Toen de kleine Wesley Sonck zich op zijn zevende aansloot bij VK Ninove, speelde die club aan de kop van derde klasse. Het seizoen ervoor, in 1983/84, eindigde de VK als tweede, op drie punten van kampioen Union, en miste dus op een haartje na de promotie naar tweede nationale. De topper op Union werd bijgewoond door ruim 10.000 toeschouwers en kreeg zelfs een plaatsje in Sportweekend. Naar De Kloppers, het terrein van VK Ninove, zakten ook geregeld een paar duizend kijklustigen af, al moesten ze daarvoor de viezige geur van de nabijgelegen textielfabriek Fabelta trotseren. Maar de VK was, samen met Eendracht Aalst, een aantrekkingspool in de...

Toen de kleine Wesley Sonck zich op zijn zevende aansloot bij VK Ninove, speelde die club aan de kop van derde klasse. Het seizoen ervoor, in 1983/84, eindigde de VK als tweede, op drie punten van kampioen Union, en miste dus op een haartje na de promotie naar tweede nationale. De topper op Union werd bijgewoond door ruim 10.000 toeschouwers en kreeg zelfs een plaatsje in Sportweekend. Naar De Kloppers, het terrein van VK Ninove, zakten ook geregeld een paar duizend kijklustigen af, al moesten ze daarvoor de viezige geur van de nabijgelegen textielfabriek Fabelta trotseren. Maar de VK was, samen met Eendracht Aalst, een aantrekkingspool in de Denderstreek. Al heel jong ging Wesley Sonck met zijn fietsje naar het eerste elftal kijken. Het mag gerust gezegd worden dat zijn leven rond voetballen draaide. Samen met zijn drie jaar jongere broer Kevin sjotte hij tussen trainingen en wedstrijden door ook nog op de straat voor café Madelon, dat door zijn moeder werd uitgebaat. De garagepoort van het café deed dan dienst als de ene goal, de garagepoort van de overbuurman als de andere. Echt gelukkig was die daar niet mee, maar voor de Soncks was het al voetbal wat de klok sloeg, daar hielpen geen boze buren aan. Het café zelf was trouwens evenmin veilig terrein, want voor een weddenschap mikte de kleine Wesley eens een bal door het raampje boven de deur. Verschrikte tooghangers en gebroken glazen waren het gevolg. De verbetenheid van Sonck-de-profvoetballer zat er toen al in. Omdat Ninove geen duiveltjes had, moest hij meteen met de preminiemen meedoen en nadien zou hij geregeld een leeftijdscategorie te hoog spelen. Maar uit de weg gaan voor tegenstrevers die een kop groter waren, daar dacht hij nog niet aan, getuigen zijn jeugdtrainers. Hij was toen al een jongen met lef, niet te beroerd om een voortrekkersrol op te nemen. Een kereltje met talent ook, hij was sterk genoeg om op zijn eentje de winst te forceren. Soms deed hij dat zelfs te nadrukkelijk - de beloofde twintig frank per doelpunt van zijn oma zal daar wel niet vreemd aan geweest zijn. Dat Wesley Sonck bij de club van zijn geboortestad terechtkwam, is minder vanzelfsprekend dan het lijkt. Hij stond namelijk op het punt om met zijn vader naar een jeugddag van Anderlecht te rijden om zich daar te laten inschrijven, toen er een vreselijk noodweer losbarstte. Er was geen doorkomen aan en omdat de kleine Wesley maar om een clubkaart bleef zeuren, sloot zijn vader hem een week later bij VK Ninove aan. Niet alleen de weergoden verhinderden de stap naar het Astridpark: toen Sonck een stevige scholier was, toonde paars-wit zelf belangstelling, maar Wesley koos voor RWDM, vanwege de goede reputatie die de jeugdopleiding er had. Na verdere omzwervingen bij Germinal, Genk, Ajax, Mönchengladbach en Club Brugge, belandde Sonck enkele maanden geleden bij Lierse. Hij blijft echter een Ninovieter in hart en nieren: de VK zakte na de topjaren van weleer flink weg en ook Fabelta is ondertussen gesloten, maar tot vorig seizoen - toen zijn broer Kevin er voetbalde - was Sonck een geregelde bezoekers van De Kloppers. Meer foto's vind je op www.groundhopping.be Volgende week: Thomas Buffel (Daring Ruddervoorde)door peter mangelschots - beelden: jurgen vantomme