Tot 2002 had Ecuador nog nooit deelgenomen aan de eindronde van een WK. Maar nu kwalificeerde het zich voor de tweede opeenvolgende keer. Het geeft aan hoe Ecuador, na Brazilië en Argentinië, is opgestoten tot een vaste waarde in het Zuid-Amerikaanse voetbal.
...

Tot 2002 had Ecuador nog nooit deelgenomen aan de eindronde van een WK. Maar nu kwalificeerde het zich voor de tweede opeenvolgende keer. Het geeft aan hoe Ecuador, na Brazilië en Argentinië, is opgestoten tot een vaste waarde in het Zuid-Amerikaanse voetbal. Hoe valt die opmars te verklaren ? "Het is het gevolg van een evolutieproces, het resultaat van een werk van lange adem", antwoordt journalist Carlos Salas van de Ecuadoraanse radio La Red. "Weinig voetballers van onze nationale ploeg spelen in het buitenland. De internationals die toch zijn uitgeweken, dringen zich bij hun club niet altijd op tot titularis. Ik denk aan Ulisses De La Cruz bij Aston Villa en Antonio Valencia bij Recreativo Huelva. Anderen zochten exotische oorden op, zoals de verdediger - en de aanvoerder van de nationale ploeg - Iván Hurtado en de aanvaller Carlos Tenorio. Ze komen momenteel uit voor respectievelijk Al Arabi en Al Sadd. Ze hebben, met andere woorden, gekozen voor de oliedollars van Qatar. Deze spelers zijn amper bekend op het internatonale niveau. Maar je vindt ook goede voetballers in onze eigen, nationale competitie. Al die jongens zijn supergemotiveerd wanneer ze het shirt van de nationale ploeg aantrekken. Dan kunnen ze bergen verzetten. Het team vormt één hecht blok, dat is precies de grote kracht van Ecuador. De spelers zijn stuk voor stuk harde werkers, en ze geven prioriteit aan de collectieve belangen. Oké, grote individualiteiten lopen er niet rond in het elftal. Maar door die teamspirit ontpopt Ecuador zich tot een moeilijk te manoeuvreren ploeg." De bondscoach van Ecuador is de Colombiaan Luis Fernando Suárez. Zijn er dan geen goede trainers voorhanden in Ecuador zelf ? "Toch wel," verzekert Carlos Salas ons, "maar het is bij ons een beetje een gewoonte geworden om een beroep te doen op buitenlandse coaches. Niet alleen voor de nationale ploeg. Ook bij de clubs doet dit verschijnsel zich voor. Suárez volgt de lijn van zijn voorganger Gómez, trouwens ook een Colombiaan. Ik denk dat de Ecuadoraanse voetbalbond met Suárez voor continuïteit heeft gekozen." Met welke ambitie reist Ecuador straks af naar het WK in Duitsland ? Salas : "Beter doen dan vier jaar geleden. In 2002 gingen we naar het WK om te leren. Nu gaan we naar het WK om vooruitgang te boeken.""We hebben een goede ploeg en we hebben vertrouwen", zegt Ulisses De La Cruz, een van de weinige spelers van Ecuador die Engels spreekt, en die dan ook tot de uitverkoren gesprekspartner van de internationale journalisten wordt gepromoveerd. De voorbereiding werd alvast niet verwaarloosd. Integendeel, er werd een methodisch programma gevolgd. "Toen we een voorstel kregen om in Nederland een vriendschappelijke wedstrijd te spelen, heb ik dat meteen aanvaard", vertelt bondscoach Suárez. "Het was een unieke gelegenheid om in dezelfde omstandigheden te spelen als straks in Duitsland. Het draaide uit op een tegelijkertijd leerrijke en bemoedigende ervaring. Ik heb er veel lessen uit getrokken, vooral dan op het gebied van de emotionele reacties van mijn spelers in deze voor hen ongebruikelijke context. Natuurlijk zijn er nog bepaalde zaken voor verbetering vatbaar, zowel op het tactische als op het technische vlak. We misten in Nederland ook Agustín Delgado, die geblesseerd was. Delgado, een aanvaller, is een uitermate belangrijke speler voor de ploeg. Maar globaal