De Ryder Cup, een tweejaarlijkse krachtmeting tussen de twaalf beste golfspelers van Europa en de twaalf beste van de VS, wordt in de golfwereld als hors catégorie bestempeld. Mooiste voorbeeld daarvan: de 24 geselecteerden - stuk voor stuk wereldtoppers - vangen geen eurocent prijzengeld. Ze spelen voor de eer van een continent.
...

De Ryder Cup, een tweejaarlijkse krachtmeting tussen de twaalf beste golfspelers van Europa en de twaalf beste van de VS, wordt in de golfwereld als hors catégorie bestempeld. Mooiste voorbeeld daarvan: de 24 geselecteerden - stuk voor stuk wereldtoppers - vangen geen eurocent prijzengeld. Ze spelen voor de eer van een continent. Ook Nicolas Colsaerts (31) mocht dat ondervinden. In 2012 was hij de eerste speler ooit uit de Benelux die geselecteerd werd voor de Ryder Cup. Colsaerts: "In de opbouw naar de wedstrijd trainde ik toen in Spanje. Wanneer ik daar Nederlanders of Spanjaarden tegenkwam, wisten ze allemaal wie ik was en wensten ze me veel succes. Op zulke momenten besef je: dit is meer dan zomaar een wedstrijd die je voor jezelf speelt. Je vertegenwoordigt een continent, Europa. Het enthousiasme is enorm... En al zeker met een scenario zoals in Medinah. Dat zie je zelfs niet in de beste blockbusters. Ik ken geen enkele mens die toen op zondag de televisie aanfloepte en de live uitzending niet uitgekeken heeft." (zie kader) Medinah 2012 betekende Colsaerts' grote doorbraak op mondiaal vlak. "Ik had het geluk goed aan het toernooi te beginnen, met op de eerste dag meteen een zege tegen Tiger Woods. Mijn Twitteraccount ging in 24 uur van 15.000 naar 50.000 volgers. "Het is en zal altijd de mooiste herinnering uit mijn carrière blijven. De Ryder Cup staat los van alles. Ten eerste speel je in ploegverband en enkel de beste spelers op aarde doen mee. Het toernooi ademt zoveel traditie en geschiedenis, alle legendes hebben er ooit aan deelgenomen. Toen ik dat als jonge gast zag, wist ik: ooit wil ik daar staan. Die intensiteit en de rivaliteit met de VS spraken me geweldig aan." Over dat laatste wil de Brusselaar wel een boompje opzetten. De zege met Europa in de Ryder Cup van 2012 opende voor hem de deuren naar de PGA Tour. Zeg maar de Champions League van de golfsport. Maar we zijn nu twee jaar verder en de pijnlijke conclusie is toch dat onze landgenoot een maatje te klein is voor dat niveau. De voorbije maanden beperkte hij zich weer tot de European Tour. "Na de Ryder Cup ging alles heel snel. Ik moest nieuwe doelen stellen, nieuwe ambities koesteren. Ik geef toe dat ik moeite had om dat allemaal te verwerken. Ook de sfeer tijdens de toernooien is in de VS helemaal anders. Daar is golf echt entertainment, je betaalt er een ticketje om een show te gaan zien. Het gaat er veel rumoeriger aan toe. Je moet als Europeaan sterk in je schoenen staan, want je krijgt er heel wat naar je hoofd geslingerd. Anderzijds: de PGA Tour is natuurlijk de absolute top. De beste golfers spelen daar en de terreinen liggen er allemaal piekfijn bij. Het zou belachelijk geweest zijn om zo een kans te laten liggen." De vrolijke en joviale Colsaerts neemt zelf het woord "ontgoocheling" in de mond, maar daarmee doelt hij niet enkel op zijn prestaties. Ook het leven aan de overzijde van de grote plas zinde hem niet. Colsaerts: "In de VS is alles business en wordt alles in regeltjes gegoten, ik miste het spelplezier. In Europa is het veel plezanter toeren, elke stad of elk land verschilt, terwijl in de VS zowat alle steden op elkaar