Op een heel wrange manier is Willy Van den Wijngaert de afgelopen weken van zijn voetstuk gedonderd. Het laatste greintje sympathie dat er voor de Mechelse voorzitter nog bestond, is door zijn onvoorstelbare verbale uitschuivers en zware beleidsfouten compleet weggesmolten. Het pijnlijkste aan de groteske Mechelse soap is dat ze het imago van het Belgische voetbal bezoedelt, maar het valt te betwijfelen of Willy Van den Wijngaert zich daar verantwoordelijk voor voelt. Zelfkritiek is niet aan hem besteed.
...

Op een heel wrange manier is Willy Van den Wijngaert de afgelopen weken van zijn voetstuk gedonderd. Het laatste greintje sympathie dat er voor de Mechelse voorzitter nog bestond, is door zijn onvoorstelbare verbale uitschuivers en zware beleidsfouten compleet weggesmolten. Het pijnlijkste aan de groteske Mechelse soap is dat ze het imago van het Belgische voetbal bezoedelt, maar het valt te betwijfelen of Willy Van den Wijngaert zich daar verantwoordelijk voor voelt. Zelfkritiek is niet aan hem besteed. Drie trainers, twee managers en een technisch directeur werden de afgelopen twee jaar door Willy Van den Wijngaert ontslagen, los van alle andere mensen binnen de club die gedemoraliseerd de handdoek in de ring gooiden. Maar niet één keer stelde Van den Wijngaert zichzelf openlijk ter discussie. Ook nu niet, na het bitter treurspel rond de vorige maand aangestelde directeur Luc Verheyen, met wie Van den Wijngaert in de media totaal ongepast de vloer aanveegde. Twee weken eerder vertelde de Mechelse voorzitter in een interview dat Aad deMos zijn dochter de opdracht zou gegeven hebben met spelers te slapen om zo te weten wat er in de groep leeft. Hij leek zich voor die uitspraak achteraf niet te schamen. Meer dan ooit zit Willy Van den Wijngaert de uitbouw van KV Mechelen in de weg, maar tot dat inzicht wil hij zelf maar niet komen. Van den Wijngaert jammert dat hij niemand meer kan vertrouwen, maar hij vergeet dat hij alle mensen die hij later moest dumpen zélf aanstelde. Van Luc Verheyen was het uit diens periode bij Germinal Ekeren bekend dat hij alleen kan functioneren onder een strakke leiding. Anticiperen was hier de boodschap, maar Verheyen kreeg aanvankelijk vrij spel en voelde zichzelf steeds belangrijker. Een botsing kon niet uitblijven. Dat uiteindelijk een ruzie met Van den Wijngaerts levensgezellin Rosie tot de ultieme explosie leidde, is wel heel erg bitter. Aan de invloed van Rosie ergeren velen zich in het Mechelse huishouden steeds meer. Opvallend is in ieder geval dat de problemen bij KV niet verminderden sinds zij zich steeds nadrukkelijker ging profileren. Maar nog veel bedenkelijker is dat de kortsluiting ertoe leidde dat Verheyen geschaduwd moest worden. Dat potentiële sponsors na zo'n goedkoop en plat stukje amateurtoneel afhaken is niet meer dan logisch. Alleen Van den Wijngaert blijft er zich over verbazen dat er zo weinig interesse bestaat voor zijn club. Het dilemma van KV Mechelen is en blijft dat de club zonder Willy Van den Wijngaert niet meer bestaat. De voorzitter omschrijft zich graag als weldoener, maar als het er op aankomt wil hij wel zijn geld terug. Het enige reddingsmiddel is dat er investeerders worden gevonden, die Van den Wijngaert zijn geld kunnen uitkeren. Maar zelfs dan zal de voorzitter zich niet zo snel laten uitrangeren. KV Mechelen is zijn sociaal vangnet, samen met zijn vrouw zoekt hij er de aandacht en menselijke warmte die hij nodig heeft. Bovendien is het nog maar de vraag of de eventuele groep nieuwe geldschieters waarmee Aad de Mos schermt, echt Van den Wijngaert weg willen. De Mos zou met de voorzitter zelfs weer rond de tafel gaan zitten om over een nieuwe samenwerking te praten. Dat klinkt ongeloofwaardig in het licht van de beschuldigingen die Van den Wijngaert over De Mos uitte, maar de elementaire regels van het fatsoen zijn in dit feuilleton niet van toepassing. Er wordt sommige al maanden om geld smekende spelers zelfs aangewreven meer daarmee bezig te zijn dan met het sportieve.Het valt af te wachten of KV Mechelen straks echt een nieuwe injectie krijgt. Er waren de voorbije weken ontelbare beloftes, maar telkens bleek alles niet meer te zijn dan gebakken lucht. Intussen blijven de spelers, die zondag met een staking een nieuwe wanhoopskreet uitstuurden, de grootste slachtoffers. Ook dat zet aan het denken : dat een club die een paar maanden geleden zijn licentie kreeg nu zijn spelers niet meer kan betalen. Het pleit niet voor de efficiëntie van een systeem dat ons voetbal van vele uitwassen moest zuiveren.KV Mechelen verkoopt gebakken lucht.