De villa in Jabbeke is de villa die je van een ex-voetballer, 15 jaar eersteklasse, kan verwachten. En Koen Sanders, vooral ex-KV Mechelen, heeft nog steeds een leuk vrouwtje, dat zucht dat Bram (12) en Arne (10) meer aan sporten en paardrijden denken dan aan school. Koentje, 38 inmiddels, schenkt zich een Duvel in en gaat er rustig voor zitten. Voor een leuk en gelukkig verhaal : hoe zou het met Koentje Sanders zijn ? Zo doet het eerste zicht op het gezinsplaatje vermoeden. Het begint ook goed : "Fysiek, uiterlijk, gaat het uitstekend met mij. Maar binnenin..."
...

De villa in Jabbeke is de villa die je van een ex-voetballer, 15 jaar eersteklasse, kan verwachten. En Koen Sanders, vooral ex-KV Mechelen, heeft nog steeds een leuk vrouwtje, dat zucht dat Bram (12) en Arne (10) meer aan sporten en paardrijden denken dan aan school. Koentje, 38 inmiddels, schenkt zich een Duvel in en gaat er rustig voor zitten. Voor een leuk en gelukkig verhaal : hoe zou het met Koentje Sanders zijn ? Zo doet het eerste zicht op het gezinsplaatje vermoeden. Het begint ook goed : "Fysiek, uiterlijk, gaat het uitstekend met mij. Maar binnenin..." En dan gulpt het er ineens uit. Het gaat niet zo goed met Koen Sanders als een mens zou denken. Want er is die onrust in zijn hoofd. "Véél onrust. En die heeft weinig te maken met mijn afscheid van het voetbal, drie jaar geleden, na een half jaartje Wevelgem, in vierde klasse. Daar had ik geen problemen mee. ( Aarzelend, even proevend van zijn Duvel)... Alles is terug te brengen tot de woordbreuk van twee mensen, van Geert Sustronck (voorzitter Racing Harelbeke) en Willy Dussart (ex-voorzitter KV Mechelen). Zij hielden zich niet aan onze afspraken in verband met verplaatsingsonkosten en gebruik van de auto's, waardoor ik op het einde van mijn carrière èn vooral achteraf langs alle kanten werd belaagd door de belastingen. "Bij Mechelen bijvoorbeeld had John Cordier daaromtrent een sluitende afspraak met de fiscus. Dussart liet alles slingeren, waarna de fiscus alles op ons verhaalde. Met die achterstallen alleen al had ik twee auto's kunnen kopen. Harelbeke was ongeveer hetzelfde verhaal. Voor mij mocht alles op papier worden vastgelegd, een groter bruto bedrag, volgens de regels, maar hij stippelde een bedrag uit waar de fiscus nooit zou over vallen... Hij kon het enorm goed uitleggen, en wie zou advocaat Sustronck durven tegenspreken ? "Zou je geloven dat het mij niet eens in eerste instantie gaat om het zware financieële verlies ? Daar zijn we trouwens vanaf, we krijgen dit jaar zelfs terug van de belastingen ( wrang lachje). Veel erger vind ik het bedrog van mensen, waar je zoveel vertrouwen in had. En dat gevoel geraak ik maar niet kwijt. Vooral de onmacht die ermee gepaard gaat. Ik had geen enkel verhaal, ook omdat je na je carrière helemaal niet meer belangrijk bent. Het zal ook wel geen toeval zijn dat de fiscus topsporters pas aanpakt nà hun carrière. Ik heb dat van nog meer ex-sporters gehoord of gelezen. Ik heb het mij in elk geval heel hard aangetrokken, ben héél diep gegaan. Ik lag meer dan een jaar lang elke nacht wakker, piekerend wat ons nog allemaal te wachten stond. Zowat elke maand kwam hier een nieuw aanslagbiljet binnen van dit, van dat... De boekhouder die ik had kon zo'n dossier duidelijk niet aan, dat heeft ook veel tijd gekost. En dan kon ik het financieel nog behoorlijk aan, er zijn er anderen die door die mensen zwaar in de miserie werden gedompeld. "Het ergste voor mij was dat gevoel van onmacht tegenover een apparaat. Ik ben indertijd gaan praten met de man die mijn dossier beheerde, werd daar zondermeer belachelijk gemaakt. Ik raakte toen echt heel diep, stond hem op een bepaald moment in zijn tuin op te wachten als hij nu komt, gaat hij eraan... Indien ik pech had gehad en hij was gekomen, ik weet niet wat ik had gedaan... Ik was in een roes, dacht niet aan mijn familie..." "Ik herhaal : het gaat eigenlijk maar om twee personen. Maar ik geraak die woede niet kwijt. Als ik dan Sustronck op televisie het hoge woord zie voeren dan... ( ingehouden woede)... Dat zulke figuren nog dergelijke, belangrijke posities kunnen innemen, dat kan er bij mij echt niet in. Dussart heeft