Bijna elf jaar geleden arriveerde de Roemeense spelmaker Florin Frunza bij de prille eersteklasser KRC Harelbeke. "Het klikte meteen", vertelt hij. "We wonnen met 2-4 in Anderlecht, met drie goals van Michel Ngonge. Thuis klopten we Club Brugge met 2-0. Ik scoorde toen warempel met het hoofd, een lobbal over Dany Verlinden. Ik heb uitstekende herinneringen aan Henk Houwaert. Een goede, slimme trainer. Patrice Zér...

Bijna elf jaar geleden arriveerde de Roemeense spelmaker Florin Frunza bij de prille eersteklasser KRC Harelbeke. "Het klikte meteen", vertelt hij. "We wonnen met 2-4 in Anderlecht, met drie goals van Michel Ngonge. Thuis klopten we Club Brugge met 2-0. Ik scoorde toen warempel met het hoofd, een lobbal over Dany Verlinden. Ik heb uitstekende herinneringen aan Henk Houwaert. Een goede, slimme trainer. Patrice Zéré was mijn beste maat. Hij sprak Frans en ik een klein beetje Engels. In het begin verstonden we elkaar niet, maar om een pintje te gaan drinken was dat geen probleem. Ach, ik ken geen voetballer die na de match geen pint drinkt, of twee, of tien. Trouwens, mijn dokter zegt : 'Het is beter een pintje te drinken dan cola.' Ik luister naar mijn dokter." Het mooie verhaal duurde maar twee jaar. "Ik kende familiale problemen. Een scheiding. Toen ben ik een beetje veel pintjes beginnen drinken. Wat wil je ? Je bent alleen, als buitenlander. Hier ben je ook vrij. Bij Rapid Boekarest gingen we vanaf de woensdag op afzondering. Daar kon je niet drinken." Hij vertrok naar SK Roeselare. "Alles ging daar goed tot in 2000 onder impuls van Jean-Marie Dedecker bleek dat mijn papieren niet in orde waren. Die van Kindtner en Ishiaku ook niet trouwens. Ik moest terug naar Roemenië en trainde er in afwachting mee met Rapid. Ik scheurde er mijn achillespees, maar kon niet geopereerd worden omdat de verzekering niet in orde was. Toen ik drie maanden later terugkeerde, liet KSV Roeselare mij vallen. Het betekende het einde van mijn profcarrière. Uiteindelijk ben ik herbegonnen bij FC Roeselare, toen derde provinciale. De voorzitter zorgde voor werk in zijn bouwbedrijf. Buizen plaatsen, klinkers leggen, de kraan of de heftruck bedienen. Ik ben nu ook al bijna zes jaar bij een Belgische vrouw, ik denk niet dat ik nog wegga uit België. Ik heb er veel vrienden en kennissen, spreek Nederlands, Frans en Engels. Ik ben verstandiger en socialer geworden. Met het hoofd dat er nu opstaat, was er destijds meer mogelijk geweest, maar je kunt de tijd niet terugdraaien. De mooiste tijd was toch bij Rapid Boekarest. Ander voetbal, meer plezier in het spel. Een uur voor de training waren we al bezig. Vrije trappen nemen, tennisvoetbal spelen." Hij is al jaren jeugdtrainer en staat dit seizoen zowaar in de spits bij eersteprovincialer FC Roeselare. Targetman ! "Ik ben 35 en zal spelen tot ik echt niet meer kan", lacht hij. "Ik hoop nu snel mijn trainersdiploma te halen. Want trainer worden, is mijn grote ambitie."CV