Het had wel iets contradictorisch, het interview dat Roger Vanden Stock vorige week na lang stilzwijgen in De Morgen gaf. Van de ene kant benadrukte de vroegere Anderlechtvoorzitter nu heel gelukkig te zijn, hij bezoekt zelfs kerken om zich te bezinnen en voert diepe gesprekken met een abt. Dat soort spiritualiteit hadden we nooit in hem gezien. Maar anderzijds leeft hij nog altijd met een diep ingewortelde frustratie over dat wat er de afgelopen maanden is gebeurd, over de breuk met een rijke historie, over de naamsverandering van het stadion en nog veel meer. Het waren uitspraken die niet bij Vanden Stock passen en de waardigheid van Anderlecht aantasten.
...

Het had wel iets contradictorisch, het interview dat Roger Vanden Stock vorige week na lang stilzwijgen in De Morgen gaf. Van de ene kant benadrukte de vroegere Anderlechtvoorzitter nu heel gelukkig te zijn, hij bezoekt zelfs kerken om zich te bezinnen en voert diepe gesprekken met een abt. Dat soort spiritualiteit hadden we nooit in hem gezien. Maar anderzijds leeft hij nog altijd met een diep ingewortelde frustratie over dat wat er de afgelopen maanden is gebeurd, over de breuk met een rijke historie, over de naamsverandering van het stadion en nog veel meer. Het waren uitspraken die niet bij Vanden Stock passen en de waardigheid van Anderlecht aantasten. Marc Coucke heeft het niet kunnen laten om daar via giftige tweets op te reageren. Dat is niet verstandig. In zijn functie hoor je daar boven te staan, je emoties te controleren en je te richten op het heden. Maar het toont vooral dat ook Coucke zichzelf onder druk zet. Zijn passage in Anderlecht is nog altijd geen succes. De mensen die hij destijds van Oostende meebracht en van wie velen er alweer zijn verdwenen, het povere, bij momenten beschamende spel, dan moet je zelf al eens voor de spiegel gaan staan. Vincent Kompany daalde als een verlossende engel uit de hemel neer, maar zijn ideeën vragen tijd. Twee op negen, het is niet wat van deze met veel lawaai aangekondigde overgang werd verwacht. En wat moet er in zijn hoofd zijn omgegaan toen Anderlecht vorige week, met alle respect, Hendrik Van Crombrugge als nieuwe doelman presenteerde en Club Brugge op hetzelfde moment de overgang van Simon Mignolet vastlegde. Is dat tekenend voor de definitieve nieuwe machtsverhoudingen? Toch is er bij Anderlecht duidelijk sprake van een opwaartse tendens. Vincent Kompany zoekt en tast, hij stelde in drie competitiewedstrijden al 22 spelers op en merkt dat er veel potentieel is. Tegen KV Mechelen werd er bij momenten goed gevoetbald. Alleen de afwerking ontbrak. En iemand die vanaf de flanken voorzetten trapt. Ook daarin moet de komst van Nacer Chadli worden gekaderd. Al is de Rode Duivel al meer dan een jaar op zichzelf. Dat valt wel op in de transferpolitiek van Anderlecht: het begeeft zich op glibberige paden, in haast iedere transfer zit een risico. Zoals op dit moment bijvoorbeeld met Samir Nasri blijkt. Nu moet het gewicht van de aanval gedragen worden door Kemar Roofe. Wordt er niet te veel verwacht van een spits die overkomt van tweedeklasser Leeds? Dat Roofe bij zijn komst geblesseerd was, is op zich ook al opmerkelijk. Anderlecht blijft bezig aan een groeiproces zonder dat iemand zich over de schrale puntenoogst zorgen maakt. Zaterdag is er een verplaatsing naar KV Kortrijk en vervolgens de eerste topper, op KRC Genk. Juist de kampioen zit nu in een dal. Zoutloos voetbal tegen Zulte Waregem, veel twijfels, schrik aan de bal, bij momenten meer achteruit spelen dan vooruit, hoe kan dat nu in een ploeg die vorig seizoen vrijwel altijd uitging van zijn eigen mogelijkheden en onverstoorbaar leek? Natuurlijk zijn er dingen veranderd. Een andere trainer, ergens ook een nieuwe spelstijl, twee sterkhouders die zijn vertrokken, maar er staat nog altijd een geraamte. Voor Felice Mazzu, wiens manier van werken nochtans goed blijkt te vallen in Genk, is dit geen goeie binnenkomer. Hij eist nu van zijn spelers een reactie. Maar hoeveel keer hoor je dat soort uitspraken van een trainer niet na een nederlaag? Zo is deze competitie gestart met een nog altijd verbazend KV Mechelen en een op zijn minst even opmerkelijk Mouscron. Het trok na Bernd Storck met Bernd Hollerbach weer een in dit land compleet onbekende trainer aan. En deed die spelers van de hand op wie de ploeg vorig seizoen werd gebouwd. Het blijkt het raderwerk niet te verstoren. Sommige spelers leefden op. En dit weekend gaat Mouscron verder op zoek naar zijn grenzen. Op Standard.