Hoe is dat zo gekomen ?

Peter Van der Heyden : Misschien ben ik gewoon een beetje volwassen, volwassener aan het worden, is het kind er aan het uitgroeien. Ondertussen maakte ik toch ook al heel veel mee, goeie en slechte dingen, waardoor je je als mens gewoon ontwikkelt. Dat kunnen kleine dingen zijn, ook zaken die bij wedstrijden besproken worden bijvoorbeeld of in de kranten geschreven staan. Afgemaakt of opgehemeld worden, dat ga je relativeren, omdat je evolueert naar een manier van denken waarbij je zegt : zo voel ik mij goed. Misschien zal ik over een jaar in ons volgend interview meer weten of misschien wachten we beter tien jaar om nog eens een balans op te maken, maar ik denk dat ik momenteel ergens op een punt ben gekomen waarvan ik zeg : qua manier van denken en voelen denk ik niet dat ik mij nòg beter kan voelen dan.
...

Peter Van der Heyden : Misschien ben ik gewoon een beetje volwassen, volwassener aan het worden, is het kind er aan het uitgroeien. Ondertussen maakte ik toch ook al heel veel mee, goeie en slechte dingen, waardoor je je als mens gewoon ontwikkelt. Dat kunnen kleine dingen zijn, ook zaken die bij wedstrijden besproken worden bijvoorbeeld of in de kranten geschreven staan. Afgemaakt of opgehemeld worden, dat ga je relativeren, omdat je evolueert naar een manier van denken waarbij je zegt : zo voel ik mij goed. Misschien zal ik over een jaar in ons volgend interview meer weten of misschien wachten we beter tien jaar om nog eens een balans op te maken, maar ik denk dat ik momenteel ergens op een punt ben gekomen waarvan ik zeg : qua manier van denken en voelen denk ik niet dat ik mij nòg beter kan voelen dan. Omdat ik in mijn leven op verschillende vlakken eindelijk de rust en de stabiliteit heb gevonden waar ik naar op zoek was. Ik ben iemand die nooit spijt heeft van beslissingen die hij neemt, maar nu weet ik ook met zekerheid : alle periodes in mijn leven, hoe moeilijk ze soms ook waren, hadden hun doel. Alles heeft zijn zin. Kijk, twee stellingen zijn op mij van toepassing : toeval bestaat niet én aan alles, hoe slecht je het ook kan ervaren, is iets positiefs.Als ik de tijdsbalk van mijn leven neem, dan stel ik nu vast dat bepaalde zaken gewoon perfect ineenklikken. Dat kàn geen toeval zijn, neen, daar geloof ik dus totaal niet in. In mijn leven kreeg ik bepaalde mentale kloppen, en als ik nu op alles terugkijk, moet ik toegeven dat het precies allemaal ineenhangt zoals het ineen zou moeten zitten. Ik kan nu zeggen dat de negatieve zaken die in de loop der jaren zijn gebeurd, nodig zijn geweest om mij nu een positieve impuls te kunnen geven.Ja. Sommigen zien dat al in met vijftien jaar, anderen pas met zeventig. Maar ik denk dat veel te maken heeft met een bepaald stukje van de puzzel te durven leggen, want als je het niet durft leggen, zal het ook niet ineenklikken.Ja, ik vind vertrouwen in jezelf heel belangrijk. Veel mensen, vind ik, hebben dat ook te weinig. Vaak zijn dat mensen die vinden dat iemand die wel het zelfvertrouwen heeft om zijn potentieel te laten zien, vanuit de hoogte doet of weet-ik-wat-allemaal.Mijn vader zei vroeger geregeld : Peter, in de sport is het belangrijk dat je niet zegt : ik bén de beste, maar wel : ik wil de beste zijn. Dat is een wereld van verschil. De beste wìllen zijn, betekent eigenlijk dat je er als persoon alles aan doet om zo goed mogelijk te zijn. Het ergste vonden mijn ouders destijds altijd dat ik mijn talent - tussen aanhalingstekens - niet benutte, niet de moeite deed om uit mezelf te halen wat er in zit. Ik had er toen geen zin in, en ik dacht ook niet dat voetbal de richting van mijn leven was. Zij zijn er constant blijven achterstaan, zonder mij te pushen. Van schrik om te falen. Wat mij het meest stoorde, was de schrik dat mensen negatief over mij zouden denken en spreken. Zowel de mensen dicht bij mij, zoals mijn ouders, als deze uit mijn omgeving. Ik zou alles gedaan hebben opdat ze maar gezegd zouden hebben : Peter dít, of toffe gast, of wat-weet-ik-allemaal. Maar dat gaat dus niet, onmogelijk. Dat kan dus ook nooit de bedoeling zijn. Eens je dat inziet...Ja. Het verschil is nu bijvoorbeeld : tegen mijn ouders of tegen trainers zal ik opkomen voor mijn mening, terwijl ik vroeger misschien