Net als in de aanloop naar de WK's van 1986 en 1998 moeten de Rode Duivels weer testwedstrijden spelen. Succes daarin betekent dat ze er straks voor de zesde opeenvolgende keer bij zijn in de eindronde van de meest prestgieuze voetbalcompetitie ter wereld. De vorige twee keren draaiden die testwedstrijden telkens uit op een succes. Als het gezegde geen twee zonder drie, enig waarheidsghalte bevat, heeft België dus alle kansen om straks in de wedstrijden van 10 en 14 november tegen de Tsjechen opnieuw succesvol te zijn. Temeer omdat ook de statistieken van de vroegere duels tegen de Tsjechische Republiek en tegen voorganger Tsjechoslowakije in het voordeel van de Belgen pleiten ( zie kader).
...

Net als in de aanloop naar de WK's van 1986 en 1998 moeten de Rode Duivels weer testwedstrijden spelen. Succes daarin betekent dat ze er straks voor de zesde opeenvolgende keer bij zijn in de eindronde van de meest prestgieuze voetbalcompetitie ter wereld. De vorige twee keren draaiden die testwedstrijden telkens uit op een succes. Als het gezegde geen twee zonder drie, enig waarheidsghalte bevat, heeft België dus alle kansen om straks in de wedstrijden van 10 en 14 november tegen de Tsjechen opnieuw succesvol te zijn. Temeer omdat ook de statistieken van de vroegere duels tegen de Tsjechische Republiek en tegen voorganger Tsjechoslowakije in het voordeel van de Belgen pleiten ( zie kader). Het huidige Tsjechië met onder meer Pavel Nedved, Tomas Rosicky en Patrik Berger is een tegenstande van formaat. Er wacht Robert Waseige en de zijnen straks dus een zware taak. De Rode Duivels zullen hoe dan ook twee keer moeten rekenen op een begenadigde dag en beter voor de dag moeten komen dan afgelopen zaterdag in het Maksimirstadion van Zagreb. Te veel spelers bleven daar mijlenver onder hun beste niveau. Dat was onder meer het geval voor Marc Wilmots en Walter Baseggio, die allebei uit blessure terugkwamen, maar ook voor Gert Verheyen en Bart Goor, beiden al sinds de start van het seizoen op zoek naar hun beste vorm. Tegen Kroatië ervoeren de Belgen nogmaals dat ze het tegen een team met een surplus aan technische bagage bijzonder moeilijk krijgen om zich door te zetten. De kalendersamenstelling van de voorrondewedstrijden zorgde ervoor dat de Belgen en de Kroaten het op de eerste en de laatste speeldag tegen elkaar opnamen. Er lagen dertien maanden en zes wedstrijden tussen 2 september 2000 en 6 oktober 2001. En toch scheelde het niet zo heel veel of Waseige had exact hetzelfde elftal tussen de lijnen gestuurd. In vergelijking met de heenwedstrijd ontbraken immers enkel de geblesseerde Branko Strupar en de geschorste Johan Walem. In het beste geval zouden er dus slechts twee wijzigingen zijn doorgevoerd. Maar uiteindelijk draaide het toch enigszins anders uit. Vooral in het defensieve compartiment was er grote onzekerheid over de keuze die de coach zou maken. Met Glen De Boeck, die sinds de start van het seizoen sterk aan het spelen is bij Anderlecht, was immers een derde man opgedoken naast de zogenaamde certitudes Joos Valgaeren en Eric Van Meir. Uiteindelijk gaf hun ervaring en het feit dat beiden zowel als stopper als als mandekker uit de voeten kunnen de doorslag in het voordeel van Van Meir en De Boeck. Velen vonden dat Van Meir en De Boeck in Zagreb eigenlijk hun eindexamen op internationaal niveau moesten afleggen, aangezien de Schotten vorige maand uiteindelijk niet zo veel tegenstand hadden geboden. Boksic en Vlaovic, die na een uur werd afgelost door Balaban, bezorgde het duo geregeld problemen. Als laatste man trokken beiden zich wel behoorlijk goed uit de slag, maar bij de mandekking lieten ze het soms afweten. Tegenover spitsen die zo vinnig en beweeglijk zijn en zo snel op de eerste meters, kon onze centrale as niet altijd het gevoel geven dat