A xel Daeseleire verschijnt ruim een halfuur te laat op de afspraak. Dimitri en zijn vader Karl Daeseleire (de neef van Axel) halen dan ook opgelucht adem wanneer 'nonkel' Axel flegmatiek zijn stamcafé in Antwerpen binnenwaait. De acteur/deejay die in Vlaanderen bekend werd dankzij rollen in films als Dief!, Teamspirit, De Hel van Tanger en televisiereeksen als Matroesjka's of Flikken, is in zijn nopjes: "Sport/Voetbalmagazine moet zowat het enige boekske zijn waar ik nog niet in gestaan heb."
...

A xel Daeseleire verschijnt ruim een halfuur te laat op de afspraak. Dimitri en zijn vader Karl Daeseleire (de neef van Axel) halen dan ook opgelucht adem wanneer 'nonkel' Axel flegmatiek zijn stamcafé in Antwerpen binnenwaait. De acteur/deejay die in Vlaanderen bekend werd dankzij rollen in films als Dief!, Teamspirit, De Hel van Tanger en televisiereeksen als Matroesjka's of Flikken, is in zijn nopjes: "Sport/Voetbalmagazine moet zowat het enige boekske zijn waar ik nog niet in gestaan heb." Zonder een vraag af te wachten steekt hij meteen van wal over voetbal: "Ik ben geen voetbalman, omdat ik heel mijn jeugd geteisterd werd door voetbalgeweld op zondagavond. Mijn drie oudere broers waren fanatiekelingen, maar mijzelf heeft die sport eigenlijk nooit geïnteresseerd. Anderzijds vind ik EK's en WK's wél boeiend, dan transformeer ik in een soort interim-hooligan. Absoluut de max!" Axel Daeseleire: "Ik weet dat hij goed bezig is, ja. Bij Genk was dat toch, hé? In de verdediging, hé? Wij zien elkaar drie of vier keer per jaar tijdens de familiefeestjes en dan praten we wat bij." Dimitri Daeseleire: "Ik heb zo ongeveer alle films van Axel gezien. Teamspirit vond ik goed, al heeft het weinig te maken met de realiteit van het profvoetbal. Het kameraadschappelijke van het cafévoetbal herken ik er wel in." Axel: "Het voetbal was maar een van de elementen in die film, het ging meer om de onderlinge relaties van de vrienden. Het probleem was wel een beetje dat mijn personage in Teamspirit zogezegd een van de betere spelers van het team was, dus ik heb wel serieus aan mijn techniek moeten schaven. We hebben ter voorbereiding van die film een cursus voetbal gekregen van Marc Vanderlinden ( ex-speler van Antwerp en Anderlecht, nvdr), die ons in sneltempo leerde voetballen. Wat uiteraard leidde tot hilarische momenten. Geert Hunaerts, Mathias Sercu en Dimitri Leue daarentegen konden wel iets met een bal." Dimitri: "Ja, ze zochten nog iemand die kon jongleren om de Braziliaanse adoptiezoon van het personage van Axel te spelen. Op de topsportschool schoven ze mij naar voren, maar ja ... de huidskleur paste niet echt." ( grijnst) Axel: "Research? Voor Teamspirit? Ik heb nooit zelf in een ploeg gezeten, maar mijn broers wel, die wereld was mij dus niet helemaal vreemd. Mocht ik nu in Escape to Victory ( bekende voetbalfilm uit 1981 waarin Pelé en Paul Van Himst meededen, nvdr) meespelen en een profvoetballer moeten neerzetten, dat zou een ander paar mouwen zijn." Dimitri: "Het viel mij wel op dat hij in de film weinig ballen heeft aangeraakt en vooral ambras zocht met de scheidsrechter en de tegenstander. Ieder zijn rol, hé." Axel: "Oei, dat is een gevoelig onderwerp." Dimitri: "Toen ik nog bij Lierse speelde, is hij daar wel eens de aftrap komen geven." Axel: "De meeste Daeseleires zijn Beerschotmannen, maar ik ben geen rat, ik ben nen hond. Voor den Antwerp dus. En daar bestaat een simpele reden voor: die harde kern is ooit komen figureren in de film Dief!. We hadden een gevangenisscène waarin revolte ontstond, we zochten zware mannen die tegen een stootje konden. Iemand van de filmploeg kende de legendarische Jakke, de leider van de toenmalige X-side van FC Antwerp. Met veertig man zijn ze naar de filmset gekomen en hebben ze voor een geloofwaardige scène gezorgd. Daar hebben ze mijn sympathie gewonnen. Ik zou het fantastisch vinden als Antwerpen één grote club krijgt die meedoet aan de top." Dimitri: "Bang niet. We hebben wel even op elkaar gewacht om gezamenlijk als groep naar buiten te gaan." Axel: "Dat noemen ze dus bang, Dimi." Dimitri: " Bwah ... Die gasten kwamen een signaal geven dat ze niet tevreden waren en dat is hun goed recht. Ze hebben wel gezegd: als het slecht blijft, komen we nog eens terug en dan zullen we misschien