Een goede T2 schikt zich niet hersenloos naar de wil van de T1. Een goede T2 heeft een mening en voelt zich niet per definitie ondergeschikt aan de hoofdcoach. Een goede coach laat zich dan weer beïnvloeden door zijn assistent. In het Boothuis, een bistro vlak bij het Regenboogstadion, is de relatie tussen de T1 en T2 van SV Zulte Waregem al snel duidelijk.
...

Een goede T2 schikt zich niet hersenloos naar de wil van de T1. Een goede T2 heeft een mening en voelt zich niet per definitie ondergeschikt aan de hoofdcoach. Een goede coach laat zich dan weer beïnvloeden door zijn assistent. In het Boothuis, een bistro vlak bij het Regenboogstadion, is de relatie tussen de T1 en T2 van SV Zulte Waregem al snel duidelijk. "En Eddy, wa gaje gie eten?" "Steak met pepersaus, Francky." "Ja? Geen slaatje?" "Neen, biefstuk." "Mja, ge doet mij twijfelen. Maar ik ga dan toch een slaatje pakken." Misschien is dat wel de ideale combinatie: de assistent als klankbord, de man die de T1 van verse zuurstof en inspiratie voorziet als de boel vastzit. Hem desnoods aan het twijfelen brengt. Waarna de hoofdcoach alsnog de finale beslissing neemt. Dan toch een slaatje. Al twaalf jaar is Eddy Van den Berge het klankbord van Francky Dury. Hun relatie overstijgt het professionele. Eddy en Francky zijn kameraden. Dat kon ook moeilijk anders als je hun beider karakters bekijkt. De min- maar vooral ook volgzame Eddy - "Pierre Denier is mijn grote voorbeeld" - Van den Berge, de ex-turnleerkracht uit het buitengewoon onderwijs. En de zelfbewuste, soms ook strenge ex-flik Francky -"Ik ga voor Guy Roux" - Dury, die graag aan het stuur zit terwijl de ander het parcours aangeeft. Je ziet het niet vaak in het voetbal: werkrelaties die zo lang standhouden. Het verraadt een amicale basis, waarop in Waregem een huis is gebouwd met solide fundamenten. De eerste steen werd gelegd in tweede klasse. De kiem van dit verhaal ligt in 1986. In het wonderjaar van de Rode Duivels zitten Francky en Eddy op de banken van de Heizelschool. De eerste is op dat moment trainer van de B-kern in Harelbeke, terwijl Eddy als speler voor Zottegem uitkomt, een club uit zijn geboortestreek. Ze leren elkaar kennen op de schoolbanken, maar het is niet zo dat daar per direct een of andere innige relatie uit voortkomt. Het zijn op dat ogenblik gewoon collega's. Gedag zeggen volstaat. Bijna twintig jaar later, seizoen 2003/04, liggen de kaarten helemaal anders. Dury is coach van het ambitieuze SV Zulte Waregem, dat net de eindronde in tweede klasse heeft gehaald. Van den Berge is assistent in derde, bij Denderhoutem, en geeft intussen zelf les aan de Heizelschool. Aangezien de kern van Dury voornamelijk uit amateurs bestaat die enkel vrij zijn na het werk en aangezien Van den Berge op de trainingsvelden van Zulte Waregem lesgeeft aan coaches in spe die ook pas vrij zijn na hun dagtaak, staan beide heren tot 's avonds laat op twee nagenoeg aanpalende velden te coachen. Dury: "Natuurlijk herkende ik Eddy, en ik dacht bij mezelf: "Staat gij hier nu nog op dat veld?" Er ging een belletje rinkelen. Die staat hier na zijn job als leerkracht nog tot bijna tien uur 's avonds. Die moet gedreven zijn, dat kan niet anders." Dury steekt het veld over, raakt aan de praat met Van den Berge en doet hem an offer he can't refuse. Van den Berge: "Ik heb geen seconde getwijfeld. Ik was fier voortaan te assisteren in tweede klasse. En dat bij een ploeg die alleen naar boven keek. Ze wilden hier snel naar eerste, dat was duidelijk." Dury: "Als coach zoek je een loyaal iemand die gepassioneerd is en hard wil werken. Die eerste gesprekken gingen niet over 4-4-2 of 4-3-3. Het was eerst aftasten om dan snel te voelen dat het klikte." Nadat Essevee in het eerste jaar in tweede klasse de eindronde gespeeld heeft, voeren Dury en VDB een verjonging door. Jonge veulens à la Dries Bernaert en Tomas Bradt krijgen hun kans. De club wordt vijfde en er klinkt gemor in de tribunes. Dury: "Ik trok naar het bureau van de voorzitter en zei: 'Willy, ik heb het begrepen. We zitten hier met een eersteklassepubliek en onze kern is te jong om die stap te zetten.' Het jaar nadien arriveerden Leleu, Sergeant en Tankary in Waregem en speelden we los kampioen. Er leefde hier iets, het hing in de lucht." Van den Berge: "Voor ik het goed en wel besefte, was ik assistent in eerste klasse." Kuifjes waren het niet, Francky en Eddy, toen ze in eerste kwamen piepen. Dury haalde net zijn Pro Licensediploma in een generatie met coaches als Dominique D'Onofrio, JanCeulemans en Michel Preud'homme. Hij wist al snel: die zijn niet beter dan ik. Er is wat nervositeit als het duo op de openingsspeeldag naar AA Gent trekt. Georges Leekens is daar trainer en die zegt tijdens de opwarming: "Kom Francky, we gaan een koffietje drinken." Dury: "Leekens brak voor mij de ban. Ik voelde me op mijn gemak en we wonnen met 1-3." (lacht) De volgende wedstrijd, thuis tegen Standard, staat het in de toegevoegde tijd 1-0. Standard legt er in de absolute slotfase evenwel nog twee in het mandje. Het publiek is kwaad. Een supporter loopt het veld op. Pieter Merlier legt in een interview achteraf de volksaard van de amateurploeg bloot: "Drie minuten extra tijd? Dat zijn 180 seconden. Ik begon te tellen en zat al aan 240!" Na afloop neemt D'Onofrio Dury bij de kraag: "T'as une belle équipe, toi." Dat debuut in eerste was opmerkelijk. Een bende boekhouders, kasseileggers en leerkrachten die aan de top spelen en de finale van de beker van België halen. Komt dat zien, komt dat zien! Van den Berge: "Kreeg je van Ludwin Van Nieuwenhuyze 's avonds een hand op training, dan hing er cement aan uw vingers. Fantastisch voor de pers natuurlijk, dat werkvolk. Voor nobele onbekenden in tweede klasse zaten er in eerste plots dagelijks journalisten op de club." Dury: "Die periode heeft mijn relatie met Eddy ook fors versterkt. Het zijn emoties die je samen beleeft. Na winst wordt er al eens een glas champagne gedronken in mijn bureau. Dat jaar in eerste bleven we maar champagne drinken." (lacht) Van den Berge: "Ik voelde ook snel appreciatie van Francky. Net voor die debuutwedstrijd op AA Gent was er twijfel over de doelman. Wordt het Merlier of Sengier? 'Wa peisde gij, Eddy?' Dat deed deugd." Dury: De spelersgroep hing fantastisch aaneen, wat ook ons een boost gaf als duo, net als de rest van de technische staf. Ter voorbereiding op de bekerfinale trokken we naar Genval. De avond voor de match lagen Eddy en ik vredig in bed, terwijl de hele ploeg blijkbaar zat te pokeren. Maar we wonnen, hé! Eerlijk: ik heb er op het moment zelf te weinig van genoten. Je zit in een cocon, alles gebeurt op automatische piloot. Je hebt de tijd niet om de vreugde intens te beleven." Van den Berge: "Kwam daar dan ook nog een Europese campagne bij. Na het overleven van de poulefase wachtte Newcastle. Na de verliesmatch in eigen huis werden we in het bureau van de coach van Newcastle uitgenodigd. Zijn jullie echt amateurs? Really? Is that a joke?" Dury: "Wanneer werden Eddy en ik echt vrienden? Als je dagelijks uren samen doorbrengt, zie je elkaar vaker dan je eigen vrouw. Als je ook in het weekend contact hebt, samen wint en verliest, dan kom je in een situatie waarin de waarde van die persoon nog groter wordt dan die van een goede vriend. En dat was snel het geval. Ik heb niet veel vrienden in de voetbalwereld. Mijn beste vrienden zitten in mijn bureau. Vorig jaar heb ik met de staf de Ventoux beklommen. Dit jaar regelt Eddy een ritje door de Vlaamse Ardennen. Valkenberg, Berendries, Leberg, dat soort kastaars. Dagelijks wordt hier getraind voor die rit. Dan kom ik toe op de club en zie ik Eddy op de hometrainer. 