Geert De Vlieger veilig zou blijven. Dat kwam ook tot uiting in de fase die de aanleiding vormde voor de strafschop van de Kroaten : Van Meir stond iets te ver van Boksic en De Boeck kwam iets te laat bij zijn tussenkomst op Vlaovic. Voor de verdedigers pleit wel de verzachtende omstandigheid dat ze soms tussen twee stoelen vielen, omdat er ook op de flanken niet scherp werd gespeeld. Op rechts werd Eric Deflandre onvoldoende gesteund door Gert Verheyen en ondervond dan ook veel moeite om de opkomende Robert Jarni af te stoppen. En op links had Nico Van Kerckhoven bijzonder kwade klanten aan de spelers die in zijn zone opdoken. Dat ging in de eerste plaats om Stjepan Tomas, tegen wie Walter Baseggio onvoldoende weerwerk kon bieden en nadien om Bosko Balaban, die uiteindelijk aan de basis lag van het doelpunt van Boksic. "De wedstrijd heeft voor ons een kwartier te lang geduurd", verklaarde De Boeck. "Dat is heel frustrerend, want ik begon net als de meeste ploegmaats het gevoel te krijgen dat de ergste stormen voorbij waren. In die fase van de wedstrijd slaagden de Kroaten er al verschillende minuten niet meer in om ons tot tegen ons eigen doel terug te dringen. Maar net toen we alles onder controle leken te hebben, hadden ze genoeg aan één versnelling om toch nog hun doel te bereiken. Dat is natuurlijk ook kenmerkend voor een topteam : ze blijven ervoor gaan en benutten dan die ene kans die nog komt. Daarom ook wil ik hun kwalificatie niet onverdiend noemen. Ik denk dat in de uitslag van de poule de logica gerespecteerd werd. Het beste team heeft gewonnen."De samenstelling van het hart van de defensie was niet de enige kwestie die de bondscoach in de aanloop kopbrekens had bezorgd. Ook op het middenveld was het een beetje zoeken geblazen, in eerste instantie door de afwezigheid van Johan Walem. Ook hier had Waseige diverse keuzemogelijkheden. De eerste bestond erin om op de positie van Walem gewoon een andere pion te posteren. Hij kon daarbij kiezen voor Marc Wilmots, die in de heenwedstrijd op die positie had gespeeld, of voor Walter Baseggio, wiens profiel beter overeenstemt met dat van Walem en die bovendien ook kan terugvallen op de clubautomatismen met Yves Vanderhaeghe. Het wekte uiteindelijk weinig verwondering dat de behoudsgezinde Waseige voor die laatste oplossing koos, en dat hij ook het vertrouwen bleef schenken aan Bart Goor en Gert Verheyen, die nochtans allebei een erg moelijk seizoendebuut meemaken. De speler van Hertha kreeg uiteindelijk nog de beste doelkans van de Belgen, maar kende met zijn kopbal geen succes, terwijl de Bruggeling gewoon nooit een voet in de wedstrijd kreeg in Zagreb. Van de eerste tot de laatste minuut bleef hij zoeken naar een goede verstandhouding met zijn vroegere ploegmaat Eric Deflandre en al zijn aanvallende acties waren gedoemd om te mislukken. Maar eigenlijk kan niemand de bondscoach verwijten dat hij niet eerst aan andere oplossingen dacht. Op de training van woensdag leek het er zelfs op dat Marc Hendrikx de rechterflank zou gaan bezetten. Maar uiteindelijk kon die ook niet overtuigen en het op rechts zetten van Danny Boffin - een positie die de STVV-speler een paar keer heeft bezet tijdens zijn Anderlechtperiode - leek ook geen oplossing. Want in die periode al bleek dat Speedy voortdurend naar zijn linker zocht om zo naar binnen te komen. Eigenlijk komt het erop neer dat er in ons land momenteel geen andere kandidaat-international dan Verheyen rondloopt voor de positie van rechtermiddenvelder. "Het was echt moeilijk spelen op het middenveld", besefte ook Walter Baseggio. "Eigenlijk waren we constant in een numerieke minderheid, want telkens als de Kroaten in balbezit kwamen, ging er iemand vanuit hun verdediging mee om tegenover ons middenveld een mannetje meer te hebben. Persoonlijk had ik het