Te worden opgevoerd in de rubriek 'Vergeten trainer', het valt hem zwaar. "Want," zegt Poll Peters, "dat lijkt zo definitief." In hem brandt immers nog het verlangen in een kolkend stadion plaats te nemen in de dug out. "Maar wie zit er nu op Poll Peters te wachten ?", vraagt hij zich af met een zucht.
...

Te worden opgevoerd in de rubriek 'Vergeten trainer', het valt hem zwaar. "Want," zegt Poll Peters, "dat lijkt zo definitief." In hem brandt immers nog het verlangen in een kolkend stadion plaats te nemen in de dug out. "Maar wie zit er nu op Poll Peters te wachten ?", vraagt hij zich af met een zucht. Na het ontslag bij Sint Truiden, was Peters nog aan de slag bij derdeklasser SK Tongeren, maar ook daar werd hij vroegtijdig de laan uitgestuurd. Een persoonlijke nederlaag, vindt hij zelf. Vervolgens had hij er even genoeg van, maar vorige zomer solliciteerde hij toch weer - hoewel hij ook dat als een nederlaag beschouwt - voorzichtig bij tweedeklasser VK Tienen. Dat koos uiteindelijk voor de (inmiddels ook al ontslagen) Serge Vandenplas. Ontgoocheld ? "Geenszins." Enkele maanden later polste hij Jos Heyligen voor de functie van hulptrainer bij Lommel, maar ze kozen voor Luc Beyens. En ook daar lag Poll ( eigenlijk Leopold, de jongste van zeven broers, nvdr) niet wakker van. Een gebrek aan ambitie ? "Neen," antwoordt hij, "veeleer een tekort aan commerciële waarde. Ik ben nooit international geweest, heb niet eens op het hoogste niveau gespeeld. Ik kan me ook niet zo goed verkopen, zoek de pers niet op, maar sta ook nooit afkerig tegenover een interview. Neem nu Jan Ceulemans. Niet dat hij dat de publiciteit wel opzoekt, maar ik denk dat het vooral dankzij zijn uitstraling in het Belgisch voetbal is, dat hij bij Westerlo niet vroegtijdig werd doorgestuurd. Zonder dat ik daarmee zijn kwaliteiten als trainer in twijfel wil trekken. Tijdens mijn korte periode in eerste klasse, werd de Pro Licence opgestart en daarvan heb ik gebruik gemaakt om mezelf te toetsen aan al die grote namen. Ik heb veel opgestoken van Hugo Broos, Walter Meeuws, maar vooral van René Vandereycken. Toch vond ik me inhoudelijk zeker niet de mindere, al is Vandereycken op tactisch vlak hors categorie." Zelf had Peters de job van coach in eerste wel wat onderschat. "Ik kwam van de Uefa's bij Sint Truiden, de lichting van onder anderen Delorge, Dello en Hayen, met wie ik het seizoen daarvoor kampioen was geworden. Plots vroegen ze me om Barry Hulshoff op te volgen. Na enkele keren 'neen', werd het uiteindelijk toch 'ja'. Ineens beschik je over een groep van vijfentwintig mensen en die moet je allemaal bezig zien te houden. De geblesseerde spelers moeten verzorging krijgen, anderen revalideren en meer van dat soort zaken waar ik bij de Uefa's niet de eindverantwoordelijkheid over had." De volle stadions, de eerste klasse, de druk, de media, hij mist het allemaal wel een beetje. "De kick van een overwinning was voor mij sterker dan een orgasme. Ik zag een zege telkens ook als een persoonlijk succes. Ik was erg leergierig en vooral te fel op zoek naar zelfbevestiging. Maar dat is niet zo verbazingwekkend voor iemand die van bij de Uefa's komt. Als ik zag dat er op het veld iets fout liep, greep ik nogal snel in. Wachten kon ik niet, wat door het bestuur niet altijd op begrip werd onthaald, zeker niet als ik Isaias vroegtijdig naar de kant haalde. "In mijn eerste volledige seizoen beleefden we een fantastisch kampioenschap. Zonder aanvalslijn nog wel, want ik had enkel Fiers en Rudonja. We gingen voor vijftig punten en behaalden er 52. Goed voor een Intertototicket. Een fantastische campagne met verplaatsingen naar Bulgarije, Armenië en Oostenrijk waar we tegen Austria Wenen onze beste wedstrijd ooit speelde. De perfecte match met Patrick Teppers in een glansrol. We wonnen met 1-2, net niet genoeg voor de kwalificatie, want we hadden de thuis met 0-2 verloren." De Europese campagne bleek een vergiftigd geschenk te zijn, want in het daaropvolgende kampioenschap zat STVV al snel op zijn tandvlees. "Ik voelde het zo aankomen," zegt Peters. "We zakten conditioneel te snel ineen. Tegen Brugge, dat ook niet denderend bezig was, verloren we op de openingsdag met 4-1. En tegen nieuwkomer Verbroedering Geel kwamen we niet verder dan 1-1. Veel spelers met wie ik anderhalf jaar voordien nog bij de Uefa's gewerkt had, waren te jong. Ik kon er weinig aan doen, maar in november moest ik opstappen."Intussen heeft Poll Peters zijn eerste liefde, het keepen, teruggevonden. In de Topsportschool in Leuven houdt hij zich intensief bezig met de opleiding van jonge doelwachters. En voor Bloso doceert hij 's avonds nog her en der in Limburg en omliggende provincies keepertraining. Als een bezetene. Wedstrijdfases van meer dan tien jaar geleden waarbij een doelman met het verkeerde been opveert, herinnert hij zich nog haarfijn. "Zoals die keer toen Geert De Vlieger, nog bij Beveren, een schier onhoudbare bal toch had kunnen pakken, als hij maar met het juiste been was afgesprongen." En wat vindt hij ten slotte van het werk van (ex-doelman) Jacky Mathijssen bij Sint-Truiden ? "Heel erg knap. Ik ben blij dat ik er nog wat van mezelf in herken. Ik was de eerste bij Sint Truiden die met vier op een lijn durfde te spelen, wat toen nog heiligschennis was op Staaien. Jacky verdedigt ook in zone en durft ook echt aan te vallen, al heeft hij er ook wel de spelers voor. Hij slaagt er heel goed in om de bal op een zo economisch mogelijke manier bij de spitsen te brengen, en daar draait het in voetbal toch om." door Stefan Van Loock'Ik was erg leergierig en vooral te fel op zoek naar zelfbevestiging.'