Echt druk heeft Nick Descamps (39) het pas de laatste jaren. "Als voetballer werkte ik vijftien uur per week, nu tachtig. Voetballers hebben een luxeleven", stelt hij vast. Descamps hing de schoenen aan de haak toen Germinal en Beerschot in 1998 samengingen. "Op 16 mei bij de laatste speeldag heb ik voor het laatst voetbalschoenen aan de voeten gehad. Daarna nooit meer. Franky Van der Elst wilde mij niet, mijn contract liep af, alleen Schoten w...

Echt druk heeft Nick Descamps (39) het pas de laatste jaren. "Als voetballer werkte ik vijftien uur per week, nu tachtig. Voetballers hebben een luxeleven", stelt hij vast. Descamps hing de schoenen aan de haak toen Germinal en Beerschot in 1998 samengingen. "Op 16 mei bij de laatste speeldag heb ik voor het laatst voetbalschoenen aan de voeten gehad. Daarna nooit meer. Franky Van der Elst wilde mij niet, mijn contract liep af, alleen Schoten was geïnteresseerd, maar toen Germinal nog geld vroeg, moest het voor mij niet meer. Ik ben geen schooier. Het was tijd voor een nieuw leven na het voetbal. Opnieuw van nul beginnen schrok me niet af." In vergelijking met zijn spelersperiode is Descamps zeven kilo verdikt. "Volgend jaar wil ik weer gaan lopen, nu heb ik daar geen tijd voor." In zijn laatste jaar bij Germinal baatte hij met een collega al een café uit op de Vogelmarkt in Ekeren. "Toen heb ik mijn partner uitgekocht en alleen die zaak voortgezet. Ik heb dat café verkocht en in Antwerpen een ander café gekocht, de Boer van Tienen, daterend uit 1650 en een van de oudste cafés van het land. Later kocht ik de Wapper 10 rechtover het Rubenshuis, plus een derde zaak, de Tien voor Twaalf daar net naast. Ik had ook even een café op de Waalse Kaai, maar dat is al verkocht. Nu heb ik ook de Rubens Inn naast het Rubenshuis en het Noorderterras aan de Schelde." In totaal werken er in de vier zaken van Descamps, die zelf in Knokke woont, 35 mensen. Een keer of vijf per jaar gaat hij naar het voetbal kijken, maar hij mist het niet : "Ik ben nu mijn eigen baas, in het voetbal leef je binnen strikte lijnen." Nick Descamps voetbalde vijftien jaar in eerste klasse. Met Waregem speelde hij de halve finale van de Uefacup, met Germinal won hij de beker. Af en toe klampt iemand hem in een van zijn cafés aan : 'Ben jij niet die vroegere voetballer van Waregem ?' "Ik antwoord dan vriendelijk, maar nostalgie heb ik niet, herkend worden doet mij niet zoveel." Hij heeft begrip voor ex-spelers die graag in het voetbal blijven. "Maar trainer zijn zou niets voor mij zijn, wist ik al toen ik zelf nog speelde. Ik blijf daarbij, ik ben veel te eerlijk. Als trainer doe je niet je eigen zin. Ik zou het heel moeilijk hebben als op het einde van het seizoen een voorzitter vraagt om een bepaalde speler op te stellen die nog gauw verkocht moet worden. In mijn zaken doe ik wat ik wil en werk ik met wie ik wil."GF