Zijn vader was een voormalige Egyptische profvoetballer en international die kort na Hussains geboorte vertrok naar Qatar, waar hij nu nog trainer is. Zo houdt HussainYasser er een merkwaardig profiel aan over: Egypte noemt hij zijn thuisland, maar zijn interlands speelt hij wel voor Qatar.

Sinds de FIFA onlangs zijn vertrek uit het Egyptische Zamalek wettig verklaarde, bevindt hij zich na een eerdere passage bij Royal Antwerp FC bij Lierse SK voor de tweede keer in België.

Hussain Yasser: "Mensen vonden het vreemd dat ik Zamalek verliet terwijl we voor de titel speelden, die ik twee jaar voordien met Al Ahly ook al had behaald, maar de financiële problemen van de club noopten mij te vertrekken. Ook voor mijn gezin moest ik dat doen. Mijn vrouw volgt mij nu al mijn hele carrière - ik leerde haar kennen toen ik in 2002 bij Antwerp speelde - dus toen er Egyptische contacten kwamen vanuit Lierse dacht ik: waarom niet? Ik ben graag in België: ik heb hier familie, veel vrienden en ik ben hier als negentienjarige mijn carrière in Europa begonnen. Ik heb de laatste jaren goede seizoenen gekend bij Afrikaanse topclubs, geregeld voor 100.000 mensen gespeeld ook, en ik vond dit een kans om weer naar Europa te komen voor het einde van mijn carrière, want ik ben toch al 28."

Beetje vroeg voor het einde, niet?

( lacht) "Ja, maar als ik op mijn dertigste niet in Europa speel, krijg ik misschien de kans niet meer en eindig ik in Qatar. Het was altijd mijn droom om voor Al Ahly en Zamalek, de twee grootste clubs in Egypte te spelen want Egypte is mijn thuisland en die droom heb ik waargemaakt. In grotere clubs is het makkelijker voetballen, maar ik zoek altijd een nieuwe uitdaging en die vind ik bij Lierse. Hopelijk kan ik daarna een stap hoger zetten, want ik heb nu veel meer ervaring dan toen ik bij Antwerp kwam spelen. Hoewel ik toen wel een goed eerste seizoen kende onder Henk Houwaart. Ik was verrast dat ik hem onlangs na een wedstrijd van Lierse tegenkwam in het stadion. Hij geloofde in mij, want hij heeft mij toen ook meegenomen naar Limassol."

Hij zegt dat hij je begin dit seizoen, toen hij begon als scout, naar voren schoof als versterking bij Club Brugge, maar dat ze op dat moment andere zaken aan hun hoofd hadden.

"Ah, ja? ( lacht) Ik heb onder hem mijn eerste goal in Europa gescoord. Ik hoop dat Henkie en ik ooit weer bij dezelfde club zitten. Hij hield van technische voetballers zoals ik. Je weet nooit."

Het meest blijf je hier in de herinnering hangen omdat je bij Antwerp ooit eens al na tien minuten vervangen werd door Doy Perazic, waarna je woedend verklaarde nooit meer voor de club te willen spelen.

( lacht) "Achteraf gezien het leukste wat ik ooit meegemaakt heb. Een ploegmaat die op de bank zat en graag op het veld wou komen, had zomaar geroepen dat ik een probleem had met de hamstrings, waarna Perazic mij na tien minuten ineens wisselde." ( lacht)

Je kwam bij Antwerp via Manchester United, maar hoe komt een speler uit Qatar eigenlijk bij Manchester United terecht?

" René Meulensteen, de Nederlandse assistent van Alex Ferguson, was mijn trainer in de nationale ploeg van Qatar bij de U16 en U18. Met Meulensteen werkte ik al sinds ik tien was. Hij was assistent van Wiel Coerver, van wie ik het voetballen geleerd heb. Hij liet ons video's bekijken van alle Nederlandse topspelers, zoals Overmars, Bergkamp, Van Basten ... Zijn methode bestond erin alleen op techniek te trainen. Dat heeft van mij de speler gemaakt die ik nu ben. Op een van zijn video's die in Nederland zijn gemaakt, doe ik mee in een oefening. Meulensteen nam mij nadien mee naar Engeland en opende ook de deur naar Antwerp. Ik had er een geweldige tijd, maar ik voelde dat ik een stap hoger moest zetten om te verbeteren. Limassol betekende voor mij een stap terug, maar soms moet je dat doen om weer vooruit te kunnen. Daarna ging het een tijdje op en af met mijn carrière en kwam ik in Qatar terecht. Soms gaan de dingen niet altijd zoals je verwacht. Maar mijn beste ervaringen kende ik in Engeland bij Manchester City en in Portugal bij Braga. Met City kon ik meespelen in de Carling Cup. Geert De Vlieger zat daar toen ook en in Portugal trainde ik onder Jorge Costa, die nog bij Standard heeft gespeeld."

