Woensdag 12/1

Bij elk nieuw dopinggeval kijken wij met plezier uit naar de nieuwsprogramma's op de VRT, want dan moet Michel Wuyts steevast verschijnen in de studio's van TerZevenen of TerZake, om uitleg te komen verschaffen. Uitleg verschaffen is niet de juiste term, hij moet zich komen verantwoorden. En dat zie je. Alsof men met een heipaal op zíjn kop heeft staan beuken ! Zo zit Michel erbij. Alsof híj vier jaar schorsing aan zijn broek heeft. En telkens weer is de eigenlijke vraag van wat een collega zou moeten zijn : 'Hoe is het toch mogelijk om zo naïef te zijn als gij ?'
...

Bij elk nieuw dopinggeval kijken wij met plezier uit naar de nieuwsprogramma's op de VRT, want dan moet Michel Wuyts steevast verschijnen in de studio's van TerZevenen of TerZake, om uitleg te komen verschaffen. Uitleg verschaffen is niet de juiste term, hij moet zich komen verantwoorden. En dat zie je. Alsof men met een heipaal op zíjn kop heeft staan beuken ! Zo zit Michel erbij. Alsof híj vier jaar schorsing aan zijn broek heeft. En telkens weer is de eigenlijke vraag van wat een collega zou moeten zijn : 'Hoe is het toch mogelijk om zo naïef te zijn als gij ?'Jaren geleden, onder de spots van het Journaal, gaf Michel voor de eerste keer, en met zichtbare tegenzin, toe dat in kleinere rondes soms een pilletje werd gebruikt. Pas op : niet door de toprenners, door meelopers. Later bekende Michel, onder de dwingende blik van Moe Tanghe, dat ook grotere coureurs in grotere rondes misschien wel eens een klein medicijntje achter de kiezen duwden. Maar niet Lance Armstrong. En evenmin Rik Verbrugghe of Mario Aerts. Nee, de Italiaanders. Of een of andere Tartaar die alleen Russisch sprak en aan wiens vriendschap Wuyts hoe dan ook niet veel had. Toen werd in een klasssieker iemand gesnapt. Dat er in de grote rondes werd geslikt, trapte Wuyts een open deur in, dat was een publiek geheim. Maar voor eendagskoersen was doping niet nuttig, integendeel. Grote renners reden zuiver. Akkoord, het viel niet uit te sluiten dat links of rechts een kleine garnaal toch eens aan de pot zat, maar die mannen hielden het nooit langer dan een seizoen vol. Bij weer een volgend bezoek in de studio onthulde Wuyts dat sommige Italianen ook in de klassiekers prikten en slikten, en dat ze zich volgens onbevestigde geruchten zelfs vol pompten om hun trainingsintensiteit omhoog te jagen. Maar onze renners niet. En zeker voor Van Petegem en Museeuw stak hij zijn hand in het vuur. We maken nu een sprong in de tijd. Museeuw is intussen ook ontmaskerd en een paar dagen later veldrijder Ben Berden. Wuyts bij Phara de Aguirre : mogelijk had Museeuw inderdaad een keer met epo geëxperimenteerd, maar dan alleen in de nadagen van zijn carrière. Men kon niet in ernst beweren dat iemand die vijftien jaar aan de top had gestaan en bij de controles nooit betrapt was, zijn successen aan doping te danken zou hebben. In het vuur zou hij zijn hand niet meer steken, maar boven de steekvlam van een Zippo nog wel. Het vermogen de ogen te sluiten zal Wuyts ooit nog het erelidmaatschap van de Brailleliga opleveren. De laatste slag op zijn hoofd is gereserveerd voor de dag waarop een insider getuigt dat er iets niet in de haak was tijdens het WK in Lugano, waarin naast Museeuw ook Michel onbereikbaar gewaande toppen van euforie oversteeg. Wil u geloven dat wij al vol ongeduld uitkijken naar de TerZake van die avond ? Die blik in de ogen van de kleine Thomas, toen Michel Verschueren hem in de hoek wou zetten omdat hij de televisiekast had opengedaan ! Goud waard : 'Oma, kunt gij die pee niet terug naar zijn stadion sturen ?'De wanhopige manier waarop mister Michel zelf probeerde te voorkomen dat hij voortaan 's middags zijn vrouw mee uit eten zou moeten nemen. En het sarcasme in de woorden van mevrouw Ver- schueren, toen ze in de hal van haar huis wees naar de gebeeldhouwde honden die ze zo graag had willen kopen : 'Ze lijken nogal veel op een paard.' Mister Michel had die middag bij de kunstenaar meer bewondering voor het paard gehad. Het portret van Verschueren in 'Typisch Belgisch' miste misschien inhoud, maar beelden zeggen zo veel meer. Tot slot het lievelingsgerecht van Jan Masureel (uit de alweer formidabele S/VM-rubriek 'Doorgevraagd') : 'Een klein pakje friet met andalousesaus, een brochette en een frikadel special. 'Jerko Tipuric moet soms denken dat zijn werk zinloos is geweest. Favoriete voetbalclub van Masureel : de 7 Tuten. door Koen Meulenaere'Ze lijken nogal op een paard.'