De meningen over Jelle Van Damme (23) zijn verdeeld. Oké, zijn visitekaartje vermeldt namen van ronkende clubs als Ajax, Southampton en Werder Bremen. Maar bij Anderlecht worden er na een half seizoen al wat vraagtekens achter zijn naam geschreven.
...

De meningen over Jelle Van Damme (23) zijn verdeeld. Oké, zijn visitekaartje vermeldt namen van ronkende clubs als Ajax, Southampton en Werder Bremen. Maar bij Anderlecht worden er na een half seizoen al wat vraagtekens achter zijn naam geschreven. Is Jelle Van Damme een mislukte transfer ? Natuurlijk, het ontbrak Anderlecht aan linksvoetige voetballers, zeker achteraan, en met het binnenhalen van de jonge international sloegen de Brusselaars twee vliegen in één klap. Van Damme kon niet alleen de concurrentie met Olivier Deschacht aangaan met de positie van linksback als inzet, hij leek ook bruikbaar om in het centrum van de verdediging het vertrek van de Fin Hannu Tihinen op te vangen. Van Damme werd in de eerste helft van het seizoen 2006/07 in beide posities uitgespeeld. Maar hij kon in geen van beide volledig overtuigen. Als linksachter kreeg hij enkele kansen, tot hij de baan moest ruimen voor Olivier Deschacht, die de jongste maanden niet teleurstelde. En evenmin als centrale verdediger voldeed Van Damme geheel - alvast niet in die mate dat ze in Brussel de naar FC Zurich uitgeweken Tihinen intussen al vergeten zijn. Voor of tegen Jelle Van Damme ? Een overzicht van de pro's en de contra's. Hij is Belg.Anderlecht heeft er altijd al een erezaak van gemaakt om de meeste Rode Duivels van alle Belgische clubs te tellen. Wat dat betreft, vestigde paars-wit een record op 30 september 1964. In de tweede helft van de wedstrijd tegen Nederland bestond de Belgische nationale ploeg uit elf spelers van Anderlecht. De jongste jaren is het aandeel van Anderlechtspelers in de Belgische nationale ploeg fors gedaald. Op 29 maart 2003 werd in Zagreb een record in de andere richting opgetekend. In de wedstrijd tegen Kroatië moest men wachten tot de vervanging van Gaëtan Englebert door Walter Baseggio vooraleer er één (1 !) voetballer van Anderlecht op het veld stond. Met Jelle Van Damme trok Anderlecht hoe dan ook een Belgische international aan. De komst van Van Damme deed overigens in de spelerskern van de Brusselaars de balans van het aantal Belgische spelers ten opzichte van het aantal buitenlandse in het voordeel van de eigen voetballers kantelen : 51,1 % Belgen. Toen voor de interland tegen Polen ook Mark De Man werd geselecteerd, was - op Deschacht na - de hele verdediging van Anderlecht van de partij, en dat was een hele poos geleden. Hij is linksvoetig.Qua linksvoetige verdedigers baadt het Belgische voetbal niet in weelde. Bewijs : in de nationale ploeg geeft bondscoach René Vandereycken voor die positie veelal de voorkeur aan Thomas Vermaelen, hoewel die bij zijn club, Ajax, een rol in het centrum van de defensie vertolkt. Maar nog liever Vermaelen dan een échte linksachter, kennelijk. Overigens stelt hetzelfde probleem zich op de andere flank. Jongens als Pieter Collen en Carl Hoefkens werden bij de Rode Duivels al als rechtsback geposteerd, terwijl ze beiden bij hun clubs veeleer centraal opereren. Mocht Van Damme bij Anderlecht als linksachter kunnen doorbreken, dan zou dit ook voor de nationale ploeg een goede zaak kunnen betekenen. Hij is polyvalent.Jelle Van Damme kan niet alleen op de flank worden gebezigd, men kan hem ook een opdracht in een centrale positie toevertrouwen. Maar wat is zijn beste plaats ? Een vraag die ook Olivier Deschacht raakt. Van Damme bezit meer offensieve capaciteiten dan Deschacht, maar die heeft dan weer een betere voorzet in de voet. Deschacht toont zich ook beweeglijker. Die eigenschap zette er coach Frank Vercauteren van Anderlecht trouwens toe aan om de kaart van Deschacht te trekken voor de Champions Leaguematch tegen Rijsel, waarin het erop aankwam de kwieke Peter Odemwingie te neutraliseren. In een meer uitgesproken fysiek voetbal komt dan weer Van Damme beter tot zijn recht. Wat hij trouwens aantoonde door in de topper tegen Standard Milan Jovanovic in zijn achterzak te steken. De polyvalentie van Van Damme beperkt zich trouwens niet tot het defensieve register. Op 17 augustus 2005 verving hij Koen Daerden als linkermiddenvelder in de vriendschappelijke interland van de Rode Duivels tegen Griekenland. Hij is jong.Doordat hij al wat op zijn visitekaartje heeft ingeschreven, wordt wel eens vergeten dat Jelle Van Damme nog altijd maar 23 jaar is, en dat hij nog over een aanzienlijke progressiemarge beschikt. Ondanks die jeugdige leeftijd heeft hij ervaring met vier verschillende Europese competities (België, Nederland, Engeland, Duitsland) - als bagage kan dat tellen. Criticasters zullen opperen dat Van Damme in al die kampioenschappen weinig gespeeld heeft, welgeteld 39 wedstrijden in vier seizoenen tijd. Maar dan nog blijft de vaststelling overeind dat hij al die tijd in goed gezelschap heeft getraind : genre Wesley Sneijder en Rafaël Van der Vaart bij Ajax, Johan