Voor en tijdens (39e minuut) de interland tegen Italië werd een passend eerbetoon gehouden aan de 39 slachtoffers van het Heizeldrama van 29 mei 1985. Enkele uren later werd ik pas echt dertig jaar terug in de tijd gekatapulteerd. Op televisie zag ik beelden van het Stade de France, waar duizenden fans na afloop angstig het terrein op liepen.
...

Voor en tijdens (39e minuut) de interland tegen Italië werd een passend eerbetoon gehouden aan de 39 slachtoffers van het Heizeldrama van 29 mei 1985. Enkele uren later werd ik pas echt dertig jaar terug in de tijd gekatapulteerd. Op televisie zag ik beelden van het Stade de France, waar duizenden fans na afloop angstig het terrein op liepen. Wat later werd duidelijk waaraan de 80.000 toeschouwers van de partij tussen Frankrijk en Duitsland waren ontsnapt. Een van de zelfmoordterroristen van IS zou geprobeerd hebben in het stadion te geraken in de hoop dood en vernieling te zaaien op de tribunes. Op CNN hoorde ik mijn vriend en collega Simon Kuper, een Zuid-Afrikaanse Nederlander die in Parijs woont en voor de Londense Financial Times werkt, getuigen over de surrealistische sfeer in de Parijse voetbaltempel. Bij de eerste ontploffing riepen sommige fans olé, omdat ze dachten dat het vuurwerk was. Bij de tweede knal werd het echter muisstil. Via hun mobieltje leerden ze wat er in de Franse hoofdstad aan de hand was. Dat de spelers in die omstandigheden de wedstrijd afwerkten, is bewonderenswaardig. Vooral voor de Duitsers, die 's morgens al hun hotel hadden moeten ontruimen vanwege een bommelding, was het een traumatische avond. Achteraf brachten ze zelfs noodgedwongen de nacht door in het Stade de France. Voetbal wordt dan plots wel erg irrelevant. Mijn eerste reactie was dan ook dat de interland van de Rode Duivels van gisteravond tegen Spanje beter geschrapt kon worden. Niet zozeer omdat er een tijd is om te spelen en een tijd om te rouwen, maar omdat de ordediensten dezer dagen belangrijkere dingen aan het hoofd hebben dan de veiligheid te garanderen van 45.000 voetballiefhebbers bij een vriendschappelijk duel dat geen enkele waarde heeft. Op zo'n moment wordt het Koning Boudewijnstadion in je achterhoofd weer gewoon de Heizel. Het Heizeldrama was de eerste keer dat ik letterlijk met de dood werd geconfronteerd. Op een plaats en een moment waar je dat absoluut niet verwacht. Ik herinner me dat het nadien maanden duurde vooraleer ik weer met een echt veilig gevoel naar een stadion trok. Het voetbal moest een complete gedaanteverwisseling ondergaan vooraleer vaders weer met hun kinderen de tribunes durfden te beklimmen. De kans is reëel dat na deze zwarte vrijdag veel ouders weer twee keer nadenken vooraleer ze hun koters meenemen naar een voetbalwedstrijd. Het internationale voetbal is echter slechts twee keer stilgelegd: tussen 1914 en 1918 en tussen 1940 en 1945. Maar heeft François Hollande niet verklaard dat het oorlog is en heeft de paus niet meegegeven dat dit een deel van WO III is? Ik veranderde pas van idee toen ik vernam dat de Fransen beslist hadden dat ze in Engeland zouden spelen. 'Les Bleus' wilden op die manier onderlijnen dat ze niet buigen voor terrorisme en extremisme. 'We zijn verenigd tegen de verschrikking die kleur noch religie heeft', liet de Franse international Lassana Diarra, die zijn nichtje verloor bij de aanslagen, weten. Het was bemoedigend dat veel topvoetballers meteen hun afschuw uitspraken over het geweld, maar misschien moeten ze de komende weken een stapje verder gaan. Voetballers zijn rolmodellen en kunnen misschien voorkomen dat sommige jongeren radicaliseren. Zij bewijzen dat onze manier van leven werkt. Voor iedereen. Voetbal is wellicht het meest futiele maar ook het meest verenigende tijdverdrijf. De populairste sport toont aan dat de multiculturele samenleving succesvol kan zijn. Het voetbal is immers een van de eerste domeinen van onze maatschappij waarin de kinderen van migranten - los van kleur of religie - het op ruime schaal waarmaken. Kijk maar naar Rode Duivels als Vincent Kompany, Radja Nainggolan, Axel Witsel, Marouane Fellaini, Romelu Lukaku, Christian Benteke, Yannick Carrasco, Divock Origi, Jason Denayer, Kevin Mirallas, Luis Cavanda, Moussa Dembélé en Michy Batshuayi. De helft van de kern van Marc Wilmots heeft vreemde roots. Het is doodjammer dat ze straks met gemengde gevoelens zullen toeleven naar Euro 2016, mogelijk hun sportieve hoogtepunt. De fans die volgende zomer naar Frankrijk afreizen, moeten alvast beseffen dat de onschuld rond het evenement definitief weg is. Vooral in de zogenaamde fan zones zal de veiligheid worden aangescherpt. De supporters krijgen straks meer politieagenten dan voetballers te zien. DOOR FRANÇOIS COLINVoetbal is een van de eerste domeinen in onze maatschappij waarin kinderen van migranten het waarmaken.