'Onze eigenheid zullen wij nooit verloochenen', benadrukt architect Patrick Walgraeve na een betoog van meer dan uur. De voorzitter van de raad van bestuur zette in 1993 ook als bouwheer letterlijk zijn schouders onder de club. 'Wij zijn eigenlijk een provinciaal ploegje dat onverhoopt snel doorgroeide naar de nationale reeksen, waar we in 2008 de eerste keer van proefden. Sparta Petegem is vandaag meer dan een voetbalclub. Tussen april en oktober hebben we op zondagvoormiddag de Groene Duivels, een petanqueclub. Iedereen kan en mag daar meespelen. En door de nabijheid van Huize Kattebeek, een tehuis voor volwassen mannen en vrouwen met licht tot matig verstandelijke beperkingen, zitten we sinds een drietal jaar ook al aan 4 G-ploegen. Om nog maar te zwijgen over de 375 jeugdspelers én de 29 jongerenploegen in totaal, ook gewestelijke. Daar blijf ik voortrekker van, want iedereen moet zich kunnen ontwikkelen binnen zijn eigen mogelijkheden. Onze cirkel wordt dus almaar groter, maar met onze sterke structuur blijft het nog altijd beheersbaar.'
...

'Onze eigenheid zullen wij nooit verloochenen', benadrukt architect Patrick Walgraeve na een betoog van meer dan uur. De voorzitter van de raad van bestuur zette in 1993 ook als bouwheer letterlijk zijn schouders onder de club. 'Wij zijn eigenlijk een provinciaal ploegje dat onverhoopt snel doorgroeide naar de nationale reeksen, waar we in 2008 de eerste keer van proefden. Sparta Petegem is vandaag meer dan een voetbalclub. Tussen april en oktober hebben we op zondagvoormiddag de Groene Duivels, een petanqueclub. Iedereen kan en mag daar meespelen. En door de nabijheid van Huize Kattebeek, een tehuis voor volwassen mannen en vrouwen met licht tot matig verstandelijke beperkingen, zitten we sinds een drietal jaar ook al aan 4 G-ploegen. Om nog maar te zwijgen over de 375 jeugdspelers én de 29 jongerenploegen in totaal, ook gewestelijke. Daar blijf ik voortrekker van, want iedereen moet zich kunnen ontwikkelen binnen zijn eigen mogelijkheden. Onze cirkel wordt dus almaar groter, maar met onze sterke structuur blijft het nog altijd beheersbaar.' Yvan Van Nieuwenhuyse, de voorzitter van het dagelijkse bestuur, vult aan: 'Wij onderscheiden ons door onze stabiliteit en bescheidenheid. De club wordt gedragen door twee tot drie generaties. Het mooiste voorbeeld is de zoon van Patrick. Bram is verantwoordelijk voor het financiële beleid, maar daarnaast ook teamafgevaardigde van onze eerste ploeg. Wij kunnen al jaren een beroep doen op twintig vaste vrijwilligers, mensen die gratis komen meewerken van vrijdag- tot zondagavond. Als we een driedaags eetfestijn organiseren, hebben we telkens 280 gasten per avond. Dat is het succes van een familieclub bij uitstek. Bij Petegem zal je niet snel moeten komen voor ronkende verklaringen of onrealistische doelstellingen. Onze voorzitter staat tussen zijn mensen.' Het Oost-Vlaamse Petegem-aan-de-Leie is een deelgemeente van Deinze. Het is een dorp van iets meer dan 10.000 inwoners, terwijl de stad Deinze kan uitpakken met iets meer dan 30.000. 'Onze burgemeester droomt van een authentieke Leiederby', weet Walgraeve, om er snel aan toe te voegen dat een overgang naar de eerste amateurreeks, waar Deinze speelt, heus niet zo evident is. 'De laatste horde is altijd de moeilijkste om te nemen. Het is een ongemakkelijke spreidstand. 