behoorlijk moeilijk met Stjepan Tomas en Yves Vanderhaeghe had het niet onder de markt tegen Zvonimir Soldo. Bij de rust waren we trouwens blij dat Prosinecki, die door de gekozen speelwijze van de Kroaten nogal wat vrijheid kreeg, niet al te vaak was geïnfiltreerd. Maar in de tweede helft bezorgde hij Balaban dan toch met een schitterende trap de ruimte die ons uiteindelijk noodlottig zou worden. Dat gaf ons de genadeslag, maar we moeten durven toegeven dat de wedstrijd dan al lang gespeeld had kunnen zijn. Ik vind het vooral spijtig dat we er niet in geslaagd zijn de bal wat meer te doen circuleren." Vooraan was het voor de wedstrijd uitkijken naar de manier waarop Waseige zou reageren op de doorbraak van Wesley Sonck, die momenteel bij Genk spettert en ook heel sterk debuteerde in de wedstrijd tegen Schotland. Sonck verving toen de geblesseerde Emile Mpenza op een voorbeeldige manier. De vraag was dan ook of beide spelers misschien samen zouden spelen, zodat Wilmots een rij achteruit kon schuiven. Vince Briganti, de assistent van Waseige, vond in ieder geval dat dit tot de mogelijkheden behoorde want volgens hem bewijst de complementariteiit die Sonck bij Genk toont door samen te spelen met Moumi Dagano, dat hij het ook met de spits van Schalke 04 uitstekend zou kunnen vinden. Ook de twee betrokken spelers lieten verstaan dat ze het wel zagen zitten om het eens samen te proberen. Ze vonden dat de snelheid en de diepgang van Emile perfect samen zouden gaan met het combinatievermogen en de neus voor doelpunten van Sonck. Waseige vond het blijkbaar nog te vroeg voor een dergelijk experiment en bleef dus zweren bij de tandem Wilmots-Mpenzan die tot nu toe nooit had ontgoocheld. Temeer omdat de Haspengouwse aanvoerder als tweede spits ook een handje kan toesteken op het middenveld. Uiteindelijk is het misschien wel kenschetsend dat de Kroaten pas het gaatje in de Belgische defensie vonden nadat Willy van het veld was verdwenen, alhoewel ze natuurlijk al in de eerste helft hadden moeten scoren. Sonck, die Wilmots kwam vervangen, kon als tweede spits niet hetzelfde gewicht in de schaal werpen, ook defensief niet. Gezien de jaren ervaring is dat wellicht ook niet meer dan logisch. Toen hij naar voor trok om Mpenza te steunen, was hij wel een stuk gevaarlijker. En hoe pijnlijk de nederlaag tegen de Kroaten ook was, de eerste samenwerking tussen Sonck en Mpenza doet het beste verhopen voor de toekomst. Het kan een goede les zijn voor de barragewedstrijden, waarbij Wilmots inderdaad vanuit een teruggetrokken rol meer steun en maturiteit zou kunnen verlenen aan het middenveld. "Voor Emile en voor mij was het hier beslist geen gemakkelijke partij", besloot de kapitein. "We wisten soms niet waar we eerst moesten kijken, omdat we voortdurend moesten proberen om de de verdedigers het oprukken te beletten. We moeten toegeven dat ze sterker waren dan wij. Telkens wij probeerden het centrum dicht te doen, rukten hun flankverdedigers op en als we op de vleugels probeerden hun acties te stremmen, kwamen Igor Tudor en Dario Simic door het centrum. We hebben de hele wedstrijd voor elke vierkante centimeter grond geknokt, maar we stonden voortdurend tegen een overmacht. We hebben het zeventig minuten kunnen volhouden, maar het stond blijkbaar ergens in de sterren geschreven dat de veer op een bepaald ogenblik toch nog zou breken. De Kroaten waren de terechte winnaar. We moeten nu gewoon de lessen trekken uit deze nederlaag en daar ons voordeel uit halen in de barragewedstrijden tegen de Tsjechen. De belangrijkste les is duidelijk : je kan slechts een wedstrijd onder controle houden als je het meest in balbezit bent. Maar we hebben zaterdag al te vaak op een ongrijpbare bal moeten jagen. Ik hoop dat we dat voor de toekomst goed zullen onthouden." door Bruno Govers