Dinsdag 13/1

Van stoel gevallen. Volgens Bob Verbeeck, organisator van het WTA-toernooi van Antwerpen, is Jennifer Capriati vijfentwintig kilo aangekomen. In een paar maanden tijd dan, want tijdens de US Open speelde ze nog die uitputtende halve finale tegen Justine Henin-Hardenne, en daarin had ze weinig last van overgewicht. Sinds Koen Crucke zal niemand ontkennen dat het mogelijk is om grote volumes lichaamsgewicht door de plee te spoelen. Maar vijfentwintig kilo erbij ? In drie maanden ? Dat is tot nu toe alleen Herwig Van Hove gelukt.
...

Van stoel gevallen. Volgens Bob Verbeeck, organisator van het WTA-toernooi van Antwerpen, is Jennifer Capriati vijfentwintig kilo aangekomen. In een paar maanden tijd dan, want tijdens de US Open speelde ze nog die uitputtende halve finale tegen Justine Henin-Hardenne, en daarin had ze weinig last van overgewicht. Sinds Koen Crucke zal niemand ontkennen dat het mogelijk is om grote volumes lichaamsgewicht door de plee te spoelen. Maar vijfentwintig kilo erbij ? In drie maanden ? Dat is tot nu toe alleen Herwig Van Hove gelukt. In deze periode van het jaar pleegt Herwig een maand te vasten. Eet niks, zelfs geen droog brood om in leven te blijven. Herwig blijft vanzelf in leven, beslissing van Boven. Op het einde van de maand weegt hij zeventig kilo minder, en klimt dan in Heverlee op de fiets voor een tochtje heen en weer naar Santiago de Compostela. Dwars door de Pyreneeën. Over de Tourmalet, de Aubisque, en de Izoard. Of ligt die in de Alpen ? Nog tien kilo eraf. Eens de Spaanse grens over trekt Herwig een truitje aan met als opschrift: "Leve koning Juan Carlos. Leve Madrid." En rijdt aldus gekleed, enigszins provocerend, doorheen de Baskische provincies om uiteindelijk via Asturië Galicië binnen te draaien. In Santiago ontsteekt hij dan een bougie, pompt zijn banden een keer bij, en vat als nieuw mens de terugweg naar Leuven aan. Waar hij opnieuw alle drank en spijzen tot zich neemt en in geen tijd weer tachtig kilo bijkomt. Jennifer moet volgend jaar maar een keertje meerijden, met Herwig. Ze zal hoe dan ook als een ander mens terugkomen. En ze is Belgische mannen toch al gewoon. Gui Polspoel stond zevende in onze top-100 van de meest invloedrijke personaliteiten in het Belgische voetbal. Zevende op honderd, men zou kunnen beweren: "Dat is niet slecht." Jean-Marie Pfaff, om maar iemand te noemen, staat honderdste ! ! De enige Belgische voetballer die ze kennen in elke uithoek van de wereld, tot in de woestijn toe, onlangs met Pelé, Eusebio en Klinsmann het wereldwijde uithangbord van Master Card op de loting van het EK..., honderdste. Dan is zevende inderdaad beter. Maar voor Polspoel is maar één plaats goed genoeg : de eerste. Over die lijstjes kan eindeloos gediscussieerd worden, dat is het plezierige ervan, maar wij protesteren formeel tegen de plaatsen één tot en met zes. Op nummer één: Michel D'Hooghe. Wordt geroemd omdat hij Club Brugge geprofessionaliseerd heeft. Dat geprofessionaliseerde Club Brugge staat inmiddels eenentwintig punten achter Anderlecht, waarvan de voorzitter pas vierde staat. Heeft kennelijk niet geprofessionaliseerd. Welke verdiensten hebben die twee, die Polspoel niet zou hebben ? D'Hooghe speelt mooi piano, dat is waar. Maar Polspoel speelt beter. Is niet voor niets zijn carrière begonnen als pianist in een lokaal van twijfelachtig allooi. Zet ze naast elkaar achter een vleugel en laat ze om ter snelst Chopin spelen, en Michel D'Hooghe staat niet op de foto. Tweede op de lijst: Aruna Dindane. Een ket van 23 uit Abidjan zou de op één na belangrijkste figuur uit het Belgische voetbal zijn ? "Ik ben laben." Ja, Polspoel is ook laben. Al ze leven laben geweest. Bin Laben. Luciano d'Onofrio op drie. Daar valt eventueel iets voor te zeggen, ware het niet dat wij in dit blad niets dan morele afkeuring lezen over de Standardbaas. En nu kunt u wel opmerken: "Hij ondertitelt tenminste geen pornofilms." Maar daar zijn wij zo zeker niet van. En bovendien kan Polspoel niet verantwoordelijk worden gesteld voor de soms wat zinnelijke uitbeelding die aan zijn scenario's wordt gegeven. Men kan "Oh wat is dat lekker" ook illustreren door iemand in een sappige pruim te laten bijten bijvoorbeeld, 't is maar één ideetje. Timmy Simons en Wesley Sonck op vijf en zes, dat is lachen met de mensen toch? Jan Peeters staat 21, en die kennen ze ook in de hele wereld. Omdat hij overal al vijf keer op reis is geweest. Neenee, bij het drukken van die top-100 is er iets verkeerd gegaan, de clichés zijn verschoven of zo. De echte nummer één is Gui Polspoel. Discussie gesloten. 'Wat Capriati doet, kan alleen Herwig Van Hove.'