intussen ook wel weer een nieuwe zaak opgestart, zeker ? ( Nadenkend) Ik weet dat ik ze zou moeten kwijtraken, veel mensen zeggen het mij. Maar die wraakgevoelens zitten héél diep. En het verdringt bijna alle goede herinneringen aan mijn voetbalcarrière. Het enige wat in mijn kamer aan de muur hangt, is een krantenbericht Dussart naar de gevangenis !"Ach, er is ook het besef dat het niet alleen het voetbalwereldje is dat vol haaien loopt. Na mijn vertrek bij Harelbeke kon ik aan de slag bij een bankinstelling. Ik heb indertijd mijn humaniora probleemloos uitgedaan en legde met succes de toelatingsproeven voor de functie van loketbediende af. Ik kwam in een uitstekende groep collega's terecht, op dat vlak was er geen probleem. Maar ik werd opnieuw geconfronteerd met financieel gesjoemel, met zwart geld... Ach, ik wil niet heilig overkomen, maar ik kàn daar gewoon niet tegen. Er zijn regels, je probeert die te volgen, je probeert je kinderen een goede opvoeding te geven en dan zie je overal gefoefel. Ik heb altijd geprobeerd zo eerlijk mogelijk te leven, dat over te zetten op de kinderen. Ik begin mij daar evenwel ernstig vragen over te stellen. Is het wel de goede methode ? Moet je ze niet leren wat meer deugniet, smeerlapje, te zijn ? Kijk maar in de kranten, ministers die zoveel scheef slaan. "Ik moest weg uit die bank, ondanks de fijne medewerkers, ondanks het behoorlijke loon en de zekerheid. Ik heb op een gegeven moment gezegd : ik wil zo weinig mogelijk verdienen, wil mij materieel zoveel mogelijk onthechten. En ik ben gaan stempelen. Het was hoognodig : ik was duidelijk niet meer mezelf, werd steeds irritanter. Voor mijn vrouw en de kinderen was het ook geen plezante tijd. Ik werd stilaan een beetje paranoïde, depressief bijna. Alleen door de verantwoordelijkheid die ik had tegenover mijn gezin, heb ik het niet helemaal laten afweten. Ik heb toen ook veel gehad aan een persoon die ik heb leren kennen in Harelbeke. Brecht Himpe, de verzorger, liet mij inzien dat het leven meer waard is dan dat. Hij is iemand die een heel aparte levenwijze nastreeft, de perfectie eigenlijk, biologisch eten en zo. Hij wordt door veel mensen niet begrepen. Intussen hebben we ook geen contact meer, maar ik heb er toch veel aan gehad. Het was nodig : alleen omwille van mijn gezin, ben ik niet gaan lopen, weg uit België. Gelukkig kon ik op veel steun rekenen van mijn vrouw, die het de afgelopen jaren niet gemakkelijk heeft gehad met mij. "Dat is nog niet voorbij, maar dankzij mijn nieuwe job bij de post gaat het nu wel weer de goede richting uit. Tot in oktober zit ik nog binnen, daarna krijg ik mijn ronde, als facteur. Dan kan ik elke dag buiten, op de fiets. Weer of geen weer, dat maakt mij niet uit. Ik heb dat nodig : ik moet constant bezig zijn. Ook als ik 's morgens thuis ben, strijk ik of ben met iets anders bezig. Ik kan mij moeilijk concentreren. Lezen is moeilijk, bij televisiekijken zap ik constant. Ik moèt met iets bezig zijn, anders zit ik toch maar te piekeren. Ik lig er 's nachts nog wel eens wakker van. En oplossingen zijn er niet voor. In psychiaters bijvoorbeeld, geloof ik niet. Die willen toch maar geld verdienen aan je problemen. Neen, het zal moeten vanzelf slijten. Ik wìl die frustraties ook kwijtraken. Ik heb alleen tijd nodig. Ik ben altijd een beetje een zwartkijker geweest, ja. Bij een 2-0-voorsprong dacht ik : het kan nog verkeerd lopen, op die manier." "Ik heb door die affaires nog maar heel weinig vertrouwen in deze maatschappij, moet ik zeggen. Wat niet wil zeggen dat ik hier hele dagen ongelukkig rondloop. Zo'n zielig verhaal mag het niet worden. Ik leef nu vooral op mijn eentje, met mijn gezin en mijn sport. Ik loop heel veel, doe vaak mee aan atletiekwedstrijdjes en fiets heel graag. Ik sta nu vijf kilo scherper dan in de tijd dat ik voetbalde. Ik droom ervan ooit een marathon te lopen. Ik leef ook heel ascetisch. Ik leef eigenlijk tien keer gezonder dan vroeger. We gaan nog nauwelijks weg, na den atletiek nog een paar pintjes, dat is alles. Ik heb er geen plezier meer aan. ( Peinzend) Ik heb eigenlijk maar weinig mensen rond mij nodig, kan heel goed alleen zijn. Ons sociaal leven staat op een laag pitje. Mijn