1 Aan welke Schoen houd jij zelf de beste herinneringen over en welk feestje was het meest indrukwekkend?

De eerste Schoen is altijd de mooiste, ook omdat ik dat totaal niet verwacht had bij Antwerp. Feestje? Niks feestje. Je hoorde toen op de radio dat je gewonnen had. Twee maanden later kreeg ik mijn eerste schoen voor een thuiswedstrijd met Antwerp. Hij was nog niet klaar, dus kreeg ik voor de foto de schoen van Paul Van Himst omdat die hem het jaar daarvoor had gewonnen. Alleen had Paul schoenmaat 44 en ik een 40. Na de match namen ze die schoen weer mee, later kreeg ik dan de mijne. Mijn tweede uitverkiezing hoorde ik op de radio op weg naar de training van Standard, op het middagnieuws van één uur. De derde was iets beter, die werd afge...

De eerste Schoen is altijd de mooiste, ook omdat ik dat totaal niet verwacht had bij Antwerp. Feestje? Niks feestje. Je hoorde toen op de radio dat je gewonnen had. Twee maanden later kreeg ik mijn eerste schoen voor een thuiswedstrijd met Antwerp. Hij was nog niet klaar, dus kreeg ik voor de foto de schoen van Paul Van Himst omdat die hem het jaar daarvoor had gewonnen. Alleen had Paul schoenmaat 44 en ik een 40. Na de match namen ze die schoen weer mee, later kreeg ik dan de mijne. Mijn tweede uitverkiezing hoorde ik op de radio op weg naar de training van Standard, op het middagnieuws van één uur. De derde was iets beter, die werd afgegeven in het chique Brusselse restaurant La Maison du Cygne op de Grote Markt. Helemaal niet. Ik kende net goeie jaren na het winnen van de Schoen. De laatste jaren had je inderdaad veel winnaars die pech hadden of een moeilijk jaar meemaakten. Niet omdat ze niet het niveau hadden om die prijs te winnen, ik vond de meesten altijd terechte winnaars. Je wint geen Gouden Schoen per toeval of via een paar goeie relaties. Wat wel meespeelt, is dat de druk na winst groter is dan vroeger. Je wordt bekeken door de tegenspelers en de supporters, het moet nadien nog beter zijn. Het is min of meer hetzelfde type speler als ik, al is Kums iets meer aanvallend ingesteld dan verdedigend. Ik was een speler die beide combineerde. Ik liep waar de bal was, een box-to-box voor dat woord uitgevonden was. Maar hij wordt vanavond gegarandeerd de terechte winnaar, ik zie echt niet wie hem anders zou krijgen. Standard, Club en zelfs Anderlecht hebben geen kandidaat-winnaar. Wat hem helpt, is dat hij in Gent onder een goeie trainer werkt en in een goed team staat. Een Gouden Schoen win je niet in je eentje. Het zou me verbazen als Gent niet het hele podium vult. Hein werkt op een speciale manier. Of ik het als speler met zijn aanpak had gevonden? Laat ons zeggen dat ik regelmatig met hem in de clinch gegaan zou zijn, denk ik. Ik vroeg me na Genk-Gent, toen hij op tv zijn rechtsback met de grond gelijkmaakte, af of dat er ook bij hoorde. De vraag is: lukt hem dat op een dag bij een buitenlandse of Belgische traditionele topclub ook? In Gent, waar de spelers naar hem opkijken, zal dat altijd lukken. Als hij tegen grotere ego's moet opboksen, wordt dat iets moeilijker, omdat hij ook zijn eigen ego heeft. Standard zal een paar jaar nodig hebben om weer iets op te bouwen. Thuis tegen Anderlecht tonen ze de goeie mentaliteit, maar een paar weken later lukt dat niet meer tegen een kleine ploeg. Club Brugge heeft dat probleem ook, en zelfs Anderlecht kampt ermee. Alleen Gent staat elke wedstrijd paraat. Wat Knockaert betreft: die kon soms een wedstrijd naar zijn hand zetten en de supporters hadden hem graag, maar als hij zijn dagje niet had, werd hij een egoïst die tegen iedereen zeurde. Het was zeker niet het type dat je tegen zijn zin in Luik moest houden. Edmilson heeft wat in zijn mars: hij is snel, technisch begaafd en hij werkt hard. Als hij met de voeten op de grond blijft, kan hij een hele goeie speler worden. DOOR GEERT FOUTRÉ'Feestje? Niks feestje. Ik hoorde op de radio op weg naar training dat ik de Gouden Schoen gewonnen had. Dat was het.' - WILFRIED VAN MOER