Met loeiende sirene komt de politiewagen naast de auto van Nico Vaesen rijden. Of hij er rekening wil mee houden dat de maximum toegelaten snelheid op de ringweg 40 mijl per uur bedraagt en géén 43 ? "Verdomme, Nico," zegt één van de passagiers grijnzend als de agenten weer zijn verdwenen, "je had moeten zeggen : do you know who you're talking to ? I'm Nico Vaesen, the bloody goalkeeper of Birmingham City !" Gelach alom in de auto.
...

Met loeiende sirene komt de politiewagen naast de auto van Nico Vaesen rijden. Of hij er rekening wil mee houden dat de maximum toegelaten snelheid op de ringweg 40 mijl per uur bedraagt en géén 43 ? "Verdomme, Nico," zegt één van de passagiers grijnzend als de agenten weer zijn verdwenen, "je had moeten zeggen : do you know who you're talking to ? I'm Nico Vaesen, the bloody goalkeeper of Birmingham City !" Gelach alom in de auto. Een paar uur eerder had Vaesen nog het doel van Birmingham verdedigd tegen Manchester United. Nadat manager Steve Bruce anderhalf uur voor de aftrap de tien veldspelers had opgesomd, keerde hij zich naar de Belg : "Oh, Nico, you are playing." Daar schrok de Belg wel even van. Twee wedstrijden daarvoor had Bruce hem nog apart genomen met de mededeling dat hij hem een week of vier rust wilde gunnen, zodat hij weer fris zou zijn voor de wedstrijden van de waarheid. Tot dan wilde hij de speler met de langste staat van dienst bij Birmingham, Ian Bennet, in het doel posteren. Maar omdat Bennet in zijn tweede wedstrijd tegen degradatieconcurrent Bolton bij alle vier de tegengoals in de fout ging, haastte Bruce zich om zijn nummer één sneller dan voorzien weer tussen de palen te zetten. En zo kwam het dat Nico Vaesen naast de vedetten van Manchester United in de spelerstunnel stond. "Plots dacht ik achter mij Nederlands te horen praten. Ik keer me om en zie Ruud van Nistelrooy een ploegmaat uitleggen : 'Sure he speaks dutch, he's Belgian'. Daar schrok ik wel van, dat hij daar rekening mee hield. We hebben nog even gepraat, maar de tweede keer dat we op het veld in elkaars buurt kwamen, zat de bal er wél in. Maar dat hij Nederlands begint te praten tegen mij, een simpele jongen uit België, dat vond ik toch wel knap." Nico Vaesen : Voor Kerstmis hadden we een heel goed gevoel. Met onze manier van spelen - met een groot hart en veel overgave - deden we het vrij aardig. Maar elke promovendus komt in de problemen als schorsingen en blessures zich beginnen op te stapelen. Vooral onze verdediging moest een paar keer worden omgegooid. Op Manchester debuteerde een zeventienjarige jongen als linksback. Ik had niet verwacht dat we op dit moment beter gerangschikt zouden staan. Aanvankelijk ging het beter dan verwacht : de eerste twee wedstrijden waren we niet goed, maar eens we gewend raakten aan het tempo van eerste klasse zetten we een aardige reeks neer. Dat je geen moment de concentratie mag verliezen omdat het tempo zo verschrikkelijk hoog ligt en omdat je wekelijks tegen schitterende voetballers de wei in moet. Bij elke club speelt er minstens één vedette. In de First Division kom je nog wel eens goed weg als iemand een fout maakt, maar hier wordt dat meteen afgestraft.Ervaring op dit niveau. Op een paar uitzonderingen na voetbalden de meeste spelers van ons nooit in de Premier League. Daar heeft de trainer in de voorbije transferperiode iets aan proberen te doen. In vergelijking met vorig seizoen hebben we nu tien nieuwe spelers, waarvan Christophe Dugarry de bekendste is. In het begin nog tamelijk veel. De belangrijkste nieuwkomers waren middenvelders Aruna Cissé en Robbie Savage en spits Clinton Morisson. Maar met de nieuwkomers van vorige maand is het dringen nu voor een plaatsje. Tegen Manchester bleven van de kern van vorig jaar enkel de rechtsback, een middenvelder, een spits en ikzelf over. Freshing up the place, noemen ze dat hier. Bijna elke club doet het. Nu al weten we dat als we het behoud verzekeren, er opnieuw flink ingekocht zal worden. Daarom heet dit ook de Premier League, dit is topniveau. Je moet kunnen accepteren dat je met twee bent voor één plaats. Vroeg of laat gebeurt het. Nu zijn de twee keepers van vorig jaar mee doorgegroeid. Het klinkt onbescheiden, maar in de kritiek ben ik tot dusver buiten schot gebleven. Alleen in de openingswedstrijd op Arsenal liet ik een vrije trap binnen die houdbaar was. Verder loofde de trainer me om mijn constante prestaties, maar op mijn leeftijd moet je accepteren dat er iemand bij komt. Deze zomer, of ten laatste volgend jaar. So be it. Op mijn leeftijd ben je daar niet bang meer voor. De kernen zijn hier zo groot dat je je nooit zeker mag voelen, maar ook nooit moet wanhopen. Wie naast de ploeg valt, gaat daar niet over klagen, want je weet dat niemand hier drie weken na elkaar met dezelfde ploeg speelt. Toen Bruce me zei dat hij me na die paar weken weer zou opstellen, geloofde ik hem, want na drie jaar samenwerken weet ik dat hij me respecteert. Mijn overstap naar Engeland op zich