Messi

Je speelt voor Qatar, een land met veel financiële middelen en waarvan sinds kort bekend is dat er in 2022 het WK zal plaatsvinden, een land ook dat Barcelona sponsort en zich inkocht in PSG: voelde je je soms door je Europese clubs niet aangeworven als mogelijke opening naar een commerciële deal in plaats van als voetballer?

"Ik wou dat clubs zo redeneerden, dan had ik nog bij veel grotere ploegen gespeeld. Toen ik van Manchester United naar Antwerp kwam, kwam er een Chinese speler, Dong, mee met mij. Toen dachten ze wel zo. Ze hoopten met hem veel shirts te verkopen in China. Daar zat wel een commerciële kant aan, maar dat Qatar commercieel interessant werd, is maar iets van de laatste vijf jaar of zo, dat heeft mij zeker in het begin niet vooruit geholpen. Maar als enige professionele Qatari in Europa is het niet gemakkelijk, eerder moeilijker: als ze spelers niet kennen, zullen trainers eerder kiezen voor Zuid-Amerikanen of Afrikanen. Gewoon omdat ze Qatar niet kenden. Sommigen wisten niet eens waar het lag vóór de Arabische revoluties. Voor Egyptische spelers is het iets makkelijker omdat Egypte het Afrikaans kampioenschap al een paar keer won."

'Misschien kan ik ooit ambassadeur worden van mijn land', liet je in je Antwerpperiode optekenen. Voel je je dat inmiddels ook?

"Ja, ik ben trots op mijn carrière als Qatari international. De meeste kranten zijn nochtans tegen mij in Qatar. Ik ben er een ster op voetbalvlak, maar ik wou het ook elders maken. Dat vinden ze raar, dat ik elders op de bank ga zitten, terwijl ik in Qatar gewoon kan spelen. Ze begrepen niet dat je bij de reserven van Manchester City óók kan leren. Hoeveel spelers in de wereld zouden niet bij een club in de Premiership willen spelen? En we hebben het hier over één Qatari die daar wel in is geslaagd. Als meer spelers uit Qatar in Europa zouden voetballen, zou dat de nationale ploeg alleen maar ten goede komen. Maar in Qatar spelen ze met hun familie om hen heen, ze verdienen goed en spelen of niet maakt weinig verschil. Maar als we tegen Japan of Zuid-Korea uitkomen, krijgen we het moeilijk, omdat zij wel spelers in Europa hebben voetballen. In Qatar zou ik altijd spelen, terwijl ik hier niet zeker ben van een plaats in de ploeg en altijd moet proberen de beste te zijn. Dat maakt van mij een ander iemand. Ik heb buiten Qatar competitiever leren worden. Ze kunnen ginder wel gnuiven dat ik niet speel, maar ik probeer er tenminste voor te vechten. Dat krijg je moeilijk uitgelegd in Qatar. Als Barcelona mij morgen een contract aanbiedt, moet ik dat dan weigeren omdat Messi op mijn positie speelt?"

Kan je begrijpen dat het grootste deel van de voetbalwereld nogal sceptisch uitkijkt naar het WK dat Qatar in 2022 mag organiseren?

"Maar alle faciliteiten zullen perfect zijn. Ik ben er geweest voor oefenwedstrijden en buiten is het bloedheet, maar in het stadion is het door de airco fantastisch. Qatar zal er alles aan doen zodat geen enkele gast problemen heeft. Maar Qatar is wel een heel klein land, dus ik kijk er ook naar uit hoe ze alles voor mekaar gaan krijgen. De Egyptische competitie bijvoorbeeld is sterker dan die in Qatar en ook de aantallen verschillen: in Egypte wonen 80 miljoen mensen, in Qatar amper een miljoen. Dat is ons grootste probleem in Qatar: de aantallen. Dat geldt ook voor het aantal spelers die zijn aangesloten bij de voetbalbond. Daarom komen er veel spelers uit Uruguay, Brazilië of Afrikaanse landen. Qatari kiezen liever een andere job of studeren. Maar sinds we weten dat we het WK mogen organiseren, heeft er een revolutie plaatsgevonden in Qatar. Zo'n klein land, maar iedereen zet zich in om er iets van te maken. Het enige negatieve aan de Qatarese competitie is dat er niemand komt kijken en daar wordt het niveau niet beter van. Je komt het stadion binnen als speler en er zit maar twintig man. Hoe kan je dan elke week tot het uiterste gaan en jezelf verbeteren? Maar als Brazilië-Egypte in Qatar wordt gespeeld, dan zit er wel 50.000 of 60.000 man. Allemaal Egyptenaren die in Qatar wonen."

