'Ik ben nogal een apart geval. ( grijnst) In mijn huis zal je geen pluviometer of andere directe verwijzingen naar mijn beroep vinden. In mijn jeugdjaren baskette ik een tijdje. Maar eigenlijk was ik altijd al een individuele sporter. Vandaag ook nog. Ik geniet van lopen of fietsen. Daar hebben mijn prestaties enkel en alleen effect op mezelf.
...

'Ik ben nogal een apart geval. ( grijnst) In mijn huis zal je geen pluviometer of andere directe verwijzingen naar mijn beroep vinden. In mijn jeugdjaren baskette ik een tijdje. Maar eigenlijk was ik altijd al een individuele sporter. Vandaag ook nog. Ik geniet van lopen of fietsen. Daar hebben mijn prestaties enkel en alleen effect op mezelf. 'Mijn ouders zijn beiden van Kortrijk afkomstig, maar verhuisden voor hun werk naar Gent. Mama werkte in het UZ, papa in Brussel, waardoor de afstand korter werd. Ik groeide op in Gent, maar woon ondertussen al twaalf jaar in Kortenberg, tussen Zaventem en Leuven. Een bakermat van Anderlechtsupporters, maar ik hou me hier heel goed staande. ( lacht) Zeker na de titel van 2015. 'De band met KAA ontstond via school, door vrienden. Naar het Ottenstadion trok ik nooit, ook al woonden we in Melle Vogelhoek en verhuisden we later definitief naar Nazareth. Pas sinds de Buffalo's in juli 2013 spelen in die prachtige Ghelamco Arena werd dat gevoel voor de club alleen maar sterker. Ik ben zó trots dat we vanaf dan in de mooiste arena van België mogen aantreden. Zelfs mijn vrienden met sympathie voor Anderlecht geven toe dat wij over het meest moderne stadion beschikken. Tegen mijn tweeling van tien jaar, die meer voor Club Brugge zijn, zeg ik altijd wat plagend: 'Kijk eens daar, kinderen, onze tempel.' 'Ook al woonde ik twee jaar in Londen en werkte ik even lang in Nederland, Gent en de Ghelamco Arena, dat blijf thuiskomen. Vooral door de familiale sfeer die er hangt. Wanneer ik het stadion binnenkom, voel ik me meteen op mijn gemak. De fans zullen het team ook niet snel uitfluiten, maar willen wel dat er aanvallend voetbal wordt gebracht. De meeste wedstrijden volg ik tegenwoordig thuis op tv. Ik ben dan altijd heel nerveus. Na een verlieswedstrijd kan ik echt bijzonder lastig van zijn. De dag erna probeer ik dan ook de media - radio, tv en zeker de kranten - te vermijden. Voetbal is nu eenmaal geen exacte wetenschap, hé. Het weer is makkelijker te voorspellen. 'Die eerste titel, dat was pure euforie. Dat onze sterkhouders Sven Kums, LaurentDepoitre en MatzSels meteen vertrokken, vond ik wel heel jammer. Net als Hein Vanhaezebrouck blijven ze voor mij onsterfelijk. Hoe iemand als Brecht Dejaegere vecht voor elke bal, loopt en wroet, ik vind dat zalig om naar te kijken. 'Na de plaatsing voor de bekerfinale tegen KV Oostende vroeg ik meteen vakantie aan om er live bij te zijn. Mijn twee andere collega's begrepen dat. Ik kijk enorm uit naar die partij, al vrees ik wel wat voor de stressfactor. Vandaar dat ik in het gezelschap ga van twee vrienden, om de spanning wat te kanaliseren. Ik denk nu al dat die finale me een jaar van mijn leven zal kosten. Er is maar één doel: die cup veroveren. Als we winnen, dan ga ik niet meteen naar huis. Dat staat nu al vast. Mijn vrouw weet dat ze ons moet komen ophalen nadien. ( grijnst) Hopelijk wordt het een groots Gents feest tot in de late uurtjes. 'KAA Gent is momenteel nog te wisselvallig voor een permanente plaats bij de Belgische top drie. Om nog eens kampioen te spelen, zullen er wat versterkingen nodig zijn. Let op: ik droom als trouwe en enthousiaste fan wel van een nieuwe titel binnen dit en vijf jaar. Sinds de deelnames aan de Champions League en de Europa League staat onze club ook internationaal goed op de kaart. Dankzij IvanDe Witte en Michel Louwagie groeiden we ook budgettair sterk. Altijd play-off 1 spelen, dat moet onze ambitie zijn.'