beschouwd viel de balans positief uit. De prestatie van de ploeg mocht gezien worden, de weerbaarheid en de organisatie hebben me zeer bekoord. Ik denk dat we een stevige repliek hebben geboden tegen een tegenstander van kwaliteit, die bovendien nog thuis speelde. Vergeten we niet dat Nederland straks als een van de favorieten aan het WK begint. Net als Duitsland, het gastland, dat in onze groep zit. We werden tegen Nederland helemaal niet weggespeeld. Verre van zelfs : op vele gebieden toonden wij ons de evenknie. En we beperkten ons ook niet tot verdedigen. Bij momenten probeerden we goed voetbal te brengen op basis van veel discipline. Ik geloof dat we over een bijzonder homogene ploeg beschikken, dat stemt me optimistisch in het vooruitzicht van het WK. We kunnen met een gerust gemoed naar Duitsland afreizen. Beter doen dan in 2002 is inderdaad de bedoeling. Vier jaar geleden werd Ecuador in de eerste ronde uitgeschakeld. Deze keer wensen we de eerste ronde te overleven. Wat zeg ik ? Wensen ? Nee, het is meer dan een wens, het is bijna een verplichting." Het merendeel van de spelers van de nationale ploeg is dus in de Ecuadoraanse competitie aan de slag. Maar al houdt de voetbalfederatie hoofdkwartier in Guayaquil, het centrum van het Ecuadoraanse voetbal is wel degelijk opgeschoven van de kust naar de hooggelegen hoofdstad Quito. "LDU - van Liga Deportiva Universitaria - Quito en El Nacional zijn de laatste twee landskampioenen en de bondscoach rekruteert zijn internationals vooral bij die twee clubs", legt Rodrigo Jarrín uit. Jarrín is voorzitter van titelverdediger El Nacional. "Ook Deportivo Quito levert veel spelers aan de nationale ploeg en nog een andere international, Walter Calderón, werd weggeplukt bij Deportivo Cuenca. Maar dit alles betekent niet dat er in Guayaquil geen goede voetballers zouden rondlopen. Carlos Tenorio, bijvoorbeeld, is afkomstig van Barcelona Guayaquil, al heeft hij intussen dus wel voor Qatar geopteerd. En het nationale luik van de voorbereiding van het team op het WK wordt in Guayaquil afgehandeld. Die stad ligt ongeveer ter hoogte van de zeespiegel, dus daar kan worden gewerkt in omstandigheden die gelijken op die in Duitsland." Ecuador is, zo blijkt, een land van vele contrasten. De hoofdstad Quito ligt in de Andes en Guayaquil, de economische long van het land, is een havenstad. En het oostelijk deel van het land wordt overwoekerd door een tropische jungle. Overigens deelt Rodigro Jarrín het zelfvertrouwen van de bondscoach. "Er is een goede basis. In de bagage van de meeste spelers steken de ervaringen van vier jaar geleden. Onze voetballers koppelen techniek aan karakter. In de oefenmatchen waren er telkens zowel goede als slechte punten. Maar ze bewezen wel dat we op de goede weg zijn. Ik ben er heilig van overtuigd dat alle inspanningen uiteindelijk vruchten zullen afwerpen."Doorgaans hanteert Ecuador een klassieke 4-4-2. Met twee defensieve middenvelders ( Marlon Ayoví van Deportivo Quito en Patricio Urrutia van LDU) en twee spitsen, waarvan er één pleegt af te haken en mee te helpen bij de balrecuperatie. Bij afwezigheid van Agustín Delgado - geblesseerd dus - trekken Carlos Tenorio en Cristhian Benítez vooraan de wacht op. Maar het sterkste compartiment van het team is de verdediging met, van links naar rechts : Ulisses De La Cruz, Iván Hurtado, Geovanny Espinoza en Neicer Reasco. In het doel staat Cristhian Mora of Edwin Villafuerte. De meeste problemen geeft de offensieve sectie van het team. Ecuador scoort bijzonder moeilijk. Maar misschien brengt de terugkeer van Agustín Delgado daarin verandering. DANIEL DEVOS