De coronapandemie stortte onze planeet in een nooit geziene gezondheidscrisis. En de economische consequenties zullen, jaren nadat het COVID-19-monster hopelijk is geveld, voelbaar blijven. Voetbal is een nauwelijks te onderschatten tak van de economie geworden en zal ook aan de bijzonder nefaste gevolgen van het virus niet ontsnappen. Daar kan jammer genoeg niemand iets aan veranderen.

Maar toch blijft de mallemolen - zij het in sourdine - ook in België draaien. Bij KV Oostende staat het (zee)water aan de lippen: het faillissement dreigt. Hoe is het zo ver kunnen komen? Het onheil startte quasi onmiddellijk na het voorzitterschap van Eddy Vergeylen. Diens opvolger Yves Lejaeghere beschikte niet over de nodige financiële draagkracht en verkwanselde ei zo na het stamnummer aan Patrick Decuyper, een kerel met een bedenkelijke reputatie. Om finaal zijn aandelen te verpatsen aan Marc Coucke. Het resultaat van Couckes ongebreidelde megalomanie kennen we. Anderlecht leek plotsklaps een aantrekkelijker prooi. Hij trok ijlings naar de hoofdstad, KVO achterlatend met een gigantische schuldenput. Met als toetje een uiterst schimmige overnamedeal met Peter Callant. Die, sneller dan zijn schaduw, met de noorderzon vertrok. Om de fakkel (die het formaat van een lucifertje had aangenomen) over te dragen aan Frank Dierckens. Deze laatste, wellicht de wanhoop nabij, belooft nu al maanden de komst van buitenlandse investeerders. Krijgt KVO de broodnodige licentie, of worden de moegetergde fans binnenkort getuigen van een heus sportief drama?

Ondertussen kreunt Anderlecht onder de heerschappij van Coucke. Het bestuurlijke/annex sportieve organigram veranderde in ijltempo: du jamais vu. Alle heil wordt nu verwacht van het duo Van Eetvelt/ Vandenhaute. Wat wordt het? The proof of the pudding is in the eating... Een en ander ging gepaard met een tsunami aan ontslagen, in alle geledingen van de club. Voorlopig meest recente slachtoffer: Pär Zetterberg. Kan iemand ons eens zijn precieze taakomschrijving definiëren? Of was hij één van de vele naar het oude nest teruggehaalde iconen (lees: alibi's) om de voorzitter af te schermen van de terechte toorn der supporters?

En dan wil ik het nog niet hebben over de toekomst van het armlastige Lokeren, geleid door wonderboy Louis de Vries. Al het voorgaande kan je reduceren tot één simpele omschrijving: puur wanbeleid. Ontzettend jammer, maar helaas...

De coronapandemie stortte onze planeet in een nooit geziene gezondheidscrisis. En de economische consequenties zullen, jaren nadat het COVID-19-monster hopelijk is geveld, voelbaar blijven. Voetbal is een nauwelijks te onderschatten tak van de economie geworden en zal ook aan de bijzonder nefaste gevolgen van het virus niet ontsnappen. Daar kan jammer genoeg niemand iets aan veranderen. Maar toch blijft de mallemolen - zij het in sourdine - ook in België draaien. Bij KV Oostende staat het (zee)water aan de lippen: het faillissement dreigt. Hoe is het zo ver kunnen komen? Het onheil startte quasi onmiddellijk na het voorzitterschap van Eddy Vergeylen. Diens opvolger Yves Lejaeghere beschikte niet over de nodige financiële draagkracht en verkwanselde ei zo na het stamnummer aan Patrick Decuyper, een kerel met een bedenkelijke reputatie. Om finaal zijn aandelen te verpatsen aan Marc Coucke. Het resultaat van Couckes ongebreidelde megalomanie kennen we. Anderlecht leek plotsklaps een aantrekkelijker prooi. Hij trok ijlings naar de hoofdstad, KVO achterlatend met een gigantische schuldenput. Met als toetje een uiterst schimmige overnamedeal met Peter Callant. Die, sneller dan zijn schaduw, met de noorderzon vertrok. Om de fakkel (die het formaat van een lucifertje had aangenomen) over te dragen aan Frank Dierckens. Deze laatste, wellicht de wanhoop nabij, belooft nu al maanden de komst van buitenlandse investeerders. Krijgt KVO de broodnodige licentie, of worden de moegetergde fans binnenkort getuigen van een heus sportief drama? Ondertussen kreunt Anderlecht onder de heerschappij van Coucke. Het bestuurlijke/annex sportieve organigram veranderde in ijltempo: du jamais vu. Alle heil wordt nu verwacht van het duo Van Eetvelt/ Vandenhaute. Wat wordt het? The proof of the pudding is in the eating... Een en ander ging gepaard met een tsunami aan ontslagen, in alle geledingen van de club. Voorlopig meest recente slachtoffer: Pär Zetterberg. Kan iemand ons eens zijn precieze taakomschrijving definiëren? Of was hij één van de vele naar het oude nest teruggehaalde iconen (lees: alibi's) om de voorzitter af te schermen van de terechte toorn der supporters? En dan wil ik het nog niet hebben over de toekomst van het armlastige Lokeren, geleid door wonderboy Louis de Vries. Al het voorgaande kan je reduceren tot één simpele omschrijving: puur wanbeleid. Ontzettend jammer, maar helaas...