'Goeiemorgen, Fabian.' Het is echt zo: mijn vrienden zitten in mijn bureau. En dat is fantastisch." Van den Berge: "Je moet je plaats kennen als T2. Weten wat van je verwacht wordt, zoals de videoanalyse van de tegenstander. En vooral keihard werken. Al gaat het om de Ventoux: die overgave telt. We passen gewoon écht goed samen." Na het boerenjaar met bekerwinst en Europese kwalificatie, blijven ze in Waregem constant presteren. De nieuwkomer wordt een subtopper. Een kleine terugval maakt het volk ook niet nerveus. Voorzitter Willy zegt het vaak tegen Francky en Eddy: "Rustig, gastjes. Voetjes op de grond. Ne keer goed asemen." Het aanzien van vooral Dury groeit. De Rustige Vastheid. Hij wil dan wel uitgroeien tot de Guy Roux aan de Gaverbeek, toch kan binnen- en buitenlandse interesse hem bekoren. Logisch ook. Wanneer Ivan De Witte, de preses van AA Gent, naar Willy Naessens belt, moet die ne keer goed asemen. Dury trekt naar Gent. Dury: "Aanvankelijk was er geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht Zulte Waregem te verlaten. Geen haar. We hadden net de eerste editie van play-off 1 gespeeld en waren de transfers voor volgend seizoen al aan het regelen. Maar ik vond Gent een uitdaging. Preud'homme was er net vertrokken en ik wilde wel in zijn voetsporen treden." Van den Berge: "Ik wist ook meteen dat het ernstig was. Francky hield me discreet op de hoogte. Ik wist wat er speelde en hoe de deal evolueerde. Ik zei: 'Doe maar, Francky, doe maar.' Het was logisch dat hij het aanbod serieus nam." Dury: "Ik heb afgetast of Eddy met me mee kon, maar al snel was duidelijk dat Manu Ferrera assistent bleef in Gent." Van den Berge: "En eerlijk? Zelfs al kon ik mee naar Gent, ik zou hier zijn gebleven. Bij Zulte Waregem had ik werkzekerheid, meer dan in Gent. Op de een of andere manier was ik toen al verknocht aan deze club. Dat ik niet langer met Francky kon samenwerken, was serieus aanpassen, maar we hielden contact, ook als kameraden. Je weet dat zoiets kan gebeuren." Het vertrek van Dury, en later ook van manager Vincent Mannaert, creëert een machtsvacuüm aan de Gaverbeek. De nieuwe hoofdcoach wordt Bart De Roover, die viert de touwen, maar krijgt Zulte Waregem niet aan de praat. De Roover wordt dat seizoen opgevolgd door Hugo Broos, maar ook die moet opkrassen om het roer door te geven aan Darije Kalezic, die het seizoen 2011/12 aanvangt als coach. Kalezic komt er op voorspraak van Patrick Decuyper, de nieuwe CEO van Zulte Waregem. Die geraakt innig verstrengeld met de omstreden makelaar Vlado Lemic. Decuyper haalt via Lemic vijf dure 'toppers', technisch manager Hans Gillhaus en dus ook coach Kalezic. Het gezicht van de boerenclub verandert. Er waait een nieuwe wind en assistent Eddy Van den Berge krijgt die vol in het gelaat. Van den Berge: "Dat was bijzonder moeilijk. Plots werd ik gedegradeerd tot beloftecoach en kwam er een nieuwe T2. Ik was bovendien einde contract. Het zag er voor mij echt niet goed uit. In die periode zat Francky bij de voetbalbond. Ik kon terug naar het onderwijs, maar hoopte dat niet te moeten doen. Uiteindelijk heb ik vier wedstrijden gemist als assistent: Club, Lokeren, Bergen en Leuven. Ik ken ze uit het hoofd, ja. Tegen Patrick Decuyper zei ik: 'Vraag me niet om naar de wedstrijden te komen kijken. Dat lukt me niet.' Ik keek dan maar thuis, op de televisie, en had in die periode ook veel contact met Francky, ja. Dat deed deugd." Dury: "Ik was intussen zelf T2 geweest (assistent van Frankie Vercauteren bij de Rode Duivels, nvdr) en kon me de situatie van Eddy zeer goed inbeelden. Telkens herhaalde ik: 'Blijf rustig Eddy, blijf rustig. Kijk niet naar de kleine lettertjes van je contract, maar blijf hard werken. Blijf actief. Het momentum kan altijd keren.' Tegelijk stelde ik me grote vragen bij het sportieve beleid van de club. Hoe kun je nu zo'n loyale en capabele clubman zo nadrukkelijk aan de kant schuiven? Dat kán toch niet? Zo goedkoop. Zelf kon ik daar niks aan veranderen, ik kon alleen toekijken." Ook Kalezic wordt uiteindelijk bedankt voor bewezen diensten. Na jaren van rust en stabiliteit waait er een koude mistral door de ooit zo gezellige club. Drie trainers