Play now, pay later, dat lijkt het nieuwe adagium geworden in het Europese topvoetbal, zo meldt The New York Times. De voorbeelden van de afgelopen mercato zijn legio: Bayern München huurt Coutinho van FC Barcelona en Ivan Perisic van Inter, Tottenham huurt Giovani Lo Celso van Real Betis, Alexis Sánchez (Manchester United) vertrok op huurbasis naar Inter ... en ga zo maar door.

Frappant bij al die huurspelers is dat er in hun contract meteen ook een aankoopoptie is bedongen. Op die manier kan een club verschillende topspelers halen zonder de grenzen van de Financial Fair Play te overschrijden, weet de Amerikaanse krant. Traditionele deals raken zo steeds minder in zwang, clubs zoeken nu naar andere manieren om spelers te strikken.

'Teams passen zich aan de nieuwe omgeving aan, net zoals ze zich aanpasten aan het Bosmanarrest in 1995', zegt Omar Chadauri van 21st Club, een agentschap dat voetbalclubs begeleidt op de weg naar succes, in The New York Times. De man staaft zijn bewering ook met cijfers. Tien jaar geleden werden slechts tien spelers in Engeland, Spanje, Duitsland en Frankrijk verkocht aan de club waar ze het jaar tevoren op huurbasis voetbalden. Deze zomer is dat aantal al opgelopen tot 32.

Veel huurdeals gebeuren nu via het Mbappé-model., BELGAIMAGE
Veel huurdeals gebeuren nu via het Mbappé-model. © BELGAIMAGE

Sommige van die transfers zijn traditionele huurdeals die goed uitdraaiden, maar anderen zijn eigenlijk 'uitgestelde verkopen'. Zij volgen het model-Mbappé. De Franse spits werd twee jaar geleden immers ook eerst gehuurd van AS Monaco. PSG zou hem echter definitief moeten kopen als bepaalde doelen gehaald werden. Maar die doelen werden bewust heel laag gezet. Een ervan was bijvoorbeeld: PSG was verplicht om Mbappé te kopen vanaf het moment dat het mathematisch niet meer kon degraderen. Dat gebeurde al in februari 2018. Op dezelfde manier, via een huurdeal met aankoopoptie, probeerde FC Barcelona vorige week nog Neymar bij PSG los te weken.

Dit soort deals, zo weet The New York Times, biedt ook het voordeel dat het loon van de speler wordt overgenomen door de hurende club. In een tijd van ontplofte salarissen voor topspelers kan dat een slok op een borrel schelen. Zit er een aankoopoptie in de huurdeal, dan kan de boekhouding ook beter de toekomstige inkomsten inschatten van de club.

Kortom, zo besluit de Amerikaanse krant, clubs zoeken naar innoverende manieren om hun geld uit te geven en om te krijgen wat ze willen, ook al moeten ze er een beetje langer op wachten.

Play now, pay later, dat lijkt het nieuwe adagium geworden in het Europese topvoetbal, zo meldt The New York Times. De voorbeelden van de afgelopen mercato zijn legio: Bayern München huurt Coutinho van FC Barcelona en Ivan Perisic van Inter, Tottenham huurt Giovani Lo Celso van Real Betis, Alexis Sánchez (Manchester United) vertrok op huurbasis naar Inter ... en ga zo maar door. Frappant bij al die huurspelers is dat er in hun contract meteen ook een aankoopoptie is bedongen. Op die manier kan een club verschillende topspelers halen zonder de grenzen van de Financial Fair Play te overschrijden, weet de Amerikaanse krant. Traditionele deals raken zo steeds minder in zwang, clubs zoeken nu naar andere manieren om spelers te strikken. 'Teams passen zich aan de nieuwe omgeving aan, net zoals ze zich aanpasten aan het Bosmanarrest in 1995', zegt Omar Chadauri van 21st Club, een agentschap dat voetbalclubs begeleidt op de weg naar succes, in The New York Times. De man staaft zijn bewering ook met cijfers. Tien jaar geleden werden slechts tien spelers in Engeland, Spanje, Duitsland en Frankrijk verkocht aan de club waar ze het jaar tevoren op huurbasis voetbalden. Deze zomer is dat aantal al opgelopen tot 32.Sommige van die transfers zijn traditionele huurdeals die goed uitdraaiden, maar anderen zijn eigenlijk 'uitgestelde verkopen'. Zij volgen het model-Mbappé. De Franse spits werd twee jaar geleden immers ook eerst gehuurd van AS Monaco. PSG zou hem echter definitief moeten kopen als bepaalde doelen gehaald werden. Maar die doelen werden bewust heel laag gezet. Een ervan was bijvoorbeeld: PSG was verplicht om Mbappé te kopen vanaf het moment dat het mathematisch niet meer kon degraderen. Dat gebeurde al in februari 2018. Op dezelfde manier, via een huurdeal met aankoopoptie, probeerde FC Barcelona vorige week nog Neymar bij PSG los te weken. Dit soort deals, zo weet The New York Times, biedt ook het voordeel dat het loon van de speler wordt overgenomen door de hurende club. In een tijd van ontplofte salarissen voor topspelers kan dat een slok op een borrel schelen. Zit er een aankoopoptie in de huurdeal, dan kan de boekhouding ook beter de toekomstige inkomsten inschatten van de club. Kortom, zo besluit de Amerikaanse krant, clubs zoeken naar innoverende manieren om hun geld uit te geven en om te krijgen wat ze willen, ook al moeten ze er een beetje langer op wachten.