Pagina 504 van VRT-teletekst is een begrip voor elke voetballiefhebber. Maar weet u ook wat er onder het (gemakkelijkere) nummer 555 te vinden is ? Als u het antwoord schuldig moet blijven, bent u vast niet de enige. Op die pagina verschijnen elke zaterdag de uitslagen, en alleen de uitslagen, in de eerste klasse van het vrouwenvoetbal. Veertien ploegen slechts, maar de aftekening is er al : Wezemaal en Anderlecht zullen onder elkaar uitmaken wie er met de titel gaat lopen.
...

Pagina 504 van VRT-teletekst is een begrip voor elke voetballiefhebber. Maar weet u ook wat er onder het (gemakkelijkere) nummer 555 te vinden is ? Als u het antwoord schuldig moet blijven, bent u vast niet de enige. Op die pagina verschijnen elke zaterdag de uitslagen, en alleen de uitslagen, in de eerste klasse van het vrouwenvoetbal. Veertien ploegen slechts, maar de aftekening is er al : Wezemaal en Anderlecht zullen onder elkaar uitmaken wie er met de titel gaat lopen. Sterkhouders van de teams zijn twee frisse jongedames. Wendy Migom (28) kreeg via haar vader op zeer jonge leeftijd de voetbalmicrobe te pakken. Ze mocht het samen met de jongens bij Kwadrecht proberen, waarvan ze zich nog herinnert "dat die niets over haar konden zeggen omdat ze even goed voetbalde als zij". Voetballen was haar leven en die passie kon ze dan ook moeilijk van andere dingen scheiden. "Omdat de studs te veel lawaai maakten in de klas, moest ik mijn voetbalschoenen van de juffrouw uitdoen." Op haar twaalfde stapte ze over naar de jeugd van DVK Gent, waarna later DVC Kuurne, Eendracht Aalst en ten slotte Anderlecht van de gunsten van de flankspeelster konden genieten. Ook in de Belgische nationale ploeg is Wendy een vaste waarde. Haar ploegmaat daar is Annelies Timmermans (28). De Limburgse volgde als kind het voorbeeld van haar vader en broer en begon te voetballen bij de jeugd van SK Wellen. Daar leerde ze de basistechnieken van de vader van huidig Genkspeler Bernd Thijs. Ze voetbalde er samen met de jongens en soms werd er al eens onder een vals paspoort gespeeld, want "het verschil zag men toen toch niet". Nadien maakte de middenveldster de hoogdagen van Herk Sport mee en zeven jaar geleden vertrok ze naar Wezemaal. Voetballen doen de vrouwen nog steeds met evenveel plezier als vroeger, rijk zijn ze er echter niet van geworden, integendeel. Het verschil met de mannelijke voetbalwereld is en blijft in alle opzichten opvallend. Toch blijven ze gedreven, want "de mannen doen alles voor het geld en de vrouwen doen alles voor de sport". Annelies : "Ik ga 's vrijdags nooit op stap en alleen in juli ga ik op vakantie. Door de week kan ik wegens de trainingen niet veel afspreken en de hele zaterdag gaat er ook aan omdat we in de namiddag wedstrijd hebben. Toen ik nog voor licentiaat Lichamelijke Opvoeding studeerde in Leuven, moest ik ook alles zeer goed organiseren om te kunnen gaan trainen. Dat betekende dan heel laat studeren." Wendy : "Tijdens mijn eerste jaar regentaat Lichamelijke Opvoeding in Leuven voetbalde ik nog in Kuurne. Dan nam ik twee keer per week de trein tot Harelbeke en daar pikte mijn vader me op om me naar de training te brengen. Daarna reed hij me naar Gent, want daar had ik dan een rechtstreekse treinverbinding Gent-Brussel-Leuven. Het jaar nadien speelde ik voor Eendracht Aalst en dat was dus iets dichterbij. In de winter had ik het wel altijd moeilijk : slecht weer en alleen op die trein zitten, pff. Maar eens ik op het veld stond, vergat ik dat." Wendy : "Bij de topwedstrijden wel, dan heb ik al van 's morgens vroeg stress en moeten ze me gerust laten. Vroeger kwam het vaker voor. Maar eens de match bezig