Eén september. Altijd droef geweest op één september. Sacré Charlemagne. En dan plotseling, zo ergens rond twintig over vijf, valt de bal voor de voet van de eeuwige Jason McAteer en klaart de hemel weer op. Wat is het toch in de genen van de Belg, dat hem van vreugd doet opspringen bij het malheur van onze noorderburen ? Is dat de sluiting van de Schelde die is blijven hangen ? Het bemoeizieke bewind van Koning Willem ? Het saboteren van de IJzeren Rijn ? Wij hebben geen idee, maar het leedvermaak is onmiskenbaar. We mogen daarmee niet te koop lop...

Eén september. Altijd droef geweest op één september. Sacré Charlemagne. En dan plotseling, zo ergens rond twintig over vijf, valt de bal voor de voet van de eeuwige Jason McAteer en klaart de hemel weer op. Wat is het toch in de genen van de Belg, dat hem van vreugd doet opspringen bij het malheur van onze noorderburen ? Is dat de sluiting van de Schelde die is blijven hangen ? Het bemoeizieke bewind van Koning Willem ? Het saboteren van de IJzeren Rijn ? Wij hebben geen idee, maar het leedvermaak is onmiskenbaar. We mogen daarmee niet te koop lopen maar we mogen het ook niet loochenen. Beginnend in 1982 zijn ze er voor de derde keer op zes niet bij, de Hollanders. En wij Belgen, die veel slechtere voetballers zijn, mogelijk voor de zesde keer wel. Zoiets valt toch niet uit te leggen ? Louis van Gaal, die Nederland tijdens zijn trainerschap de wereldtitel voorspelde, had het na de match over de te stroeve grasmat op Lansdowne Road, waar rugby koning is. De bal rolt daar niet soepel genoeg, en dat is in het nadeel van de beter voetballende ploeg. Of zoals Louis eigenlijk bedoelt : van de ploeg met de betere coach. Johan Cruijff kan het er op Champions League-avonden ook over hebben. Heeft eens een heroïsche maar vanzelfsprekend korte discussie met Mart Smeets gevoerd over het feit dat ze op Feyenoord waren vergeten om een uur vóór de match het gras te besproeien. "Maar Johan," protesteerde Mart, "het is buiten twaalf graden, hardstikke vochtig, en het heeft drie dagen geregend." Deze domme opmerking bevestigde alleen het storende gebrek aan verstand van voetbal, dat het journalistenvak zo typeert. "Het is drie dagen noord-oostenwind geweest", vermorzelde Cruijff het bezwaar van Smeets. "En dan droogt de grasmat van de Kuip even snel op als ze is nat geworden." Van Gaal heeft de komende twaalf maanden niet meer om handen dan de loting voor Euro 2004. Maar er is altijd erger. Want de Duitsers behouden dan wel alle kansen op kwalifikatie, maar de 1-5 thuis tegen Engeland valt voor iedere rechtgeaarde Germaan in de categorie van het bombardement van Dresden. Die 1-5 is de zwaarste dreun sinds de 0-6 tegen Oostenrijk in 1936. Waarna Hitler Oostenrijk annexeerde, maar dat gevaar lopen de Engelsen wellicht niet. De Duitse televisiecommentator was zo verbolgen dat hij zes minuten vóór het einde zijn microfoon neerlegde en weigerde nog iets te vertellen. En nu kunnen ze op de Duitse televisie ook als het spannend is wel bijzonder lange stiltes laten, maar zes minuten uit protest zal niet vaak vertoond zijn. Het komt de uitzending wel ten goede, dat moeten wij erbij vertellen. Leuk was ook de reclame voor The Sun, over de hele lengte van het veld : "Sven Goran Erik Sun". Eén van de spitsvondigste slogans uit de perswereld. Na "Knack verheldert" uiteraard. door Koen Meulenaere