was al een verrijking. Ik heb hier veel geleerd over mezelf. België verlaten was het beste wat ik kon doen. In alle anonimiteit ben ik hier opnieuw begonnen en in alle stilte heb ik alles stap voor stap opgebouwd. Ik ben vooral rustiger geworden, ook qua voorbereiding naar wedstrijden. Vroeger wilde ik te veel en alles te goed doen. Nu accepteer ik dat er ook al eens iets fout kan gaan. Elke wedstrijd die ik mag spelen in de Premier League, is een belevenis. Ik zit al aan 25 wedstrijden en het niveau dat ik haal, heb ik als prof in België nooit gehaald. Dat had ik niet gedacht toen ik naar Engeland vertrok. Mijn voordeel is dat ik met de club mee heb kunnen groeien. Dat gaat vanzelf als je je ergens goed voelt en respect krijgt. Toen Steve Bruce naar hier kwam als manager ( trainer, nvdr), wist ik dat het goed zat. Ik had al met hem gewerkt bij Huddersfield en hij had me ook bij Crystal Palace proberen te krijgen. Bruce is een naam, hé : onder Ferguson was hij bijna tien jaar titularis bij Manchester United en ook lang aanvoerder. De aanloop naar de wedstrijden is hier erg ontspannen. Wij komen pas anderhalf uur voor de aftrap in het stadion aan. Dan gaat de stereo keihard, en die gaat pas uit wanneer we het veld oprennen voor de warming up. Als ik in de tunnel sta, kijk ik nog altijd een keer rond. Indrukwekkend, hoor. Maar eens je op het veld staat, denk je daar niet meer aan. Dat ik de enige Belg ben die in de Premier League aan spelen toe komt, is een extra motivatie. Was ik nog maar vierentwintig, dan legde ik waarschijnlijk te veel druk op mezelf. Maar nu bekijk ik het positief en probeer ik vooral te genieten.Ja. In een nationale krant stond ik na de heenronde 27ste op 320 profs. Bij de keepers sta ik in de bovenste helft. Maar er elke week bij zijn, op dit niveau, dat alleen al vind ik fantastisch. Toen de trainer me enkele weken liet rusten, was ik aangenaam verrast door de reacties van buiten af : mensen stelden er zich vragen bij. Befaamde tegenstanders komen na een wedstrijd wel eens naar me toe en spreken me dan aan met de voornaam : well done, Nico ! Het omgekeerde gebeurt ook. Na de wedstrijd op Manchester United, waar Beckham scoorde met een mooie lob, ben ik hem ook gaan feliciteren. Hij bedankte me voor dat compliment en wenste me verder nog een goed seizoen. De media vergroten alles over die sterspelers enorm uit, maar op het veld is er niemand die zich als een absolute ster gedraagt. Voor de uitwedstrijd tegen Arsenal sprak ik in een kranteninterview mijn respect uit voor David Seaman, wiens boek ik had gelezen. Stond er op de cover van de programmabrochure van onze thuiswedstrijd een foto van mij én hem op de cover met zijn handtekening en de naam van zijn boek, Safe Hands. Dat vind ik een mooi aandenken. Zonder twijfel Thierry Henry van Arsenal. Na een corner in ons voordeel kreeg hij de bal en 6,6 seconden later stond hij voor mij. Hij is, vind ik, de compleetste spits in Europa. Omdat hij technisch heel goed is, ontzettend sterk én heel snel en koel voor doel. Maar elke week speel je tegen zoveel goeie spelers, dat het op den duur niet meer opvalt hoe goed ze wel zijn. Zo'n Sheringham van Tottenham, bijvoorbeeld, speelde tegen ons geen beslissende rol, maar hij verliest nooit de bal, want die kleeft bij elk contact haast aan zijn voet. Je merkt het niveau aan elk detail, zoals aan de kwaliteit van de voorzetten, die allemaal een mooie curve meekrijgen. Arsenal maakte het meeste indruk op mij. Als team is het gewoon beter dan Manchester United. Hun balwisselingen verlopen sneller, de manier waarop ze de verdediging opensnijden is indrukwekkend. Manchester kon in ons laatste onderlinge duel nooit iemand alleen voor mij zetten, terwijl Arsenal dat een keer of zeven lukte. Zij worden kampioen.Vergeleken met Bolton en West Bromwich hebben wij toch meer kwaliteit. Ons grote hart moet ons er in houden. In de heenronde hebben we veel energie verspeeld, rond nieuwjaar waren we een vermoeide ploeg, fysiek en mentaal. Veel ploegen zien op tegen de verplaatsing naar Birmingham omdat we een moeilijk te manoeuvreren ploeg zijn, een ploeg waar iedereen zijn hoofd voor de bal legt, maar de laatste weken is daar niet veel van overgebleven.Mijn contract loopt tot eind volgend seizoen, maar het liefst blijf ik ook daarna nog een jaar hier. En dan bedoel ik : bij Birmingham. Ik heb geen zin om nog eens te verhuizen, tenzij het echt de moeite waard is. De volgende verhuis is terug naar België.Zoals het nu met mij gaat niet. We zijn hier écht thuis en ik heb hier zoveel opgebouwd, dat ik daar zolang mogelijk wil van profiteren.Pfft, als we terugkeren naar België, staat er geen druk op ons. Ik zal het me kunnen veroorloven de kat uit de boom te kijken voor een goeie job. Ik moet Engeland heel dankbaar zijn : ik heb hier heel veel gekregen.door Geert Foutré'Hier vinden ze het logisch dat een buitenlander die in de Premier League een basisplaats heeft, ook in zijn nationale ploeg speelt.'