Over de bekerwedstrijd Lierse-Antwerp van 13 januari ll. is al behoorlijk wat inkt gevloeid. De publiciteit betrof niet zozeer het sportieve aspect van de wedstrijd : Antwerp was zonder discussie de oververdiende winnaar van het duel. Vooral de gebeurtenissen rondom het veld en met name het wangedrag van een aantal supporters kregen veel aandacht.
...

Over de bekerwedstrijd Lierse-Antwerp van 13 januari ll. is al behoorlijk wat inkt gevloeid. De publiciteit betrof niet zozeer het sportieve aspect van de wedstrijd : Antwerp was zonder discussie de oververdiende winnaar van het duel. Vooral de gebeurtenissen rondom het veld en met name het wangedrag van een aantal supporters kregen veel aandacht. Zelf ben ik al een aantal jaren als gewone vrijwilliger actief bij de stewardwerking van Lierse. Op het professionele vlak ben ik ook wel thuis in de wereld van de ordehandhaving en overlastbestrijding. Voor mij was deze bekerwedstrijd een van de meest negatieve persoonlijke belevenissen op voetbalgebied. Ik ben ook getroffen door een gedeelte van de berichtgeving over het gebeuren. Daarom zou ik toch even het volgende kwijt willen. Wangedrag door 'supporters' is in de eerste plaats een verantwoordelijkheid van deze personen zelf. Zij zijn de schuldigen en zorgen ervoor dat de grote meerderheid van goedmenende supporters nog steeds in een negatief daglicht staat bij een groot gedeelte van de publieke opinie. Jammer genoeg dringt dit niet door bij deze harde kern van onruststokers. Ik was ontzet toen ik vaststelde dat zogenaamde supporters er niet beter op vonden dan brave gezinnetjes te bestoken met bier en allerhande voorwerpen (zoals vuurwerk). Minstens één toeschouwer zou ook geürineerd hebben op zijn 'tegenstanders'. Ik krijg bijna heimwee naar de 'goede, oude tijd' waarin 'echte' hooligans enkel recht- streekse confrontaties aangingen met gelijkwaardige tegenstanders. Nu werd bereikt dat ouders met doodsbange kinderen het stadion al tijdens de eerste speelhelft verlieten. Dat zijn de verdiensten die de plegers van dergelijk wangedrag op hun twijfelachtig palmares kunnen schrijven. Hoofdvraag blijft natuurlijk hoe dit alles kon gebeuren. Feit is dat in het hele stadion (op het bezoekersvak na) een vrijwel volledige vermenging van supporters van beide clubs was ontstaan. Ander relevant feit was de snelle volledige verkoop van het voorziene aantal bezoekerstickets. Door de vrijere ticketverkoop, waardoor een strikte scheiding van supporters erg moeilijk af te dwingen valt, én de massale belangstelling bij Antwerpsupporters bestond er dus een groot risico op vermenging van beide supporterskernen. In feite was een zekere scheiding alleen na te streven door de capaciteit voor de bezoekende supporters gevoelig uit te breiden zodat min of meer duidelijk was geweest welke gedeelten van het stadion door de verschillende supporters werden ingenomen. Over het vervolg kan en wil ik me niet zomaar uitspreken. Achteraf was in de pers vooral een discussie gaande over de verantwoordelijkheid van de verschillende betrokken partijen. Naar goede gewoonte wees een aantal partijen elkaar met de vinger. Wellicht was iedereen ontdaan door de taferelen tijdens de wedstrijd en vormt dit dan ook een menselijke reactie. Allicht zal nog een grondig onderzoek nodig zijn om op grond van alle feiten (verslagen van voorbereidende vergaderingen e.d.) na te gaan waar en hoe het precies is misgelopen. Pas na afloop daarvan kan uitspraak gedaan worden over de precieze verantwoordelijkheid. Hoe belangrijk deze vraag ook is, ze gaat voorbij aan een heel eenvoudige maar fundamentele vaststelling : de wedstrijd Lierse-Antwerp was een zwart moment in het Belgische voetbal, waarbij alle betrokken partijen, ongeacht hun eventuele verantwoordelijkheid, ernstig gezichtsverlies hebben geleden. Ondanks de massale inzet van politiemensen (zowel in burger als in gevechtskledij) heb ik een behoorlijk aantal zware inbreuken kunnen vaststellen waarop niet of nauwelijks door de politie werd gereageerd. Dit doet geen afbreuk aan het snelle optreden van hun collega's bij andere onregelmatigheden. Evenmin pleit ik voor de directe inzet van gevechtseenheden in de tribunes zelf. Dergelijk optreden houdt immers het risico op verdere escalatie in. Maar je kan een gelegenheidstoeschouwer onmogelijk blijven uitleggen waarom bepaalde ernstige feiten onder de neus van de politie kunnen gebeuren en zonder enige reactie blijven. Op zulke momenten vormt het politieoptreden niet meer dan steriel machtsvertoon. Wellicht hebben vooral het sportieve resultaat van de wedstrijd en de koelbloedigheid van de meeste geprovoceerde supporters er in belangrijke mate toe bijgedragen dat de situatie niet regelrecht geëxplodeerd is. Een club mag zich bepaald ongemakkelijk voelen als zijn eigen trouwe supporters doodsbang het stadion verlaten. De gelegenheidssupporters hebben het stadion wellicht ook definitief of minstens voor een langere periode achter zich gelaten. De familiale sfeer van het Lisp, zelfs in deze moeilijke periode hét handelsmerk van Lierse, heb ik niet meteen kunnen proeven en wellicht was ik niet de enige. Ik ga nog niet in op het negatieve beeld dat de bezoekende supporters hebben gekregen. Op het beleidsmatige vlak is ook niet alles perfect. De veiligheid binnen de stadions is volgens de betrokken minister in de eerste plaats een verantwoordelijkheid van de clubs zelf. Ik ben het daarmee volledig eens, maar men kan er ook niet omheen dat het nieuwe ticketbeleid risico's inhoudt. Hopelijk kan de Voetbalcel nog enig soelaas bieden door er later op te wijzen dat een groot gedeelte van de onruststokers werd bestraft ; ik vrees echter dat veel wangedrag zonder gevolg zal blijven ondanks de grote politie-inzet. Ik geef eerlijk toe dat ik me ook als steward bijzonder ongemakkelijk voelde ; ik had bepaald niet het gevoel dat we de gebeurtenissen enigszins in de hand konden houden. De vertrouwensband die door het jarenlange contact met de supporters werd opgebouwd, is zo op één avond in belangrijke mate tenietgedaan. Ik eindig graag met een verzoek. Kunnen we na alle discussies over andermans verantwoordelijkheid ook de eigen verantwoordelijkheid weer opnemen ? Even belangrijk als de huidige vraag naar datgene waarvoor we niet verantwoordelijk zijn, is immers de vraag naar datgene waarvoor we het wel kunnen (en willen) zijn. Misschien kunnen we dan lessen trekken uit het gebeuren en het voetbal teruggeven aan de echte supporters. Want doen we het daar uiteindelijk allemaal niet voor ? GODFRIED GEUDENS, ANTWERPEN