Geen middenklasse

Over je transfer van Zamalek naar Lierse zei je onlangs: 'Ik hoop dat de fans van Zamalek mijn huis in Cairo niet afbranden.' Is je contact met hen niet zo goed?

"Tot voor kort heb ik mijzelf na mijn vertrek uit de media gehouden - ik heb alleen een tv-interview gegeven dat op alle Arabische zenders kwam. Maar de fans reageren heel emotioneel. Sommigen vragen zich af waarom dat achterstallige loon een probleem kon zijn voor mij. Ik kom toch uit Qatar? ( lacht) Maar ik moet óók werken en verdienen voor mijn familie, hoor. Het gaat voor mij niet alleen om geld, maar ook om respect, om hoe ze met je omgaan. Ik lees nu in de Egyptische pers dat ze mij 'de vluchter' noemen, maar ik heb gewoon de FIFA-reglementen toegepast. De ervaring die ik bij Al Ahly en Zamalek in Egypte opdeed, had ik nergens anders in de wereld kunnen opdoen. Ik heb drie derby's tussen beide ploegen gespeeld - een record in Egypte."

De harde supporterskernen van Al Ahly en Zamalek behoorden tot de voortrekkers in de betogingen van de Arabische lente in Cairo, stelden waarnemers vast, omdat ze zo fanatiek zijn én uit ervaring weten hoe je opkomt voor iets.

"Exact. Grote aantallen bovendien. Door zo veel inwoners ben je in Egypte ook altijd in contact met mensen. Ik hoop alleen dat we straks de positieve kant van de revolutie kunnen ervaren, want die hebben tot nog toe niet gezien. Als de verkiezingen in november gepasseerd zijn, hoop ik dat het land stabiel wordt en de mensen elkaar helpen, want tot nu toe was de corruptie een groot probleem."

Hoe heb je de Egyptische revolutie beleefd? Ze brak uit terwijl je er nog voetbalde ...

"Makkelijk was het niet, want het was niet veilig en er was een avondklok. De dag van de ommekeer moesten we in Kenia spelen en konden we niet meteen terugkeren. Maar bang voelde ik mij niet, want ik voel mij thuis in Egypte. Ik ging elke ochtend gewoon naar de training. Maar ik heb mij altijd onthouden van commentaar op de gebeurtenissen. Ik wil mij niet met politiek bezighouden. Wat ik wel zie, is veel armoede in Egypte. Er is geen werk en wie werkt, verdient niet genoeg. De middenklasse is weg: je bent te rijk of te arm. En de meesten zijn te arm. Tunesië, Libië, Syrië, overal zag je dezelfde protesten: iedereen wou een normaal leven kunnen leiden."

Hassan Shehata, de vroegere bondscoach van Egypte, had de naam alleen moslims in de nationale ploeg op te willen nemen. Hoe sta jij in die tweestrijd tussen de verschillen van het oosten met Europa?

"Ik vind: je moet de mentaliteit hebben om andere dingen rond je te accepteren en er het goede uit te halen. Ik heb een Egyptenaar gekend, een goede speler, die het hier bij Lierse geprobeerd heeft, maar na één week was hij alweer weg. Het was zijn droom om in Europa te spelen, maar hij kon de knop niet omdraaien. Ik probeer altijd overal het positieve mee te nemen. Misschien hangen er tegenwoordig te veel negatieve vibes om de islam heen omdat het altijd gaat over restricties, terwijl Europa zó open is dat het voor mij soms ook wat té is. Dus ik neem dan het positieve van beide kanten, terwijl er voor veel andere mensen geen tussenweg bestaat."

DOOR RAOUL DE GROOTE

"Sommigen vragen zich af waarom achterstallig loon een probleem kon zijn. Ik kom toch uit Qatar?"

"Als Barcelona mij morgen een contract aanbiedt, moet ik dat dan weigeren omdat Messi op mijn positie speelt?"

"Het enige negatieve aan de Qatarese competitie is dat er niemand komt kijken."

"Van Wiel Coerver heb ik het voetballen geleerd."