niet zo rustig blijven. Hun manier om ons te motiveren. Maar vechten? Neen. We hebben een klapke gedaan." Axel: "Bang dus." Axel: "Stalkers! Ergens rond 2001 werd ik slachtoffer van stalking, en ik noem het bewust 'slachtoffer'. ( windt zich op) Die vrouw heeft me toen bijna zover gedreven dat ik voor het eerst in mijn leven iemand frontaal in zijn smoel had geslagen. Sorry, ik kan het echt niet anders uitdrukken. Dat was echt extreem. Ze belde tussen de dertig en zestig keer per dag en stuurde constant sms'en, brieven en cadeaus. De ene keer bejubelde ze je en het volgende telefoontje was ze hysterisch. Totaal gestoord! Ik negeerde haar, maar dan begon ze mij uit te schelden en te bedreigen. In het begin zeg je: ik laat dat van mij afglijden. Maar als zoiets een halfjaar duurt, bega je bijna een moord. Geloof me. ( ironisch) Voor de rest nooit iets meegemaakt." Dimitri: "Dat heb ik gelukkig nog niet moeten ervaren. Je hebt soms wel diehardfans die na een wedstrijd tot 23.30 uur wachten om een handtekening te vragen. Daar heb ik absoluut geen problemen mee, zeker niet als ik kinderen daarmee een plezier kan doen." Axel: "En als er toevallig een schoon griet tussen staat, kunt ge meteen uw telefoonnummer geven." ( grijnst) Dimitri: "Neenee, ik heb dat ooit één keer gedaan, een ploegmaat had dat gezien en dat heb ik achteraf nog lang mogen horen in de kleedkamer. Dat doe ik dus nooit meer. Trouwens, ik heb nu een vriendin." Dimitri: ( schertsend) "Op tijd komen voor een afspraak misschien?" Axel: "Dimi, mij hebben ze altijd geleerd dat je minstens een kwartier te laat moet komen, om te laten zien dat je belangrijk bent." Dimitri: "In de lessen mediatraining die wij op de club kregen, hamerden ze er nochtans op dat wij als speler altijd vijf minuten op voorhand aanwezig moesten zijn voor een interview. En op school hebben we eens presentatietechnieken gekregen van Dirk Abrams. Maar ik weet niet of al die lessen veel helpen: zelfverzekerdheid voor een camera heb je of heb je niet." Axel: "Dat valt bij u wel mee, niet?" Dimitri: "Ik merk toch dat ik er na de wedstrijd soms word uitgepikt om een reactie te geven." Dimitri: "In de special die jullie onlangs rond Genk maakten, had ik als profiel toch 'de babbelaar'. Dat is een typisch trekje van onze familie. We hebben dat allemaal van onze bompa." Dimitri: "Als kapitein van de ploeg moet je niet de techniek hebben van Ronaldinho, je moet kunnen praten en coachen. Ik heb dat altijd uit mezelf gedaan, niemand moest me aanporren." Axel: "Dat hangt ervan af of je een hoofdrol of een bijrol hebt. Of van de scène die opgenomen wordt. Als acteur moet je natuurlijk een bepaalde mondigheid hebben. Ik ken wel mensen die privé timide zijn, maar die helemaal veranderen op het moment dat ze voor een camera of op de planken staan. Volgens diegenen die me goed kennen, ben ik zowel privé als op scène dezelfde persoon." Dimitri: "Een adrenalinestoot natuurlijk." Axel: "Dat zijn dingen die hij meemaakt en ik niet. Bij mij zit er tijdens een theaterstuk met moeite honderd man stil toe te kijken, terwijl bij hem 20.000 man uit hun dak gaan. Voetballers zijn de gladiatoren van vandaag, hé." Axel: "Neen, na vijfhonderd meter zit ik al stikkapot. ( lacht) Ik maak bijna gelijkaardige emoties mee als ik deejay, dan sta je soms ook voor een bomvolle zaal uitzinnigen." Dimitri: "En al meegemaakt dat ze je daar uitjouwden?" Axel: "Ja, op een scoutsfuif in Poperinge. Bleek dat in die zaal 2500 man aanwezig was. Als je daar mentaal niet op voorbereid bent, is dat even een schok. Toen ze mij aankondigden, werd duidelijk dat ze me eigenlijk gevraagd hadden om mij een uur uit te lachen. Iedereen stond stil. Nu, na drie liedjes was de zaal toch mee. Ik denk dat ze ervan uitgingen dat ik niet kon draaien. Tja, wie is dan de pipo?! Dimi, trek jij je dat aan als ze je uitfluiten?" Dimitri: "Ik heb gelukkig het publiek achter mij, als jonge gast kan je op net iets meer krediet rekenen dan de anderen. Iemand die uit de eigen jeugd komt, gaan ze extra aanmoedigen." Axel: "Werkt dat echt zo?" Dimitri: "Jaja. Ik weet nog goed dat ik in mijn eerste match een verloren bal binnenhoud aan de cornervlag: heel het stadion werd gek van enthousiasme. Dat geeft een serieuze boost. Maar evengoed kan het publiek je