is, valt het allemaal weg." Annelies : "Wanneer ik nu een topmatch moet spelen, zit ik die dag meer op de wc dan iets anders (lacht). Vroeger was dat bij alle wedstrijden, nu alleen nog bij de beslissende. Ik dacht dat het met ouder worden zou overgaan, maar niet dus. Ook omdat je in de eerste plaats voor jezelf niet wilt afgaan, en ook niet voor de ploeg." Wendy : "We zitten inderdaad elk seizoen op die paar topmatchen te wachten. Als de kalender vrijgegeven wordt, stip ik ze direct aan. Er wordt dan echt naar die krakers toegeleefd, je gaat je beter verzorgen en zo. Maar je hebt die andere wedstrijden nodig om als ploeg op elkaar ingespeeld te geraken. Ik vind het wel spijtig dat er niet meer spankracht is. Want met monsterscores winnen, is ook maar saai." Annelies : "De kledij die we krijgen past toch al ! Ik ben al niet echt groot en ik verzoop echt in die coachjassen. Wat wil je ? De kledij was op mannenmaat besteld." Wendy : "We trainen meer dan vroeger, toen we alleen de week voor de interland samenkwamen. Maar de clubs wringen nu weer tegen omdat we dan meer kans op blessures lopen." Wendy : "Naar de buitenwereld klinkt die naam toch bijzonder als ik zeg voor wie ik speel. We worden er ook goed verzorgd. Elke training en wedstrijd is er een kinesist en qua kledij krijgen we alles. Via de mannenploeg komt alles in pakketten toe en dat wordt dan verdeeld. In ons lidgeld, 185 euro, zit een abonnement op Anderlecht inbegrepen. Ik ga elke thuiswedstrijd kijken, maar ik heb nog nooit iemand van de jongens bij onze wedstrijden gezien." Annelies : "Wij betalen ook inschrijvingsgeld en krijgen dan één trainingsuitrusting en één voetbaltas. Onze voorzitter moet alles zelf regelen en zijn geld zal ook wel eens op geraken. Maar voor mij hoeft dat gedoe allemaal niet. Anderlecht heeft ook een andere uitstraling, onze mannenploeg speelt in tweede provinciale." Wendy : "Neen. Mannen hebben van nature veel meer snelheid en kracht. De vrouwen spelen wel veel minder agressief. Je zal zelden rode kaarten voor een gemene overtreding zien. Ik hoor de mensen aan de kant vaak zeggen dat vrouwenvoetbal mooi is om zien, omdat het spel niet zo vaak stilligt. We spelen ook minder komedie dan de mannen. Ze zeggen me wel vaak dat ik me had moeten laten vallen, maar dat kan ik echt niet. Ik blijf altijd rechtstaan." Annelies : "Je kan ons spelniveau een beetje vergelijken met goede kadetten en met minder goede scholieren. Met de nationale ploeg spelen we meestal als voorbereiding tegen scholieren. Dat is leuk omdat het er dan hard en snel aan toe gaat. Voetballend zijn we de evenknie, maar de duels zullen we verliezen. Maar je mag het echt niet vergelijken." Wendy : (resoluut) "Oh, zeker ! Allez, als je die mannen in eerste klasse soms bezig ziet : ze staan met hun neus tegen die van de scheidsrechter te schreeuwen. Wij moeten nog maar iets zeggen, meestal is dat dan nog tegen onszelf, en we krijgen direct geel. Je moet je dan echt kunnen beheersen of hij zou achteraf nog een verslag kunnen maken... Volgens mij kan een man gewoon niet verdragen dat een vrouw tegen hem roept." Annelies : "Helemaal mee eens. Ook al roep je gewoon tegen jezelf, het kan al genoeg zijn voor geel. De vrouwelijke scheidsrechters kunnen in dat opzicht meer verdragen. Als wij doen wat bijvoorbeeld Aruna een paar jaar geleden deed met een scheidsrechter, dan wacht er ons een serieuze schorsing." Wendy : "Je krijgt vaak instructies mee : die speelster volgen en zorgen dat ze geen bal raakt. Maar Anderlecht probeert vaak zijn eigen spel op te dringen. Er wordt echt wel de nadruk gelegd op het voetballen en er wordt gesleuteld aan