Een beetje flauw greep het Brusselse kamp na afloop van het opnieuw felbevochten duel (52 overtredingen !) tussen de landskampioen en zijn gedoodverfde opvolger naar het excuus dat er op het slechte Brugse veld niet te combineren viel. Hugo Broos haalde het aan als verontschuldiging en Trond Sollied viel hem gretig bij. Wie zich echt professioneel wil noemen, vonden beide trainers, moet er ernstig over nadenken of er ook niet meer in het terrein geïnvesteerd moet worden. Tenslotte zijn dit wedstrijden waar maanden naar wordt uitgekeken : door de media, het publiek, de spelers en de buitenlandse clubs aan wie ze hun betere spelers hopen te slijten. Dan is kunnen beschikken over een uitstekende grasmat even vanzelfsprekend als een goede doelman hebben, een stevige verdediger, een creatieve middenvelder of een scherpe spits. Voor Anderlecht was het alleszins een uitgestelde revanche op degenen die hen verweten het veld niet sneeuwvrij te hebben gemaakt voor de wedstrijd tegen Heusden-Zolder.
...

Een beetje flauw greep het Brusselse kamp na afloop van het opnieuw felbevochten duel (52 overtredingen !) tussen de landskampioen en zijn gedoodverfde opvolger naar het excuus dat er op het slechte Brugse veld niet te combineren viel. Hugo Broos haalde het aan als verontschuldiging en Trond Sollied viel hem gretig bij. Wie zich echt professioneel wil noemen, vonden beide trainers, moet er ernstig over nadenken of er ook niet meer in het terrein geïnvesteerd moet worden. Tenslotte zijn dit wedstrijden waar maanden naar wordt uitgekeken : door de media, het publiek, de spelers en de buitenlandse clubs aan wie ze hun betere spelers hopen te slijten. Dan is kunnen beschikken over een uitstekende grasmat even vanzelfsprekend als een goede doelman hebben, een stevige verdediger, een creatieve middenvelder of een scherpe spits. Voor Anderlecht was het alleszins een uitgestelde revanche op degenen die hen verweten het veld niet sneeuwvrij te hebben gemaakt voor de wedstrijd tegen Heusden-Zolder. Maar echt beslissen over winst of verlies deed de grasmat zondag niet. Dan speelden er andere factoren. Zoals : alertheid. De voorspellingen over de afloop van de topper hinkten op twee gedachten. Zat Anderlecht fris, omdat het twee weken niet speelde, of zou het de ploeg precies daardoor aan ritme ontbreken ? En omgekeerd : zat Club Brugge, dat ook nog Europese opdrachten afwerkt, in een winning mood of zou het met vermoeidheid af te rekenen krijgen ? Hugo Broos voelde de bui hangen en dreef de trainingsintensiteit op in de dagen voor het duel. "Te zwáár getraind ? Neen, góéd getraind", plaatste Besnik Hasi zich grijnzend op één lijn met zijn trainer. Maar het was toch de scherpte en de winning mood van de thuisploeg die het resultaat van de topper bepaalden. Voor Brugge moest het, voor Anderlecht mocht het. Iets meer dan een jaar geleden in Brussel was het uitgangspunt precies omgekeerd. Club maakte het verschil vóór de rust. Het begon snel en agressief aan de wedstrijd en buitte één van zijn kwaliteiten - sterk bij spelhervattingen - maximaal uit omdat Hannu Tihinen en Walter Baseggio niet bij de pinken waren. Anderlecht zette daar een slappe eerste helft tegenover, naar het beeld dat Broos op training al had gehad van zijn troepen. Een opeenstapeling van misverstanden, slechte balcontroles, foute passes en misbegrepen loopinitiatieven waren het resultaat. Dany Verlinden beleefde een rustige oude dag. Aan de overkant weerde een prima Tristan Peersman veel meer ballen. Zelfs een strafschop : de eerste die Timmy Simons in de Belgische competitie voor Club Brugge miste. Anders was de wedstrijd aan de rust al helemaal beslist geweest. Het was zeker niet alleen scherpte (zeventien fouten beging Anderlecht voor de rust, ook al een teken dat het niet liep zoals het moest) dat het resultaat bepaalde, ook tactiek deed dat. Zowel Anderlecht als Club Brugge haalden dit seizoen al Europees succes met drie centrumverdedigers en hoog spelende flankverdedigers, die in balbezit echte middenvelders worden. Club klopte zo Milan in San Siro, Anderlecht thuis