Niet met één woord werd er sindsdien gerept over een eventuele contractverlenging van Robert Waseige, niet één poging werd er gedaan om de andere bestuurders met beslisingsmacht daarover te interpelleren. De euforie maakte al gauw plaats voor bedachtzaamheid. Te snel waren in het verleden wat dat betreft knopen doorgehakt. Paul Van Himst en Georges Leekens zagen hun overeenkomst nog voor het WK verlengd worden, maar een tegenvallend toernooi bleek uiteindelijk hun positie te ondermijnen. Ze werden ontslagen en uitbetaald. Ook nu leek de voetbalbond even het Aziatisch avontuur te willen afwachten. Hoe moet Robert Waseige zich daarbij hebben gevoeld ? Is dat de oorzaak van de irritaties waarmee hij zou opgescheept zitten ? ...

Niet met één woord werd er sindsdien gerept over een eventuele contractverlenging van Robert Waseige, niet één poging werd er gedaan om de andere bestuurders met beslisingsmacht daarover te interpelleren. De euforie maakte al gauw plaats voor bedachtzaamheid. Te snel waren in het verleden wat dat betreft knopen doorgehakt. Paul Van Himst en Georges Leekens zagen hun overeenkomst nog voor het WK verlengd worden, maar een tegenvallend toernooi bleek uiteindelijk hun positie te ondermijnen. Ze werden ontslagen en uitbetaald. Ook nu leek de voetbalbond even het Aziatisch avontuur te willen afwachten. Hoe moet Robert Waseige zich daarbij hebben gevoeld ? Is dat de oorzaak van de irritaties waarmee hij zou opgescheept zitten ? e interesse van Standard komt Robert Waseige derhalve niet slecht uit. Plots schiet de eerder voor een dilemma geplaatste voetbalbond wakker. Het thema van een contractverlenging kan nu niet snel genoeg op de agenda van het Uitvoerend Comité worden geplaatst. Ziekte van Jan Peeters verhinderde dat dit zaterdag al gebeurde. En dat in een periode dat de laatste lijn van de voorbereiding op het WK is ingeslagen en het er vooral op aankomt voor de nodige gemoedsrust te zorgen en het minste gevaar op polemieken in te dammen. Naar buitenuit doet Waseige, in wie het verlangen brandt om als bondscoach door te gaan, alsof er nu andere prioriteiten zijn. Maar hij zal voor zichzelf enig gegniffel nauwelijks kunnen onderdrukken. Een mogelijke overstap naar Standard moet voor hem nooit echt aan de orde zijn geweest, Waseige deed een en ander trouwens zelf af als een kwakkel. Bovendien liet Michel Preud'homme, de toekomstige technisch directeur, al verstaan voor een trainer te willen kiezen die altijd pressing speelt. Dat kunnen alleen maar Erik Gerets of Trond Sollied zijn. Het is en blijft vreemd hoe snel omstandigheden eerdere opties in het voetbal herroepen. Anderhalve week geleden liet Roger Vanden Stock weten er niet aan te denken de beste trainer van het land te ontslaan. Zaterdag informeerde Aimé Anthuenis bij Franky Vercauteren of die iets wist van het gerucht dat Anderlecht in alle stilte met de Fransman Raynald Denoueix zou onderhandelen. Vercauteren, die in Nantes nog onder Denoueix werkte, zei nergens van op de hoogte te zijn. u ook Trond Sollied een steeds grote mystieke sluier legt over zijn toekomstplannen, ziet het ernaar uit dat er nogal wat aardverschuivingen op til zijn in het Belgische voetbal. Anderlecht mag dan zijn vertrouwen in Anthuenis blijven uitspreken, het blijft op een extreme manier gevoelig voor kritiek van de buitenwereld. Vorige week moest het verbijsterd constateren dat ook een huisvriend als Raymond Goethals, die bij Anderlecht ooit James Debbah aanprees, de vinger in de wonde legde. Niet alleen over het spelconcept van de trainer, maar ook over de competentie van het bestuur, dat bij monde van Roger Vanden Stock zijn onmacht illustreerde door uit te halen naar die spitsen die zelf werden gehaald. Bewonderenswaardig is de manier waarop Michel Verschueren in dat soort omstandigheden steeds weer de brokken probeert de lijmen. In de beoordeling van de nieuwe spelers pleitte hij voor geduld en wees onder meer naar het voorbeeld van Thomasz Radzinski. Dezelfde Radzinski die Verschueren in de periode van René Vandereyckeneen spits voor de tegenvaanval noemde en op grond daarvan als mogelijke aankoop afserveerde. Tegen het advies van de trainer in werd er toen voor Ole-Martin Årst gekozen. Het onvermogen om voetballers te ontleden, is al langer een levensgroot probleem in het Astridpark. En het is nog maar de vraag of Clayton Zane en Hannu Tihinen dat gaan doorbreken. Twee spelers die, zo heet het, drijven op vechtlust en fysieke présence. En de herinnering aan dat wat ooit de artistieke hoogburcht van ons voetbal was alleen maar doen vervagen. door Jacques Sys,