'De laatste horde is altijd de moeilijkste om te nemen. Het is een ongemakkelijke spreidstand. We zijn nu wel koploper, maar we voelden ons al beter. Bij een licentie hoorden te veel vraagtekens. Er was niet alleen het hoger budget, ook werden we verplicht om zeven spelers met een niet-amateurstatuut te hebben. Onbegrijpelijk. Onze jongens gaan daar echt niet beter van worden. Het paste ook niet bij de clubvisie. Dat wrong dus. Puur theoretisch klonk het allemaal mooi, maar het moest uitvoerbaar zijn in de praktijk.' De vrolijke vrienden blijven dus het liefst amateurs. Om financiële redenen vroegen ze daarom geen licentie aan voor de hoogste amateurreeks. 'Omdat het de basis vormt van ons succes', vervolgt Walgraeve. 'Net als vijf jaar geleden staan we opnieuw op een kantelpunt. Toen degradeerden we met veertig punten naar eerste provinciale, na een verloren barragewedstrijd in Tamines. We konden toen de meeste spelers overtuigen om te blijven. Niemand liet ons in de steek. We realiseerden twee opeenvolgende promoties. Sportief, qua accommodatie én structuur staat alles op punt. Alleen zitten we met een beperkt aantal betalende toeschouwers. Bij een topwedstrijd geraken we aan 350, waarvan maximaal vijftig van de bezoekers. Vermoedelijk komt dat ook door de versnippering, er wordt hier in Petegem ook aan turnen én atletiek gedaan op een hoog niveau, met vaak activiteiten op zondag. Ook de nabijheid van clubs als Zulte Waregem en AA Gent en de tv-uitzendingen op zondagnamiddag, kunnen een oorzaak zijn van de teruglopende toeschouwersaantallen. Vergeet niet: wij zijn Deinze niet, dat zich wil richten op 1B. Dat is absoluut onze bedoeling niet.' KFC Sparta Petegem wordt sinds 2011 gecoacht door Wim Van Acker, een oud-speler die opgegroeid is in het dorp en er nog steeds woont. Dirk Flo, het hoofd van de sportieve cel, heeft een verleden bij Club Brugge en geldt net als Van Acker als grondlegger van de huidige hoogconjunctuur. Zij pakken uit met een volledig Belgische spelerskern, van wie de meesten werden opgepikt bij de beloften van een aantal eersteklassers. Het zijn veelal streekjongens die vaak nog studeren (in Gent), wel speelkansen krijgen én vaste waarde kunnen worden in de tweede amateurreeks. Zo kwamen Viktor Boone en Kenneth Weytens over van AA Gent en Thijs De Rock, Gilles Wullaert en Tom Denoulet van Zulte Waregem. 'Onze aanvoerder Piet-Jan De Coninck is het mooiste voorbeeld', zegt Walgraeve. 'De zoon van oud-keeper Wim zat bij Torhout, maar vertoeft hier ondertussen al tien seizoenen. Spelersmakelaars moeten hier niet komen. Wij proberen clubtrouw te cultiveren, via prestatiegerichte overeenkomsten. Daardoor hebben we weinig verschuivingen en spelersverloop. Eind vorig jaar bereikten we al een akkoord met de veertien jongens die in de heenronde het meest speelden. Het maakt dat ze een hechte groep vormen, en dat is ook een troef. Een voorbeeld: toen Piet-Jan nog als osteopaat verbonden was aan de wielerploeg Rabobank, keerde hij ooit eens op zaterdagavond terug van het buitenland. Op vraag van de kleedkamer werd hij toch opgenomen in de wedstrijdkern. 'Het is ook een kwestie van correcte afspraken. Zo geldt Davy Joye bij ons als draaischijf door zijn traptechniek op stilstaande fasen en zijn opportunisme. Maar hij speelt ook minivoetbal en werd al uitgeroepen tot beste minivoetballer van het jaar. De afspraak is dat hij op vrijdagavond minivoetbal mag spelen, tenzij we een dag later aantreden. Dat is een win-winsituatie, want Davy kan zo blijven minivoetballen en tegelijkertijd geeft hij ons een toegevoegde waarde. Hij kan immers met een ingeving een wedstrijd openbreken, want veel ploegen trekken tegenwoordig een verdedigend muurtje op tegen ons. En zo kan Sparta Petegem garant blijven staan voor attractief voetbal.'