TAFFAREL, CLAUDIO

(Santa Rosa, 8 mei 1966)
...

(Santa Rosa, 8 mei 1966) Samen met Gilmar de beroemdste Braziliaanse doelman aller tijden. Hij speelde de finales van het WK 1994 (goud) en 1998 (zilver) en stond alles bij elkaar 101 keer onder de lat bij de Seleção. Hij begon in eigen land bij Internacional, maar stond in vier seizoenen slechts veertien keer in de basis. Zijn carrière begon pas echt toen hij in 1990 naar het Italiaanse Parma trok. Hij speelde er samen met Georges Grün en won de beker en de UEFA Cup (in 1993 tegen Antwerp). Nadien vertrok hij voor een seizoen naar Reggiana en keerde dan terug naar Brazilië (Atlético Mineiro). In 1998 ging het weer richting Europa. Met Galatasaray werd hij twee keer Turks kampioen en won hij de UEFA Cup in 2000. Na twee seizoenen Parma zette hij in 2003 een punt achter zijn loopbaan als doelman. (Carlos Chagas, 20 juni 1947) Ex-schoonzoon van João Havelange. Dankzij de steun van de vroegere FIFA-voorzitter werd hij in 1989 Braziliaans bondsvoorzitter en later vicevoorzitter van de wereldvoetbalbond. Zijn voorzitterschap was aanvankelijk een sportief succes (goud op de WK's 1994 en 2002, zilver in 1998), maar werd al snel een aaneenschakeling van beschuldigingen van corruptie. Hij was ook voorzitter van het organisatiecomité van het WK 2014, maar deed in maart 2012 afstand van al zijn functies in het voetbal. Uit documenten van het Zwitserse gerecht bleek dat hij en Havelange 41 miljoen dollar aan steekpenningen hadden opgestreken. (Rio de Janeiro, 22 september 1984) Voetbalnaam van Thiago Emiliano da Silva. Volgens veel waarnemers de beste centrale verdediger van de wereld. Aanvoerder van Paris Saint-Germain en de Braziliaanse ploeg. Thiago Silva had een vreemde loopbaan. In Brazilië had hij slechts bij kleinere clubs gespeeld toen hij in 2004 naar Porto trok. Via Dinamo Moskou belandde hij in 2006 bij een van de toppers uit eigen land: Fluminense. Drie jaar later keerde hij naar Europa terug. Hij droeg drie seizoenen de kleuren van AC Milan en stapte in 2012 voor 42 miljoen euro naar PSG over. Bij de nationale ploeg duurde het tot na het WK 2010 vooraleer hij een vaste waarde werd, maar de laatste jaren is hij de eerste naam die op het scheidsrechtersblad wordt ingevuld. Hij speelde inmiddels 45 interlands. (Belo Horizonte, 21 april 1955) Voetbalnaam van Antônio Carlos Cerezo. Was de defensieve kracht op het weergaloze Braziliaanse middenveld met Sócrates, Falcão en Zico op de WK's 1982 en 1986. Zijn foute inspeelpas zette Paolo Rossi in Spanje echter op weg naar een 2-3-zege voor de Azzurri. Speelde 57 interlands en scoorde 7 keer. Na het WK 1982 verliet hij Atlético Mineiro voor AS Roma. In 1986 verruilde hij Roma voor Sampdoria, waarmee hij vijf jaar later Italiaans kampioen werd. Hij keerde in 1992 naar São Paulo terug. Hij won er prompt twee keer op rij de Copa Libertadores en de intercontinentale beker. (Rio de Janeiro, 17 juli 1944) Rechtsachter en aanvoerder van het Braziliaanse wonderteam op het WK 1970 en in de finale auteur van een van de mooiste goals uit de WK-geschiedenis. Hij begon op het hoogste niveau bij Fluminense, maar voegde zich in 1966 bij het Santos van Pelé en stapelde de trofeeën op. In 1974 keerde hij terug naar Fluminense en vond daar zijn WK-ploegmaats Gerson en Rivellino terug. Hij miste het WK in West-Duitsland door een knieblessure en stopte in de aanloop naar het WK van 1978 als international (na 53 caps en 8 goals). Hij had kort voordien beslist naar de New York Cosmos van Pelé te gaan, waarmee hij drie keer Amerikaans kampioen werd. Stopte in 1982 met voetballen. (Belo Horizonte, 25 januari 1947) Voetbalnaam van Eduardo Gonçalves de Andrade. De geniaalste ploegmaat van Pelé, maar juist daarom duurde het tot het WK '70 voor een bondscoach hen samen durfde op te stellen. De twee voelden elkaar blindelings aan en hun een-tweetjes kwamen recht uit de hemel. Tostão was vooral een aangever, maar scoorde desondanks 32 keer in 54 interlands. Tostão was een atypische voetballer. Hij kwam uit de gegoede middenklasse en studeerde geneeskunde. In plaats van te kaarten, las hij de poëzie van Drummond de Andrade, de psychologie van Jung en verhalen van Kafka. Hij moest zijn voetbalcarrière al op 27-jarige leeftijd stopzetten vanwege een oogletsel en ging aan de slag als arts. Tostão wordt als de belangrijkste voetbalanalist van Brazilië beschouwd. DOOR FRANÇOIS COLIN