou galmen als het gebed dat bij het ochtendgloren vanuit de moskeeën opsteeg: Urba-in, Urba-in. Het was een vreemde ervaring want een paar dagen eerder was Trabzonspor in de Europacup uitgeschakeld door BK Kopenhagen. Dat nam niet weg dat Urbain Braems de ongekroonde koning van Trabzon was. Hij had er al eens eerder gewerkt, tijdens het seizoen 1989/90, toen Jean-Marie Pfaff daar speelde en de ploeg het beste voetbal van Turkije bracht. Maar ook nu, na de Europese uitschakeling, kon zijn reputatie niet stuk. Braems toonde ons een telegram van de rechterhand van de premier, die hem bedankte voor alles wat hij voor het Turkse voetbal had gedaan omdat Trabzonspor toen de eerste Turkse club was die in de Europacup de derde ronde had gehaald. Hij kuierde met ons door de binnenstad van Trabzon. Hopen Turken verzamelden zich rond de trainer, klopten hem amicaal op de schouder en zorgden ervoor dat de tocht door de één kilometer lange winkelstraat meer dan een uur duurde. Nooit zo veel oprechte adoratie gezien als toen: een Belg als absolute volksheld, te midden van de oriëntaalse sfeer van een Aziatisch voetbalcentrum. Braems moest ontelbare handen schudden en deed dat op een spontane manier. En degenen die hem niet durfden te benaderen, gaf hij zelf een hand. Eén enkele keer kuste iemand hem op de beide wangen (" We love you"), een paar keer werd hij binnengeroepen om een kop Turkish coffee te drinken en hij wist dat hij zo'n uitnodiging niet mocht afslaan. En hij trok ons mee naar het meest chique restaurant van de stad, waar een gevarieerd assortiment van voorgerechten werd geserveerd, vervolgens verse vis uit de Zwarte Zee, een gamma van zoetige desserts en dat alles overgoten met witte en rode wijn, waarbij alles werd afgesloten met een raki, de (pastisachtige) nationale drank bij uitstek. Over betalen, had Braems vooraf gewaarschuwd, mochten we niet spreken. Dat zouden ze als een belediging aanzien. Nooit een reportage gemaakt die zo'n vlucht uit de werkelijkheid was als die met Urbain Braems in Trabzon. Overal waar hij verscheen, zorgde hij voor een volkstoeloop. En telkens weer werd hij met zijn voornaam aangesproken. Ook tijdens de wedstrijd die we bijwoonden, Trabzonspor tegen Gençlerbirligi, toen het volksfeest echt begon op het moment dat Urbain Braems het veld betrad en er een echte orkaan losbrak. Urba-in, Urba-in, galmde het uit alle hoeken van het stadion. Hysterie in het kwadraat. Pistoolschoten vielen te horen toen Trabzonspor op voorsprong kwam. Maar plots ook een beklemmende stilte toen net tijdens de rust het zondagse gebed in een naburige moskee weerklonk. Telkens als we Urbain Braems zien, heeft hij het nog over die tijd in Trabzon, hij knipte de draad met deze club nooit door. Daar beleefde hij na zijn eerste ambtsperiode ook het meest emotionele moment uit zijn carrière toen er bij zijn vertrek een afscheidsbanket werd georganiseerd en hij een minutenlange ovatie kreeg. De tranen stonden in zijn ogen. Ook daarom keerde hij er later nog eens terug: toen Braems in Pellenberg een heupoperatie onderging, stond het bestuur met een nieuw contract in de hand aan zijn ziekbed. Ook in Trabzon zijn ze Urbain Braems niet vergeten. Sinds 2007 is hij ereburger van de stad.