op korte tijd, Balkanboys die het roer overnemen en een publiek dat amper nog de namen van de spelers kent. Wat Waregem nodig heeft, is een ervaren kapitein. Eentje die de club kent, de competitie, de stiel, eentje met een ijzeren hand. En ze vinden die, hoe kan het ook anders, dicht bij huis. Zijn naam: Francky Dury. Die maakt snel komaf met de Lemicconnectie en heeft één belangrijke eis bij zijn aantreden: haal Eddy terug. En snel. Dury haalt de karnemelk van Kalezic uit de ijskast in zijn bureau en vervangt die opnieuw door champagne. Van den Berge: "Ik sprong een gat in de lucht, letterlijk. Dat is dan vriendschap, zeker? Ik werd opnieuw T2, Leye en Berrier kwamen terug en zeven weken later waren we gered. Tja." In de zomer van 2012 strijken aan de Gaverbeek een paar paradijsvogels neer. Ze heten Thorgan Hazard en Junior Malanda. De ene buffelt zich een weg door het middenveld, de ander snijdt scherp als een chirurg door de verdediging. Zulte Waregem beleeft het meest memorabele seizoen uit zijn geschiedenis. Vergeet de heren Millecamps, Giba, Veyt of Desmet, mannen opgetrokken uit kleigrond. Het is Thorgan Hazard die een pagina in bladgoud bijschrijft in het gulden boek van Zulte Waregem. Ze winnen van alles en iedereen, halen play-off 1 en tikken ook daarin iedereen tureluurs. Eén club kan het jonge geweld bijbenen: Anderlecht. Op de slotspeeldag kruipen Dury en Van den Berge in de dug-out van het Constant Vanden Stockstadion. Natuurlijk zijn ze nerveus, maar ze tonen het niet. Kwestie van hun troepen niet dodelijk op te naaien. De mannen die naast elkaar zaten in 1986, in de Heizelschool, kunnen zich nu, na een lange periode van gezamenlijke triomfen, tot kampioen van België kronen. De leerkracht en de flik in the quest for gold. Twee minuten is Zulte Waregem kampioen van België. Twee minuten. Dan wijkt een vrije trap van Lucas Biglia af en belandt in doel. Van den Berge: Dat is het mooiste en wellicht ook hardste moment uit onze samenwerking. Een fe-no-me-naal seizoen, en dan tweede worden. Ik ben nog altijd kwaad. Thuis tegen Standard verloren we door twee doelpunten uit buitenspel. Nooit eerder zulke taferelen meegemaakt als in de kleedkamer op Anderlecht. Spelers die huilden, die elkaar vastpakten. De ploeg was kapot. Ik heb Francky vastgepakt en dacht meteen: zo'n seizoen komt nooit meer voor." De erfenis van Hazard en Malanda bleek uiteindelijk zwaar om te dragen. Zulte Waregem stond dit seizoen op een gegeven moment laatste met zes op dertig. Er werden pinten gedronken in het bureau. Geen bubbels. Een onverwacht dieptepunt voor de tandem Dury-VDB. Paniek was er niet, doorgedreven ongerustheid wel. Maar ook die horde werd genomen. Wat rest is play-off 2. Wat brengt de toekomst nog voor beide heren? Dury: "Ik heb lessen getrokken uit mijn periode bij AA Gent. Ik zou het nu niet meer doen. Mijn lot is voor lange tijd verbonden aan Zulte Waregem. Ook als Lille nog eens belt, dan nog blijf ik hier. Ik ben tot ereburger gekroond. Het zou wel héél flauw zijn om dan plots te vertrekken. Ik blijf hier." Van den Berge: "Schrijf maar op: ik ook. Onze ambitie is Europees spelen in het vernieuwde stadion. Dat en niks anders. Zelfs al kunnen we samen naar Club, Anderlecht of een buitenlandse club. We zijn flandriens, hé Francky. Wij blijven hier. Punt." DOOR MATTHIAS DECLERCQ - FOTO'S BELGAIMAGE / DAVID STOCKMAN"Als coach zoek je een loyale T2 die gepassioneerd is en hard wil werken. Onze eerste gesprekken gingen niet over 4-4-2 of 4-3-3." Francky Dury "Na de match werden we in het bureau van de coach van Newcastle uitgenodigd. Zijn jullie echt amateurs? Really? Is that a joke?" Eddy Van den Berge "Ik heb lessen getrokken uit mijn periode bij AA Gent. Ik zou het nu niet meer doen. Ook als Lille nog eens belt, blijf ik hier." Francky Dury "Nooit heb ik zulke taferelen meegemaakt als in de kleedkamer op Anderlecht. Spelers die huilden, die elkaar vastpakten." Eddy Van den Berge