blindelings, maar wel met een slecht gevoel gedaan zou hebben wat zij wilden.Ik weet uit mezelf waar ze liggen, en ik zal ze niet overschrijden. Een ander probeer ik niet aan te doen wat ik zelf niet graag heb. Ik ga 's zondags niet naar de kerk in de overtuiging dat alles wat er in de week is gebeurd dan vergeven en vergeten is, maar probeer gewoon dagelijks een goed mens te zijn. Mij zijn van thuis uit ook heel belangrijke menselijke waarden meegegeven die ik nu heel schoon op een rijtje kan zetten, waar ik zelf achtersta, in geloof en die ik waarschijnlijk ook zal doorgeven aan mijn volgende generatie.Respect tegenover iedereen. Iedereen heeft zijn waardigheid. Mensen respecteer ik zoals ze zijn en niet zoals ik vind dat ze zouden moeten zijn. Ik sta open voor ieders weg en levensgang. Ook al denk ik dat het de foute manier is, ik heb niet het recht te zeggen : je moet het niet zo, maar zo doen. Ik kan alleen zeggen : ik dénk of ik vínd... en dan mijn mening geven. Ieder moet voor zichzelf beslissen.Ja, ik ben eruit gestapt, ja. Een hele zware beslissing, waarbij ik terugkom op : ik probeer niemand aan te doen wat ik zelf niet graag aangedaan zou worden. Ik zie dan ook erg af van het feit dat ik haar pijn heb moeten doen.Ik denk het wel. Ja, eigenlijk was dit een onvermijdelijke keuze die ik heb moeten maken, maar ik heb ze wel gemaakt op een moment dat ik misschien de schade nog heb kunnen beperken. Er waren nog geen kinderen, we waren niet getrouwd en hadden ook nog geen huis gekocht. Ik zat ergens niet helemaal lekker in die relatie en begon er mij almaar minder lekker in te voelen. Ondertussen ben je bovendien 25 jaar, een leeftijd dat je aan kinderen begint te denken, dus dacht ik van : how, nu moet ik eens efkes ernstig bij mezelf te rade gaan, heel diep, want... Het is voor mensen gewoon heel moeilijk om honderd procent eerlijk te zijn tegenover zichzelf. Vanuit die eerlijkheid dan ook nog beslissingen nemen, is het moeilijkste wat er is. Ik weet met zekerheid dat als iedereen honderd procent eerlijk is tegenover zichzelf negentig procent van de mensen fenomenale veranderingen zal ondergaan, maar zij durven gewoon niet. Spijtig, want dan blijf je heel je leven voor een stuk ongelukkig, met alle gevolgen vandien.Het is totaal anders nu. Laat het mij als volgt stellen. Vroeger stond ik eigenlijk aan de voet van de berg en zei ik : och, moet ik hier nog volledig tot boven ? Dat is bijna hopeloos. Nu is het : oké, nu ga ik ervoor, want ik zie waar ik kan komen. Psychologisch is het heel belangrijk te weten : oké, kom, blijf doorgaan, want ginder is de top en daar moeten we zijn. Laten we stellen dat ik het zwaarste stuk nu voorbij ben. Nu is het genieten en doorgaan tot ik er volledig ben. Heel waarschijnlijk is dat dus de stap die nodig was. Als je dan nog eens ziet dat mijn nieuwe vriendin toevallig - maar toeval bestaat dus niet - in de muziekbranche zit, juist hetgeen ik nodig heb... Ja, dan is dat ergens van : deze richting moet ik uit, en we zullen dan wel zien.Dat heb ik nodig om mijn gedachten van het voetbal af te zetten. Ik heb altijd twee zaken nodig : de serieuze kant, voetbal, en de losse kant, muziek, waar ik mij ook volledig in kan uitleven en voor een stuk openbloei. Het is ook iets dat mijn ouders mij bijbrachten ten tijde van mijn studies. Ze zegden altijd : als je moet werken, moet je keihard werken; als je je moet ontspannen, moet je je ook echt ontspannen. Als je klaar bent met werken, mag je daar niet mee bezig blijven, maar moet je totaal iets anders doen. Het zijn zaken waarvan je in de loop der jaren ervaren hebt dat ze je geholpen hebben, en die ik zeker zal proberen over te brengen op mijn kinderen.Ja en neen. Met een jaar of twintig ben ik veel beginnen meegaan met iemand die draaide op fuiven en trouwfeesten her en der. Ik heb mij in die tijd ook al die spullen aangeschaft voor thuis. Eens bij Aalst in eerste klasse is dat fel verminderd en sedert Club Brugge eigenlijk volledig gedaan, maar thuis staat het er nog allemaal. Ik leef er mij enorm graag op uit als afwisseling voor mijn voetballeven.Neen. Kijk, één van de keuzes die ik destijds heb gemaakt, is : minder uitgaan en meer voor het voetbal leven. Als ik zie waar ik nu sta, moet ik