vrouw klaagt er wel eens over. Maar er is beterschap, ik ga intussen wel eens mee naar een receptie van haar werk ( lachje). Het gaat mij in dit leven in elk geval niet langer om het geld. Ik heb het nauwelijks nodig : we doen weinig op. Ik heb bijvoorbeeld onze tweede auto verkocht. Ik leg alles met de fiets af. Ik heb daar totaal geen probleem mee, heb zelfs een hekel gekregen aan autorijden. ( Grinnikend :) Toen ik 18 was, reed ik met een blits BMW'tje, nu weet ik niet eens met welke Ford we rondrijden. Dit huis zit mij ook niet lekker. Het is te groot, het past niet bij ons, vind ik. We kunnen het financieel best aan, maar het zint mij niet dat we met zo'n eigendom zoveel moeten betalen aan de belastingen. Alleen omwille van de kinderen blijven we hier. Eenmaal ze het huis uit zijn, wil ik in een huisje dat drie, vier keer kleiner is. Het liefst wil ik een appartementje aan de kust, maar dat is ook niet goedkoop, natuurlijk. We hebben wel spaargeld, maar ik gebruik het niet. Ik hou het liever voor de kinderen. Die zijn het belangrijkste : voor hen heeft een mens véél over. "Ik heb ook geen contacten meer met de voetbalwereld, neen. Dat ligt aan mij : ik heb mij volledig afgesloten, in mijn schulp gekropen. Alleen met Piet den Boer hebben we nog vaak contact, via de vrouwtjes dan. En Geert Deferm is lange tijd een heel goede vriend gebleven, maar het is nu ook alweer een jaar geleden dat ik contact heb opgenomen. Ik ben ook niet zo'n prater, krop alles op, zelfs binnen mijn directe omgeving. Naar buitenuit toon ik ook die problemen niet. Het is niet zo dat ik depressief rondloop. Ik ben geen sukkelaar, hé. "Het voetbal interesseert mij nog wel, maar vanop afstand. Kranten en televisie. Dan kijk ik samen met Bram naar de Rode Duivels bijvoorbeeld. Hij kan nauwelijks geloven dat ik daar ook nog heb tussen gelopen. Ik heb nochtans de bewijzen op video ( lacht). Verder heb ik niet zoveel bijgehouden, op uitzondering van de shirts die na de Europese wedstrijden werden gewisseld. Dat van Ajax, van de Uefacup-finale, vind ik niet meer terug. Ik weet niet eens meer van wie het shirt was. "Weet je wat ik zo jammer vind ? Dat ik mij voor een groot deel niet meer goed kan herinneren waar ik overal ter wereld ben geweest. We zijn soms op schitterende plaatsjes geweest, die ik heel graag nog een keer zou willen bezoeken. Ik heb vernomen dat de dokter van KV Mechelen een museum heeft opgericht, misschien kan ik daar een en ander opzoeken. Ik ga ook nooit meer zelf kijken, al zou ik het wel een keer willen doen. Een kleine wedstrijd van de nationale ploeg, of een wedstrijd van Ajax, heel anoniem, met mijn zoon. Ik hou er niet langer van om tussen het volk te komen. "Om die reden ben ik ook niet ingegaan op de uitnodiging voor de afscheidswedstrijd van Czerniatynski en Geert Deferm. ( Stilte) Ik heb daar toch niks meer te vertellen ? Neen, voor mij is dat voorbij. Aanvankelijk had ik zelfs moeite om naar Bram te gaan kijken. Hij speelt bij Jabbeke, droomt van een profcarrière. Ik denk niet dat het er in zit, maar ik ga hem, ondanks alles, niet tegenhouden. Uiteindelijk is niet dat hele wereldje slecht, gaat het om twee mensen. Neem die twee weg, en je spreekt hier met een gelukkige ex-voetballer, ja. "We hadden zelfs veel goede vrienden in het voetbal. Dat die contacten zijn weggevallen, is louter en alleen aan mijzelf te wijten. Ik wilde hier dan ook helemaal niet een negatief verhaal ophangen. Ik heb ook van niks spijt. Al hebben er mij al veel gezegd dat ik er te weinig van heb geprofiteerd, meer had kunnen verdienen. Je kan moeilijk zeggen dat Koentje Sanders altijd te braaf is geweest. Uiteindelijk heb ik omzeggens met elke trainer waarmee ik heb gewerkt, ruzie gehad. Maar ik kwam nooit op de voorgrond, viel nooit op met gekleurde haren of zo. Ik kan iedereen recht in de ogen kijken, heb voor niemand op mijn knieën moeten kruipen. Daar hou ik wel een goed gevoel aan over. Ach, eigenlijk is het overwegend positief, wat ik overhoud aan mijn carrière. Alles is evenwel ondergesneeuwd door die wraakgevoelens, ja. En dat moet ik toch een keer kwijtraken. Het is al goed dat ik er een keer heb kunnen over praten, denk ik." door Frank Buyse