Precies halverwege het Jan Breydelstadion en de nieuwe locatie in Loppem, in het bioscoopcomplex Kinepolis, presenteerde Club Brugge zijn troepen voor het nieuwe seizoen. Het was een symbolische plek, ook al zal de eerste steen voor het nieuwe stadion niet gelegd worden voor eind 2011 en moeten er in dit heikele dossier nog veel obstakels worden weggeruimd.
...

Precies halverwege het Jan Breydelstadion en de nieuwe locatie in Loppem, in het bioscoopcomplex Kinepolis, presenteerde Club Brugge zijn troepen voor het nieuwe seizoen. Het was een symbolische plek, ook al zal de eerste steen voor het nieuwe stadion niet gelegd worden voor eind 2011 en moeten er in dit heikele dossier nog veel obstakels worden weggeruimd. Acuter op dit moment is het dat Club Brugge na een kwakkelseizoen zijn sportieve identiteit hervindt. De nieuwe trainer Adrie Koster legde ten aanzien van eerst de pers en vervolgens de sponsors zijn marsroute uit: attractief voetbal, pressing, zo snel mogelijk in balbezit komen. Het mooie aan deze periode is dat iedereen zich wil voeden aan de bron van het aanvallend voetbal. Op een zeer opvallende manier prees Koster de nieuwe aangetrokken verdediger Ryan Donk die volgens hem het elftal een meerwaarde gaat geven. Dan leg je de lat wel heel hoog voor een voetballer die twee jaar geleden als een groot talent gold, maar sindsdien geen enkele vooruitgang meer boekte. In afwachting daarvan experimenteert Koster volop omdat hij de kwaliteiten van alle voetballers wil zien en ontleden. Dat is inherent aan de komst van een buitenlandse trainer en in een poging om tot de juiste veldbezetting te komen levert het wat tijdverlies op. En een paar mindere uitslagen. Die zijn in deze prille fase van het seizoen onbelangrijk. Toch heeft ook Koster voor zichzelf al een eerste analyse gemaakt. Tot twee keer toe liet hij verstaan straks met het bestuur te willen kijken of er nog versterking nodig is. Terecht. Club Brugge heeft het nijpende probleem van de rechtsachterpositie nog niet opgelost en kan vooraan nog stootkracht gebruiken. Club Brugge finishte vorig seizoen op achttien punten van Standard. Die kloof dicht je niet met de komst van een nieuwe trainer, een achttienjarige Braziliaanse verdediger ( Cleber) en een voormalige Nederlandse belofte-international. Vooral niet omdat zowel Standard als Anderlecht kan bogen op een ingespeeld geheel. Dat geldt ook voor AA Gent, zelfs als Bryan Ruiz vertrekt. Ook zonder de smaakmaker beschikken de Buffalo's over een sterk geheel, met veel mogelijkheden tot variatie en veel aanvallend vermogen. Nooit is de beleving in Gent zo groot geweest als op dit moment. Beperkingen in de accommodatie remmen hier de verdere expansie van de uit zijn voegen barstende club: ook hier moet er met de werken van het nieuwe stadion nog begonnen worden. Steeds weer verzanden dat soort projecten in dit land in de netten van het immobilisme. Intussen in het wielerpeloton. Tom Boonen, twee maanden geleden een gevallen engel nadat hij de tweede keer (officieel) op het gebruik van cocaïne werd betrapt, mag na een geldverslindende procedureslag starten in de Tour. In het kamp van Quick-Step wordt er gejubeld. Vergeten is het immoreel gedrag, de één jaar geleden door Boonen geuite beloftes om zich niet nog een keer aan het gebruik van cocaïne te bezondigen. In de sport gaat het soms meer om commercie dan om principes en ethiek. Thomas Dekker blijkt in zijn periode bij Rabobank epo te hebben genomen en wordt door Silence-Lotto op non-actief gezet. Manager Marc Sergeant is "zwaar ontgoocheld", hoewel het over Dekker gonsde van verdachtmakingen die door de ploeg als geruchten werden afgedaan. Teleurgesteld was Sergeant ook toen Bernhard Kohl, nog een renner met een bedenkelijke reputatie, op de keien moest worden gezet. Niet goed voelde Patrick Lefevere zich eerder toen hij na de onbegrijpelijke transfer van Stefan Schumacher ook deze met een zweem van doping omgeven Duitser moest ontslaan. En niemand van de verantwoordelijke mensen neemt de schuld op zich, het zijn predikanten in een woestijn van schijnheiligheid. Steeds weer drijft bij al die verhalen hetzelfde wrange gevoel boven, luister je hoofdschuddend naar reacties als die van Thomas Dekker die aanvankelijk riep dat hij zich geflikt voelde. Wanneer, zo vraag je je af, is er eens iemand in de wielersport die met deze hypocrisie stopt en echt werk wil maken van een nieuwe moraal? door JACQUES SYSAA Gent wordt geremd in zijn expansie.