besluiten dat dat dus ook de goeie manier van denken is geweest. Maar misschien ben ik nu wel verstandig genoeg om die twee te combineren binnen de grenzen van het voetbal. Eens om de zoveel tijd uitgaan, is voor mij heel belangrijk, gewoon om er eens uit te zijn. Nu kan ik dat binnen de perken houden, zal ik ook kunnen zeggen : het is genoeg, ik ga naar huis. Voorheen zou ik ondanks de vermoeidheid toch zijn gebleven.Ja, ik moest dat eens doen. Het was belangrijk dat ik eens ergens kon doen wat ik al zo lang wou. Misschien was dat op dat moment regelmatig uitgaan, mij echt amuseren, vrij zijn... Een paar maanden vloog ik ergens rond, maar waar, dat weet ik niet. Dan heb ik efkes moeten zeggen : ouw, ouw, Peter, nu is het tijd om alles weer bijeen te pakken en echt door te stappen, want dit kan echt niet meer verder. Als je dat een paar maanden doet, ben je onvermijdelijk vermoeid, maar je moet ondertussen wel blijven presteren. Gezien ik een bepaalde carrière wil uitbouwen, moet je ook kunnen zeggen : oké, Peter, stop, nu is het genoeg. Ik ben blij dat ik het heb kunnen doen, eigenlijk van de ene dag op de andere. Achteraf kan ik stellen dat die periode fysiek misschien niet was aangewezen, maar mentaal wel zeer veel deugd heeft gedaan.Vroeger was ik relatief zenuwachtig, nu relatief rustig. Vooral in de aanloop naar de wedstrijden voel ik het verschil, wat zich ook tijdens de match uit. Een hevig baaske zal ik waarschijnlijk altijd wel zijn, maar tussen hevig zijn en zot zijn, is er nog een groot verschil. Ik voel me gewoon goed nu, omdat ik denk, voel, eigenlijk met zekerheid weet dat ik op de goeie weg ben.Daar moet je altijd voorzichtig mee zijn, maar er wordt ook mij gezegd dat die kans groot is.Misschien wel. Ik denk dat ik ergens op het punt sta van te zeggen : oké, bepaalde lessen heb ik nu geleerd, doe de poort nu maar open.Ja. Wat mij opvalt : vroeger, jàren terug, was ik altijd iemand die een keuze maakte op basis van wat hij kende. Ik zal dàt nemen, want ik ken dat en ik weet dat het goed is. Naar het buitenland zou ik nooit gaan, want ik kende dat niet - de taal niet en zo. Dat is gewoon omdat je er mentaal niet klaar voor bent. Nu zeg ik : ik wil naar het buitenland, ik wil dat eens proberen, die uitdaging aangaan. Ik laat nu gewoon komen wat er komt.Geen probleem, dan zal dat het signaal zijn dat het toch nog niet het moment is. Dan aanvaard ik dat en blijf ik hier met veel plezier voetballen; dan kan ik alleen maar voortwerken en zorgen dat het moment er wel komt.Ik geloof er sterk in, ook in de dubbel. We zijn weeral halfweg die berg, dus zeg ik : jongens, nu moeten we doorgaan, nu is het weer efkes alleen maar voetbal, tot op het einde, en dan kunnen we terug ontspannen.Voor mij is wat jongens als Tjörven ( De Brul, nvdr) en Clement zegden de beste zaak die er in deze competitie is gebeurd, want het was echt het moment dat er bepaalde jongens eens wakkerschoten. Hun uitspraken in de kranten zorgden voor een déclic in de groep. Het belangrijkste is dat de mentaliteit is veranderd, dat iedereen beseft dat er gewerkt moet worden en niet gezeverd. Ik denk dat de teugels toen iets te los waren. Uiteindelijk is het grotendeels de groep zelf die de vijs heeft aangedraaid. Kijk, als er op training wat getackel en gebrul is, kan je op twee manieren redeneren. Zoals wij : trainer, zeg daar iets op; of zoals hij : ik laat ze doen, want ze staan scherp, het vuur zit erin, wat goed is voor het weekend. Nu, er zijn bepaalde zaken die echt niet kunnen, vind ik, maar hij is dus niet iemand die dan direct een drastische maatregel zal nemen. Zijn visie is dat het beter is dat iemand uit zichzelf tot inzicht komt, wat ook beter ís natuurlijk, maar als sommigen dat niet kunnen, vind ik wel dat hij moet ingrijpen. Uiteindelijk heeft de trainer het initiatief genomen en is daar op een heel rustige, volwassen manier over gepraat. Wie iets wou zeggen kreeg daar toen de gelegenheid toe. Wie toen verkoos te zwijgen, moet nu ook niet meer klagen natuurlijk. Ik denk dat de kopjes nu in dezelfde richting kijken.door Christian Vandenabeele,"Toeval bestaat niet en aan alles is iets positiefs.""De uitspraken van jongens als Tjörven en Clement in de kranten zorgden voor een déclic in de groep."