lijken. Het eten is overal hetzelfde, de hotels zijn hetzelfde... Na verloop van tijd werkt dat afstompend. Ik had een thuisbasis in Florida, maar echt sociaal contact had ik er niet. De meesten leiden er een monotoon bestaan. Met Jef of Mike die elke dag hun gazon maaien, kwam ik niet bepaald tot diepgaande gesprekken." Neen, een grote fan van the American way of life is Colsaerts niet. De rivaliteit met de VS is een van de grootste aantrekkingskrachten van de Ryder Cup. Tot 1979 was het toernooi beperkt tot een competitie tussen de VS en het Verenigd Koninkrijk, maar sinds ook continentaal Europa erbij betrokken werd, is de populariteit én het sportieve succes van de Europese golfspelers exponentieel toegenomen. Van bij de oprichting in 1927 tot en met 1977 won de VS 18 van de 22 wedstrijden, maar sinds de uitbreiding in 1979 zijn de machtsverhoudingen veranderd: Europa won 9 van de laatste 17 wedstrijden. "De Europeanen zijn altijd super gemotiveerd voor dat toernooi", weet Colsaerts. "Het is voor ons een gelegenheid om te tonen dat er niet enkel in de VS gegolfd wordt. Zeker in de Angelsaksische landen heerst dat gevoel sterk. De meeste Europese spelers hebben echt een hekel aan de Amerikanen. Daarom zie je die intensiteit in onze ogen en wordt er net iets enthousiaster gejuicht bij een goede score." Uithangbord van die passie en vurigheid is de Engelsman Ian Poulter, een expressieve speler die op de Ryder Cup telkens boven zichzelf uitstijgt. Hij vloekt en juicht als een Guy Luzon in optima forma. "Poulter heeft de voorbije edities telkens kleur gegeven", erkent Colsaerts. "In feite wilde hij profvoetballer worden, de sfeer tijdens de Ryder Cup stelt hem in staat die droom toch een beetje te verwezenlijken. Op het moment zelf ben je in the zone, het is pas een flink jaar later dat alles tot je doordringt. Tot zo lang zit je op een rollercoaster. Als ik nu terugkijk naar de beelden van Medinah ontdek ik een andere Colsaerts. De ogen, de focus, de overtuiging. Ik wist niet dat ik dat in mij had." Wat tijdens zo een Ryder Cup ook opvalt, is de camaraderie tussen de spelers. Colsaerts: "Absoluut. Ik durf te stellen dat Europeanen over het algemeen een beter ontwikkeld gevoel voor humor hebben dan de Amerikanen, wat zich ook uit in de manier waarop we met elkaar omgaan. De kameraadschap die je ziet, is echt. Het gaat zelfs zo ver dat de Australiërs, de Aziaten en de Zuid-Amerikanen allemaal supporteren voor Europa. Daarom kun je de Ryder Cup eigenlijk beschouwen als de wereld versus de VS." Die rivaliteit tussen de spelers zet zich ook over naar de sfeer rond het parcours. In Medinah klonk er bijvoorbeeld geregeld boegeroep telkens een Europeaan de baan op moest. In het Schotse Gleneagles zal dat net andersom zijn. "Ik had minder last van dat boegeroep, omdat ik niet zo een bekende naam was", aldus Colsaerts. "Maar toen ik aan de zijde van Sergio García speelde, viel het mij op hoezeer die uitgescholden werd. Soms gingen de beledigingen heel ver. Dat maakt deel uit van de show. In het voetbal gebeurt dat ook als je op verplaatsing speelt. Alleen is het verschil hier dat die mensen vlak naast of achter je staan." Het is niet meteen de attitude die je verwacht in een als elitair bestempelde sport als golf. Colsaerts: "Neen, maar dat is net waarom de Ryder Cup zo speciaal is, daar heb je dat soort voetbalsfeer wel. In de golfsport zijn er twee hogere doelen: een major winnen en deel uitmaken van het Ryder Cupteam." Het zijn evenementen als de