Micoud en Miroslav Klose bij Werder Bremen. Daar steekt een jonge voetballer altijd wel wat van op. Hij is stevig.Met zijn 87 kilo en zijn 1 meter 94 kan je Jelle Van Damme naar elke oorlog sturen. Zijn postuur is een troef voor de centrale as van de verdediging van Anderlecht, waar jongens als Nicolás Pareja en Mark De Man ten opzichte van Van Damme meer dan tien centimeter te kort schieten. Anderzijds, hoe op zijn gemak Jelle Van Damme zich voelt tegen aanvallers van zijn gabariet, zo onwennig gedraagt hij zich in de confrontatie met lichtvoetige tegenstanders. Geen wonder dat hij zich beter thuis voelde in het Duitse en het Engelse voetbal, waarin frequent fysieke veldslagen worden geleverd, dan in het Nederlandse voetbal, waarin veeleer technische kwaliteiten primeren. Het Belgische voetbal vertegenwoordigt een mix van stijlen. En zo zag men hoe Jelle Van Damme de ene keer Salou Ibrahim vlekkeloos aan banden legde, maar hoe hij bij een andere gelegenheid water en bloed zweette tegen Patrick Ogunsoto. Hij overtuigt niet iedereen.Niet alleen de supporters van Anderlecht stellen zich vragen over Jelle Van Damme, ook tot binnen de hoogste echelons van de club zijn er twijfels gerezen. Onlangs verklaarde secretaris-generaal Philippe Collin - nochtans gereputeerd als bijzonder discreet - in een krant dat er bij de evaluatie van het transferbeleid van Anderlecht maar achter twee namen wenkbrauwen worden gefronst, namelijk Christian Leiva en Jelle Van Damme. Terwijl bijvoorbeeld Nicolas Frutos en Lucas Biglia een unaniem lovend oordeel genereren. Van Leiva kan je dan nog beweren dat hij in Brussel zeer weinig kansen heeft gekregen. Van Damme daarentegen speelde redelijk veel, maar toch duidelijk te weinig om alle scepsis te overwinnen. Hij voetbalt slecht uit.De relance was de laatste jaren nooit het sterke wapen van de centrale verdedigers van Anderlecht, uiteraard uitzondering gemaakt voor Vincent Kompany, die met evenveel gemak een voorzet van veertig meter verzendt als vijf meter verder een ploegmaat kan aanspelen. Maar bijvoorbeeld Glen De Boeck en Hannu Tihinen stonden niet bepaald bekend als specialisten van het uitvoetballen. De verre, precieze voorzet behoort evenmin tot het arsenaal van Jelle Van Damme, al denkt hij daar zelf helaas anders over. Tegen Racing Genk bijvoorbeeld viel hij op door het versturen van een hoog aantal verloren ballen. Anderen zouden dan kiezen voor de eenvoudige oplossing en de bal gewoon inleveren bij de dichtstbijzijnde ploegmaat. Van Damme echter bleef volharden in de boosheid en bleef zijn heil zoeken in verre ballen die niemand bereikten en het publiek almaar meer irriteerden. Hij is impulsief.Al bij zijn eerste competitiewedstrijd voor Anderlecht vloog Jelle Van Damme uit de bocht. In Sint-Truiden had hij een kwaadwillige reactie in huis tegenover de lokale aanvaller Henri Munyaneza en bekocht dat met een rode kaart. Bij de tweede uitwedstrijd, in Westerlo, ging bij Van Damme nogmaals het licht uit : een domme fout hielp de thuisploeg aan een goal. En ook op Standard, waar hij zijn beste wedstrijd speelde sinds hij de kleuren van Anderlecht verdedigt, vergreep Van Damme zich op een moment aan Milan Jovanovic. Zijn catchgreep had de Rouches eigenlijk een strafschop moeten opleveren. Hij is fragiel.Een boom van een vent, allemaal goed en wel, maar in een half seizoen bij Anderlecht diende Jelle Van Damme al twee keer aan de kant te blijven wegens een blessure. Letsellast sleept de Lokerenaar al zijn hele carrière mee. In zijn periode bij Southampton belandde hij twee keer op de operatietafel - het gevolg van een probleem met zijn enkel. Bij Werder Bremen werd hij dan weer geplaagd door een blessure aan de lies. Nu, Jelle Van Damme was dit seizoen niet de enige verdediger van Anderlecht die al in de lappenmand lag. Ook Nicolás Pareja, Roland Juhasz en Mark De Man klopten de jongste weken bij de infirmerie van de club aan. Nog twee andere elementen kunnen aan dat lijstje worden toegevoegd aangezien ook Cheik Tioté en Vadis Odjidja wel eens in het defensieve compartiment van paars-wit postvatten. Hij is niet populair.Tegen Racing Genk volstonden een paar verdwalende voorzetten opdat het veeleisende publiek van Anderlecht zich tegen Jelle Van Damme keerde. In Lokeren, waar hij nog altijd woont, staat hij bij de fans van de plaatselijke clubs ook al niet aangeschreven als de meest sympathieke en de supporters van Club Brugge, en die zijn talrijk in het Waasland, lusten hem rauw. Vreemd, de uit dezelfde regio afkomstige Olivier Deschacht maakt precies hetzelfde mee. Het gebrek aan populariteit van Jelle Van Damme bij het publiek contrasteert fel met zijn goede luim. Sinds het vertrek van Bertrand Crasson heeft niemand nog voor zoveel stemming in de kleedkamers van Anderlecht gezorgd als Van Damme. Goed humeur is bij Anderlecht blijkbaar speciaal gereserveerd voor linksvoetige voetballers. Want ook Bart Goor en Olivier Deschacht behoren niet meteen tot de menselijke categorie van de 'triestige plant'. BRUNO GOVERS