Henrotay is geen onbekende naam in het voetbal.
...

Henrotay is geen onbekende naam in het voetbal.Puur toeval ! Omdat men mij steeds dezelfde vraag stelt, weet ik nu wel dat er een zekere meneer Henrotay in de voetbalwereld zit, maar we hebben geen enkele band. Ik weet amper om wie het gaat. Je houdt niet zo van voetbal...... maar ik ben wel geïnteresseerd in de prestaties van Manu. Als hij meespeelt in het eerste, ga ik geregeld kijken met zijn broers. In familieverband is het tenminste leuk. De voetbalwereld is oppervlakkig - en toch intrigerend. Het voetbal zelf even daargelaten is het vooral het opgeklopte imago errond dat mij niet bevalt. Je kan makkelijk een onderscheid maken tussen de échte vrienden en de mensen die alleen maar belangstelling tonen als alles goed met je gaat. De intimi zijn altijd aanwezig, staan altijd klaar bij tegenslagen; de anderen dagen alleen maar op als je foto weer eens in de krant verschijnt. Toen Manu bij Anderlecht tekende, belden er veel kennissen die hij al in jaren niet meer gehoord had. Die dachten vlug even hun vriendschap weer boven te halen. Sommigen kwamen zelfs smeken om een geldlening ! Ik haat ook iedere vorm van geweld, alhoewel ik dat weiger te associëren met voetbal. Het gebeurde al wel eens dat ik me onveilig voelde in een stadion, zoals in Porto, maar volgens mij is het meer een maatschappelijk probleem.Vond je makkelijk je weg in Anderlecht ?Ja. De eerste keer in het Astridpark werd ik overdonderd door de luxe. Ik kon me niet voorstellen dat een stadion zo rijk gedecoreerd kon zijn. In Bureaufasse en Tivoli was ik andere dingen gewoon. Het was een duik in een andere wereld. Ondanks de pracht en praal vond ik het belangrijk dat Manu dezelfde bleef : het kleine spelertje uit Herstal.Een vorm van intelligentie ?Voor mij wel. Je bent niet meer dan een ander, alleen maar omdat je goed tegen een bal kan trappen. Er zijn belangrijkere zaken in het leven. Manu toont zich steeds zeer waakzaam. Voorzichtig ook. Niemand moet hem uitleggen dat het leven soms aan een zijden draadje hangt. Hij weet dat. Hij kan relativeren. Ik was wel een beetje bang voor de passie die de spelers omringt. Op het EK was ik aangedaan door de aanwezigheid van knappe vrouwen in de tribune. Ik zag er Adriana Karembeu, Linda Evangelista, Ophelie Winter. Ik dacht bij mezelf : ouwe tante, nu ben je omringd door mannequins ! Maar ik maakte me ongerust om niks, bij Anderlecht zijn de spelersvrouwen heel sympathiek. Met Hedvika, de verloofde van Jan Koller, was er ook een model.Een echte supervrouw ! Ze was simpel en vriendelijk.Is het een voorrecht een spelersvrouw te zijn ?In mijn ogen niet. Ik popel om me terug op de arbeidsmarkt te bewegen. Ik gradueerde in secretariaat, praat Nederlands, Engels en een beetje Spaans. Ik werkte op het onthaal in een groot bedrijf. Uiteindelijk ben ik er opgestapt omdat ik de tirrades beu was. Nu, na twee sabbatjaren, wil ik iets doen met mijn ander diploma, dat van toerisme. Ik heb me ingeschreven in verschillende interimkantoren.Wat brengt dat werk jou bij ?Persoonlijk ontplooing en waardering. Mijn keuze viel op de wereld van de public relations. Ik heb behoefte aan menselijk contact. In mijn huidige situatie moet ik almaar praten met onbekenden, daar heb ik genoeg van. Ik wil niet meer alleen thuis zijn. Manu begrijpt dat.door Daniel Renard