Nul op vijftien na vijf speeldagen. Voetbal van armzalige kwaliteit, traag en met lange ballen waar de aanvallers niets mee konden aanvangen. Scoren was een levensgroot probleem. Moeskroen leek goed op weg om de Flop van het seizoen te worden. Tot alles plotsklaps omsloeg en de hemel opklaarde. Door een samenloop van omstandigheden of door een geniale tactische vondst van Hugo Broos ? Wie zal het zeggen ?
...

Nul op vijftien na vijf speeldagen. Voetbal van armzalige kwaliteit, traag en met lange ballen waar de aanvallers niets mee konden aanvangen. Scoren was een levensgroot probleem. Moeskroen leek goed op weg om de Flop van het seizoen te worden. Tot alles plotsklaps omsloeg en de hemel opklaarde. Door een samenloop van omstandigheden of door een geniale tactische vondst van Hugo Broos ? Wie zal het zeggen ? Op 18 december 2001 heeft Moeskroen thuis Club Brugge op bezoek. Marcin Zewlakow raakt na tien minuten geblesseerd en Zoran Ban is geschorst. Trésor Empoke staat helemaal alleen in de spits. Om een afstraffing te vermijden speelt Excelsior met twee verdedigende middenvelders. En het werkt. De Henegouwers behalen hun eerste overtuigende overwinning van het seizoen, tegen een titelkandidaat dan nog. Van dan af is de trein vertrokken. In de tweede ronde zet Moeskroen zelfs een reeks neer van dertien opeenvolgende wedstrijden zonder nederlaag. "Ik begrijp het niet", zei Broos. "De spelers en de trainer zijn dezelfde, maar toch staat er een andere ploeg op het veld." Toch zijn er enkele verklaringen. Vooreerst waren de spelers niét echt dezelfde. Gordan Vidovic en Tonci Martic, voor de winterstop geplaagd door allerlei kwaaltjes, keerden helemaal terug. En er was de komst van Mbo Mpenza. Met hem had Excelsior plots iemand in het elftal, die het verschil kon maken. Het vertrouwen van de andere spelers kreeg er een deugddoende injectie door. Een tegengoal stond niet langer gelijk met een nederlaag, en zelf kon Moeskroen ieder moment tot scoren komen. Ook het tactisch systeem veranderde. Door de aanwezigheid van twee verdedigende middenvelders gebeurde de balrecuperatie een stuk hoger. Het lijkt erop dat het vertrek van Yves Vanderhaeghe eindelijk opgevangen is. Steve Dugardein (een zeldzame keer Geoffrey Claeys, David Crv of Cleiton) verdrinkt niet langer op het middenveld. En Tonci Martic, die er al lang op aandrong centraal te mogen spelen, zorgt voor de verbinding tussen verdediging en aanval. De 4-5-1, die geleidelijk aan een 4-4-2 met twee verdedigende middenvelders werd, bleek een bijzonder offensief systeem te zijn. De weinige ballen die toch nog doorkwamen, werden opgevangen door een sterke centrale as, met doelman Franky Vandendriessche enkele keren in een uitblinkersrol. Excelsior Moeskroen dwong uiteindelijk nog Europees voetbal af. Met een overwinning in de finale van de Belgische beker zou het zijn eerste prijs op de nog maagdelijk blanke palmares schrijven. Verheugend is dat twee jonge spelers doorbraken. In de grijze eerste ronde was Jonathan Blondel een lichtpuntje, op het eind van het seizoen werd Christophe Grégoire almaar sterker. Ook Jean-Philippe Charlet en Filston kregen nu en dan hun kans. Empoke was bezig ze te grijpen, toen hij plots de deur achter zich dichttrok en naar Lierse vertrok. Ook Jimmy Hempte besloot om zes maanden voor het einde van zijn contract andere lucht te gaan opsnuiven. Het geraamte van de ploeg zal volgend seizoen ongewijzigd blijven, al vertrekken wellicht de broers Zewlakow, als zij zich op het WK met Polen in de kijker spelen. door Daniel Devos,