Ryder Cup die ervoor moeten zorgen dat de golfsport van zijn elitaire imago afgeraakt. Ook persoonlijkheden als de eerdergenoemde Ian Poulter dragen daartoe bij. Colsaerts is het niet helemaal eens: "Dat is grotendeels façade. Het is niet omdat je een ruitjesbroek draagt, dat je plots rebels bent. Doorgaans zijn zij die het meeste show verkopen voor de camera's de brave huisvaders die thuis met hun kindjes in de tuin spelen. Bubba Watson is ook zo iemand. Die doet zich voor als een echte publieksspeler, maar eens de camera's wegdraaien, is er nog nul komma nul contact met de toeschouwers. Dat is wat ik bedoel met het hele circus rond de PGA Tour en daar kan ik me moeilijk mee verzoenen. Ze pretenderen wel 'we do it for the people', maar in hun binnenste hebben ze daar lak aan." Colsaerts zelf heeft een eerder braaf imago. "Ik sta te boek als een golfer die zijn emoties verbergt. Soms zou ik meer extravert willen zijn, maar dat is dansen op een slappe koord. Eens je interactie met het publiek gaat zoeken, kan dat je concentratie verstoren of kan je een reputatie opbouwen die je later zuur opbreekt." Nochtans dweept hij met sportpersoonlijkheden als Goran Ivanisevic, John McEnroe en Eric Cantona. Colsaerts: "Ik houd van gasten die uit de band springen, ja. Spijtig genoeg wordt dat in het huidige topsportklimaat steeds moeilijker, aangezien alles tot in het absurde gereglementeerd wordt. Zeker in het golf is het lastig om buiten de lijntjes te kleuren, de hele etiquette en sfeer rond de sport maakt dat je er niet echt rebels kan zijn." Colsaerts beseft als geen ander dat de golfsport met een imagoprobleem kampt. Toch heeft hij het wat gehad met de neerbuigendheid waarmee er over zijn sport gesproken wordt. Om zijn stelling kracht bij te zetten, geeft de Brusselaar een voorbeeld van hoe een normale week eruit ziet. "Doorgaans vertrek je op maandagavond naar de locatie van het toernooi. Op dinsdag train je, verken je het parcours en speel je minstens 9 holes. Op woensdag is er meestal een sponsorevenement, dat je dan in het beste geval gebruikt als deel van je training, en van donderdag tot zondag is het toernooi. Dan doe je niet veel anders dan golfen en slapen. Per week sta je dus ongeveer 35 uren op de golfbaan. Soms volg je tussendoor ook nog een specifiek fitnessprogramma. "Het is een heel drukke agenda, met meer dan dertig toernooien per jaar. Veel aandacht gaat naar blessurepreventie, want veel mensen onderschatten de impact van die golfbewegingen. Heel belastend voor schouders, knieën en rug. Je bent dus maar beter in conditie. Voor mensen die lacherig doen over het fysieke aspect van golf heb ik maar één advies: ga eens een uurtje ballen slaan. Ik ben er zeker van dat die mensen 's avonds overal spierpijn zullen hebben. Maar meer nog dan de fysieke belasting is er de mentale belasting. Vier dagen op rij vijf uur lang op de toppen van je tenen lopen, kan behoorlijk wat van je energie vergen. Het best is daar niet te veel over na te denken. Eens je op de baan staat, moet je gewoon gáán." Dat golf in 2016 voor het eerst op het olympische programma staat, is een eerste stap in de goede richting, vindt Colsaerts tot slot. "Een terechte keuze, want het is een sport die mondiaal gespeeld wordt en die fair play hoog in het vaandel draagt. Twee belangrijke waarden van het IOC. In feite is het vreemd dat het niet eerder gebeurde." DOOR MATTHIAS STOCKMANS"De Ryder Cup is geen wedstrijd die je voor jezelf speelt, je vertegenwoordigt een continent."