een systeem. Nu spelen we in een 3-5-2 en in zones." Annelies : "Wezemaal speelt nog steeds met een libero. En als ze bij de mannen weer eens iets 'geweldigs' hebben uitgevonden, proberen we het ook toe te passen. Maar soms is dat ook echt larie en apekool, hoor. In de topmatchen zijn er ook meestal duels in een duel want je kent elkaar goed en je wil je dan laten gelden. Voetballend is Anderlecht beter dan Wezemaal, maar wij hebben de beste speelster van België, Femke Maes, in onze ploeg en dat maakt het verschil, denk ik. Zij is echt een klasse apart." Annelies : "Ik bekijk steeds de speler die op mijn plaats speelt, hoe hij de passen verzorgt en de ballen recupereert. Ik vraag me ook soms af waarom hij die pass geeft terwijl er iemand anders naast hem gewoon vrij staat." Annelies : "Voor een trainer is een vrouwenploeg een hel, denk ik (lacht). Hij moet een heel goede psycholoog zijn omdat vrouwen veel jaloerser zijn. En als je een vrouw een opmerking maakt, begint ze meestal te wenen. Een man laat dat over zich waaien. Ook als de trainer een vrouw reserve zet, vindt ze dat supererg omdat voetballen een pure hobby voor haar is. De mannen kunnen zoiets beter van zich afzetten omdat ze er financieel voor vergoed worden." Wendy : "Nu heb ik een trainster, maar ik heb jarenlang een man gehad. Een speelster gaat sowieso veel minder in discussie met een trainer dan een speler. Als de coach de kleedkamer uit is, wordt er pas over gepraat. Hij staat ook niet zo dicht bij zijn ploeg als een vrouwelijke coach, omdat zij al van bij het aankleden in de kleedkamers is en dan is het vanzelf rustiger." Annelies : "Als we meer aandacht zouden krijgen, gaat de bond misschien ook wat meer inspanningen doen." Wendy : "Vele mensen komen eens kijken en schrikken dan van ons voetbal : allez, zo mooi." Annelies : "Sommige journalisten zie je wekelijks om een klein verslagje te maken. Maar dat verschijnt dan alleen op de regionale pagina's." Wendy : "Je bent per definitie lesbisch of een manwijf. Maar dat laatste komt echt niet zoveel voor in eerste klasse, meer in de lagere reeksen. Ze vragen ons ook meestal of het pijn doet als we een bal op onze borsten krijgen, maar dan antwoord ik meteen dat het bij mannen toch ook pijn doet als een bal in de onderbuik komt ?" Annelies : "Als sportmens heb je sowieso een groot doorzettingsvermogen, want je streeft naar een doel. Omdat het een ploegsport is, vormt het je nog extra, denk ik. Ik zie bij mijn leerlingen onmiddellijk wie sport doet of wie in een ploeg speelt. Dat zijn degenen die iets van een ander kunnen verdragen. Kunnen samenwerken en kritiek verdragen zijn ook een voordeel." Wendy : "Mijn vriend is ook een voetbalfanaat en heeft zelf gespeeld. Hij komt altijd kijken en steunt me volledig. 's Avonds zit hij meestal alleen, maar hij zou me niet moeten vragen om te stoppen, hoor. Hij is daar soepel in. Eigenlijk is het de omgekeerde wereld." Annelies : "Mijn vriend is altijd trainer geweest, dus die snapt mij ook volledig. Hij is zelf veel weg, maar zou raar opkijken als ik zou stoppen. Maar eens ik kinderen heb, vrees ik dat het gedaan is met voetballen. Dan is het toch moeilijk om op topniveau terug te keren." Wendy : "Ik geef toe dat ik al eens aan kinderen denk. Ik mag daar niet te lang meer mee wachten, maar met voetballen zou het dan ook gedaan zijn." door Carline Collignon en Loes Geuens'De mannen doen alles voor het geld en de vrouwen doen alles voor de sport.''Als je een vrouw een opmerking maakt, begint ze meestal te wenen. Een man laat dat over zich waaien.''Ons niveau is een beetje te vergelijken met goede kadetten en minder goede scholieren.'