Tijdens de rust van de wedstrijd tussen Anderlecht en Hapoel Tel Aviv zei Frank Vercauteren tegen AhmedHassan dat er te veel afval in diens spel zat. Het was de zoveelste keer dit seizoen dat de trainer zich geroepen voelde om een van zijn spelers terecht te wijzen. Maar opnieuw moest Vercauteren constateren dat zijn op- en aanmerkingen weinig effect sorteerden. Het is alsof zijn woorden worden weggeblazen door de wind. Daar moet je als trainer moedeloos van worden.
...

Tijdens de rust van de wedstrijd tussen Anderlecht en Hapoel Tel Aviv zei Frank Vercauteren tegen AhmedHassan dat er te veel afval in diens spel zat. Het was de zoveelste keer dit seizoen dat de trainer zich geroepen voelde om een van zijn spelers terecht te wijzen. Maar opnieuw moest Vercauteren constateren dat zijn op- en aanmerkingen weinig effect sorteerden. Het is alsof zijn woorden worden weggeblazen door de wind. Daar moet je als trainer moedeloos van worden. Geen club in dit land waar je zo moeilijk greep krijgt op de spelers als bij Anderlecht, geen vereniging waar je als trainer zoveel concessies moet doen. Dat heeft te maken met het ego van een aantal pseudovedetten die zichzelf opblazen en overschatten. Tien jaar geleden hekelde Arie Haan al de zelfvoldaanheid van een aantal spelers. Hij zei dat het erop aankwam een evenwicht te vinden tussen zalven en berispen. Bij Frank Vercauteren moet het niet anders zijn. De trainer legt met zijn scherpe analyses constant de vinger in de wonde en weet precies wat er verkeerd loopt. Maar hij kan het roer niet omgooien. Frank Vercauteren is niet de eerste trainer die zich te pletter loopt op de mentaliteit bij Anderlecht en er vervolgens op wordt afgerekend. Ruim twee jaar geleden moest Hugo Broos haast getraumatiseerd het Astridpark verlaten, drieënhalf jaar daarvoor werd Aimé Anthuenis op een elegante manier naar de KBVB doorgeschoven om dezelfde Broos met het nodige tromgeroffel binnen te halen. En een paar weken geleden stond Vercauteren aan de rand van de afgrond, ook al blijft het bestuur het tegendeel beweren. Sindsdien heeft Anderlecht zich nauwelijks herpakt. Sterker zelfs : het steriele en saaie voetbal begint langzamerhand zorgwekkende vormen aan te nemen. Dat moet ook Vercauteren worden aangerekend. De trainer blinkt niet echt uit in communicatie en gaat niet altijd op een fijnzinnige manier met mensen om. Dat botst met het huidig maatschappelijk tijdsbeeld. Toch wordt het vooral tijd om de kiem van het probleem aan te pakken en spelers een spiegel voor te houden in plaats van te luisteren naar het geklaag over de te grote eisen die Vercauteren stelt. Anderlecht legde tegen Hapoel Tel Aviv een ontluisterend rapport voor : het pakte uit met een festival van verkeerde voorzetten, het voetbalde loom en sloom en stapelde de technische fouten op. Helemaal niets meer valt er te ontwaren van de club die ooit de hoogburcht was van het academisch voetbal. Ondermaats was ook het voetbal waarmee Anderlecht afgelopen zondag op Cercle Brugge uitpakte. De ploeg speelde wel geconcentreerd, sneed de ruimte af en viel terug op een gedegen organisatie. Tot vloeiend samenspel kwam het echter nooit. Deze competitie zit vol grillige wendingen. Twee weken geleden danste Standard nog op de golven van de euforie, maar na een 2 op 6 is de realiteit teruggekeerd. Niettemin stromen er steeds meer toeschouwers naar Sclessin en lijkt de beleving groter dan ooit te voren. Een paar weken geleden ook leek Club Brugge in een diepe crisis te tuimelen. Sinds Jacky Mathijssen in de wedstrijd op FC Brussels zijn veldbezetting aanpaste, pakte blauw-zwart negen op negen. Club mag nu drie keer na mekaar in het Jan Breydelstadion aantreden, tegen Zulte Waregem, op Cercle en tegen AA Gent. Vooral de derby die volgende week vrijdag wordt gespeeld beroert nu al volop de gemoederen. Cercle is uitgegroeid tot een hype, de groen-zwarte sjaals zijn tegenwoordig niet alleen in de Brugse binnenstad te zien. En Cercle verloochende zichzelf tegen Anderlecht niet : het zocht constant naar de combinatie en gebruikte ook in de periode dat het onder kwam, de eerste twintig minuten na de rust, niet één keer het wapen van de lange bal. Glen De Boeck houdt vast aan duidelijke patronen : sinds de vijfde speeldag wijzigde hij zijn elftal slechts één enkele keer op één positie. Herkenbaarheid is het absolute credo van Cercle Brugge. S door JACQUES SYS