Lyon. Zondag greep Club terug naar dit recept, Anderlecht niet. Misschien bepaalde dat net het verschil. Club deed het om twee redenen. Eén : om Aruna uit het spel te houden. Zonder tweede sterke spits naast zich rust er een te grote last op zijn schouders, lijkt het. Ivica Mornar is er niet meer, Ne- nad Jestrovic nog niet. Nét niet, zo bleek uit zijn sterke invalsbeurt : een bal op de paal, een redding en catastrophe door Birger Maertens en ei zo na een assist voor Oleg Iachtchouk. Maar Aruna was amper zichtbaar, kreeg geen ruimte (want had constant een mannetje op zijn huid) en verslikte zich al dribbelend in Simons of Maertens. In december wees een bloedonderzoek uit dat een fysiek probleem aan de basis lag van Aruna's terugval. Geen mens die hem dat toen kwalijk nam, want haast op zijn eentje hield hij de ploeg al maanden recht. Zijn wintervakantie in Abi- djan werd geschrapt en vervangen door rust en medicatie in België. In januari dan moest het probleem van de baan zijn. Helaas, toen won hij de Gouden Schoen. Recepties her en der, twee officiële ontvangsten in Parijs, waarvan een door de Ivoriaanse ambassadeur : het hield niet op. Daar kwam de ziekte van zijn één jaar oude zoontje bij, dat twee weken op intensieve lag. En de arrestatie in een winkelcentrum, waar hij geboeid werd afgevoerd, waarna ook thuis nog een huiszoeking volgde. Uiteindelijk bleek er niets aan de hand te zijn, maar het was toch allemaal van het goede te veel geweest. Aruna speelde amper, maar bleef klagen over vermoeidheid. Meer een mentaal dan een fysiek probleem, hielden de clubdokters voor. In de club en in zijn omgeving spraken ze op Aruna in, want maart is een belangrijke maand voor wie een transfer wil versieren in de zomer. Maar op een half uur in Beveren na liet de Gouden Schoen maar weinig zien in 2004. Brugge haalde niet alleen Aruna uit zijn spel, het deed dat ook met Walter Baseggio. Door hem te irriteren, door veel volk voor zijn voeten te laten lopen en door Gert Verheyen steevast in het gat tussen Hasi en Baseggio en de verdediging te laten duiken. Daardoor kon de Bruggeling uitgroeien tot man van de wedstrijd, samen met Timmy Simons en de beide doelmannen. Het waren de honger en de tactische flexibiliteit van Club Brugge die het zondag deden. Opmerkelijk hoe volwassen en alert de spelers omgaan met de veelvuldige wijzigingen die er dit jaar waren. Niet alleen in de namen, maar ook in de veldbezetting en de aanpak. Het is opmerkelijk dat van de drie wintertransfers zondag alleen Victor twintig minuten mocht meedoen. Het zijn dus zeker niet die pa- niekingrepen die voor de ommezwaai verantwoordelijk waren en de 21 op 21 sinds Kerstmis uitleggen. Wel scherpte, ernst en het verantwoordelijkheidsgevoel van de 'anciens'. In eerdere wedstrijden dit seizoen zette Anderlecht daar een stevige defensieve organisatie tegenover, gekoppeld aan individuele klassenflitsen. Van Aruna of Christian Wilhelmsson, maar die was zondag weer niet beschikbaar en dan merk je dat de rechterkant van de aanstaande landskampioen weinig kan verrassen in offensief opzicht. Toeval of niet, in de topwedstrijden lukte het dit jaar niet. Thuis niet tegen Brugge (1-1) en zeker niet tegen Standard (1-4). Zondag in Brugge evenmin, al had met name Iachtchouk wel drie mooie kansen om te scoren. Het stoorde assistent-trainer Franky Vercauteren dat de kers op de taart, een topwedstrijd winnen, alweer ontbrak. Maar erg is het uiteindelijk niet : "Het werd geen 5-0", lachte Baseggio zijn ontgoocheling weg. Tenslotte blijft het verschil met Club dertien (en, na de uitgestelde wedstrijd tegen Heusden-Zolder, wellicht zestien) punten. Maar dat Trond Sollied nu toch zijn eigen kleine zege op zak heeft, stak Vercauteren wel. Conclusie van een middag met twee streepjes zon : Brugge blijft op Champions-Leaguekoers en Anderlecht wordt landskampioen. Daar zal geen stevige training van Broos, die hard vecht tegen verslapping bij zijn spelers, of nederlaag bij de vijand iets aan veranderen. door Peter T'KintDe honger en de tactische flexibiliteit van Club Brugge maakten het verschil.