Het advies van Buitenlandse Zaken om niet te reizen wordt samen met de quarantainetijd bij thuiskomst in de weegschaal gegooid. Themis ontdoet zich van haar blinddoek, heft het zwaard en oreert: geen zonnige buitenlandse stages meer in januari voor de Belgische profclubs. De portefeuille van Van Eetvelt zucht opgelucht.
...

Het advies van Buitenlandse Zaken om niet te reizen wordt samen met de quarantainetijd bij thuiskomst in de weegschaal gegooid. Themis ontdoet zich van haar blinddoek, heft het zwaard en oreert: geen zonnige buitenlandse stages meer in januari voor de Belgische profclubs. De portefeuille van Van Eetvelt zucht opgelucht. Tijdens de late herfstmaanden zoekt staf en bestuur reeds naarstig naar een buitenlandse bestemming voor in januari. De ene checkt de lokale temperatuur, de andere zoekt naar trainingscomplexen en een geschikt hotel, voldoende ver van elke andere vorm van afleiding. Terwijl hoogtestages erg in trek zijn tijdens de zomermaanden is hoogte deze keer niet noodzakelijk. Het gaat hem namelijk om wat er in het hoofd van de coach doolt, niet om de rode bloedcellen. Het samenzijn en intens trainen zonder afleiding van het thuisfront, toch? In mijn hele voetballeven was er maar één ding waar ik een hekel aan had: stages. De meest intense wolkbreuk of huiselijke eenzaamheid kon mij niet overtuigen om enthousiast af te tellen naar zulke stages. Niet in clubverband en ook niet bij de nationale ploeg. Vergis u niet, voetbal is voor mij een vorm van spontane - en in een bepaald opzicht inhoudsloze - liefde. Een soort liefde die maar niet wil samenvallen met een gepast adjectief. Inhoudsloos, omdat het overdenken stopt wanneer mijn voet het voetbalveld betreedt. Volgt u even mee. Negen uur, je gaat ontbijten. De wekker stond om kwart voor negen. Net tijd genoeg om het afgetrainde lijfje in de losse jogging te stoppen. Elke vorm van keuzestress voor het vinden van een geschikte outfit was er deze keer niet bij. De sok, inclusief schoen, vormt het onderscheid. In tijden van corona hoef je gelukkig niet elke slaperige hand vast te grijpen en volstaat een vriendelijk 'ochtendknikje'. De coach kijk je best eens zelfzeker in de ogen, gewoon om jouw aanwezigheid vast te leggen. Elf uur, tijd om te gaan fitnessen. Een nog meer afgetraind lichaam staat je op te wachten in de fitnesszaal en legt ondertussen nog de laatste fiches bij de oefenstations. Anderhalf uur later worden er gemiddeld 10 van de circa 640 spieren op rek gebracht terwijl er gevraagd wordt om tijdig aanwezig te zijn in de eetzaal. Één uur 's namiddags, je zit terug aan tafel. Kip, rijst, zalm, pasta, broccoli en in de verte de uitgang. Mijn blik dwaalt gelukkig opnieuw af naar de persoon die over mij zit. Na het maken van een zekere risico-inschatting glijdt je rechterhand naar je broekzak en verschijnt voorzichtig de helft van je telefoonscherm. Kwart voor twee. Je handeling bleef onder de radar, geen boete. Je probeert je voor te stellen wat je de komende twee uur op je kamer gaat doen: rusten, zoals geafficheerd, of een boek vastpakken en lezen. Om vier uur klopt er iemand op de deur. De 'gebruikelijke telaatkomer' komt je nog net op tijd verwittigen dat iedereen al in de kleedkamer zit. De training verloopt goed, er wordt zelfs afgesloten met tennisvoetbal. De loopoefening zal dan wel voor morgen zijn, denk je terwijl je richting je kamer stapt. Na een verfrissende douche, hijs je het ietwat vermoeide maar doch afgetrainde lichaam in die steeds losser wordende jogging en ga je blindelings naar de eetzaal. Rijst wordt vervangen door quinoa, de broccoli door wortelen en met een beetje geluk staan de yoghurtpotjes gestapeld in piramidevorm. De routine en voorspelbaarheid bluste elke hersenactiviteit in mijn hoofd. Elke vorm van diversiteit werd uitgewist en omgezet in een bewonderenswaardige discipline. De overdaad aan structuur die werd ingevuld met slechts drie hoofdactiviteiten - eten, trainen en rust - vulde mij telkens met een soort gelatenheid die ik gelukkig wist om te buigen wanneer de bal verscheen. Begrijp mij niet verkeerd: ik reduceer voetbalstages niet tot onbelangrijk en schadelijk voor de geest. Integendeel, ik heb eindeloos respect voor de mentale kracht en de keuze van een topsporter voor alle offers die hij/zij maakt. De enige vraag die mij nog rest: was ik de enige?