vertrouwen helemaal de bodem in boren. Dat zie je wekelijks op de voetbalvelden. Mensen onderschatten het mentale aspect van het voetbal, misschien wel het belangrijkste onderdeel van de sport. De trainer kan je tijdens de week wel vertrouwen inpompen, maar in de weekends heeft het publiek het voor het zeggen." Axel: "Dat is wel een leuke parallel met de theaterwereld. Daar is de regisseur de trainer. Bij de repetities is die constant betrokken, maar het gebeurt dikwijls dat hij er tijdens de uiteindelijke voorstellingen niet bij is. Dan ben je dus overgeleverd aan het publiek. Als acteur op de scène voel je meteen of je een publiek mee hebt, hoor. Net zoals bij voetballers, kan het ook bij acteurs gebeuren dat de ene week iemand meer in vorm is dan de anderen. Ik heb in 1994 eens meegemaakt dat ik een rol moest overnemen van iemand en op de planken bleek dat ik mijn tekst kwijt was. Dan is het roeien met de riemen die je hebt en hoop je op steun van je medespelers, zij kunnen je uit zo'n vervelende situatie gidsen." Dimitri: "Die waarden worden er in Genk ingepompt. Als jongste in de kleedkamer moest ik elke vrijdag de ballen verzamelen en anders sleurden ze mij wel naar buiten. Of als er een bal het veld in getrapt werd, moest ik die gaan halen. Dat hoort gewoon zo." Axel: "Dat heb je in de acteerwereld minder. Vroeger gold die anciënniteit misschien nog, maar dat is allemaal vervaagd. Maar je moet in de theaterwereld volgens mij evenveel discipline aan de dag leggen als in de sport, soms zelfs te veel naar mijn goesting. Vaak heel vroeg opstaan, dat is iets dat weinig mensen beseffen. Dat valt me zwaar, vooral in combinatie met dat deejayen tot dikwijls een kot in de nacht. "Acteren is in mijn ogen trouwens gelijkwaardig aan topsport. Het zijn soms lange pauzes tijdens een draaidag, en wachten is dikwijls vermoeiender dan bezig zijn. Want het moment dat je op scène moet spelen, moet je wel klaar zijn. Dat staat gelijk aan telkens een sprintje trekken. Soms tien keer achtereen. Dan weer rusten terwijl ze de spots veranderen, de camerastandpunten aanpassen en dan hups, weer tien sprintjes achtereen. Dat vergt discipline, geloof me." Dimitri: "Bij mij vallen de opofferingen nog mee, ik let niet speciaal op mijn voeding en uitgaan kan soms na de wedstrijd. Ik ben sowieso geen fuifbeest, ik ga enkel met de ploeg mee op stap." Axel: "Daar zijt ge dan toch gene echte Daeseleire in!" Dimitri: ( onverstoord) "Fysiek moet je natuurlijk in orde zijn, ik ben niet van de grootste, maar ik zit wel vaak in de fitness." Dimitri: "Nooit aan gedacht. Ik zal wel de kleine in Genk blijven." Axel: "Neen, zegt me niets. Die jonge gast die de Gouden Schoen gewonnen heeft, Axel Witsel, ken ik wel ... Die draagt dezelfde voornaam als ik. Ik moet zeggen, sinds ik niet meer thuis woon - nu toch al twintig jaar - is mijn voetbalkennis zwaar achteruitgegaan. Die plakboeken slingerden rond bij ons thuis. Ik spreek van de tijd van WilfriedVan Moer, Juan Lozano, Robbie Rensenbrink, hé, dat zijn ondertussen al fossielen." ( lacht) Axel: 'De watte? Is dat die Engelse competitie met Manchester United en zo?" Axel: "Oei! Om eerlijk te zijn: de enige league die ik ken is The Human League ( Britse popgroep uit de jaren 80, nvdr)." Axel: "Dat imago van stoere macho krijgt de bovenhand, terwijl ik bijvoorbeeld in Kinderen van Dewindt een manager speel. Helemaal geen patserig type. In het begin van je carrière heb je natuurlijk weinig te kiezen, dan grijp je de kansen die je krijgt. Dat imago stoort me vaak, moet ik toegeven, anderzijds is het soms ook heerlijk. Binnenkort ga ik waarschijnlijk meespelen in een nieuwe VTM-reeks, waarin ik een pornokoning moet neerzetten ... Tja, dat ga ik dan met veel plezier doen. ( lacht smakelijk) Je moet het ook als een compliment zien: het feit dat ze me steeds terugvragen voor dergelijke rollen betekent dat de mensen vinden dat ik die goed invul." Dimitri: "Het personage van Axel in Teamspirit, Franky Leemans, de hevige van de ploeg." Axel: "Al vind ik dat de persoonlijkheid van Dimi beter past bij het personage van Tom Van Landuyt. De rustige leider, eerder beredeneerd dan emotioneel." Axel: "Doelman, die moet het minst lopen en kan toch uitblinken." ( lacht) door matthias stockmans beelden: fred guerdin/reporters