Zijn vader was een voormalige Egyptische profvoetballer en international die kort na Hussains geboorte vertrok naar Qatar, waar hij nu nog trainer is. Zo houdt HussainYasser er een merkwaardig profiel aan over: Egypte noemt hij zijn thuisland, maar zijn interlands speelt hij wel voor Qatar. Sinds de FIFA onlangs zijn vertrek uit het Egyptische Zamalek wettig verklaarde, bevindt hij zich na een eerdere passage bij Royal Antwerp FC bij Lierse SK voor de tweede keer in België. Hussain Yasser: "Mensen vonden het vreemd dat ik Zamalek verliet terwijl we voor de titel speelden, die ik twee jaar voordien met Al Ahly ook al had behaald, maar de financiële problemen van de club noopten mij te vertrekken. Ook voor mijn gezin moest ik dat doen. Mijn vrouw volgt mij nu al mijn hele carrière - ik leerde haar kennen toen ik in 2002 bij Antwerp speelde - dus toen er Egyptische contacten kwamen vanuit Lierse dacht ik: waarom niet? Ik ben graag in België: ik heb hier familie, veel vrienden en ik ben hier als negentienjarige mijn carrière in Europa begonnen. Ik heb de laatste jaren goede seizoenen gekend bij Afrikaanse topclubs, geregeld voor 100.000 mensen gespeeld ook, en ik vond dit een kans om weer naar Europa te komen voor het einde van mijn carrière, want ik ben toch al 28." ( lacht) "Ja, maar als ik op mijn dertigste niet in Europa speel, krijg ik misschien de kans niet meer en eindig ik in Qatar. Het was altijd mijn droom om voor Al Ahly en Zamalek, de twee grootste clubs in Egypte te spelen want Egypte is mijn thuisland en die droom heb ik waargemaakt. In grotere clubs is het makkelijker voetballen, maar ik zoek altijd een nieuwe uitdaging en die vind ik bij Lierse. Hopelijk kan ik daarna een stap hoger zetten, want ik heb nu veel meer ervaring dan toen ik bij Antwerp kwam spelen. Hoewel ik toen wel een goed eerste seizoen kende onder Henk Houwaart. Ik was verrast dat ik hem onlangs na een wedstrijd van Lierse tegenkwam in het stadion. Hij geloofde in mij, want hij heeft mij toen ook meegenomen naar Limassol." "Ah, ja? ( lacht) Ik heb onder hem mijn eerste goal in Europa gescoord. Ik hoop dat Henkie en ik ooit weer bij dezelfde club zitten. Hij hield van technische voetballers zoals ik. Je weet nooit." ( lacht) "Achteraf gezien het leukste wat ik ooit meegemaakt heb. Een ploegmaat die op de bank zat en graag op het veld wou komen, had zomaar geroepen dat ik een probleem had met de hamstrings, waarna Perazic mij na tien minuten ineens wisselde." ( lacht) " René Meulensteen, de Nederlandse assistent van Alex Ferguson, was mijn trainer in de nationale ploeg van Qatar bij de U16 en U18. Met Meulensteen werkte ik al sinds ik tien was. Hij was assistent van Wiel Coerver, van wie ik het voetballen geleerd heb. Hij liet ons video's bekijken van alle Nederlandse topspelers, zoals Overmars, Bergkamp, Van Basten ... Zijn methode bestond erin alleen op techniek te trainen. Dat heeft van mij de speler gemaakt die ik nu ben. Op een van zijn video's die in Nederland zijn gemaakt, doe ik mee in een oefening. Meulensteen nam mij nadien mee naar Engeland en opende ook de deur naar Antwerp. Ik had er een geweldige tijd, maar ik voelde dat ik een stap hoger moest zetten om te verbeteren. Limassol betekende voor mij een stap terug, maar soms moet je dat doen om weer vooruit te kunnen. Daarna ging het een tijdje op en af met mijn carrière en kwam ik in Qatar terecht. Soms gaan de dingen niet altijd zoals je verwacht. Maar mijn beste ervaringen kende ik in Engeland bij Manchester City en in Portugal bij Braga. Met City kon ik meespelen in de Carling Cup. Geert De Vlieger zat daar toen ook en in Portugal trainde ik onder Jorge Costa, die nog bij Standard heeft gespeeld." "Ik wou dat clubs zo redeneerden, dan had ik nog bij veel grotere ploegen gespeeld. Toen ik van Manchester United naar Antwerp kwam, kwam er een Chinese speler, Dong, mee met mij. Toen dachten ze wel zo. Ze hoopten met hem veel shirts te verkopen in China. Daar zat wel een commerciële kant aan, maar dat Qatar commercieel interessant werd, is maar iets van de laatste vijf jaar of zo, dat heeft mij zeker in het begin niet vooruit geholpen. Maar als enige professionele Qatari in Europa is het niet gemakkelijk, eerder moeilijker: als ze spelers niet kennen, zullen trainers eerder kiezen voor Zuid-Amerikanen of Afrikanen. Gewoon omdat ze Qatar niet kenden. Sommigen wisten niet eens waar het lag vóór de Arabische revoluties. Voor Egyptische spelers is het iets makkelijker omdat Egypte het Afrikaans kampioenschap al een paar keer won." "Ja, ik ben trots op mijn carrière als Qatari international. De meeste kranten zijn nochtans tegen mij in Qatar. Ik ben er een ster op voetbalvlak, maar ik wou het ook elders maken. Dat vinden ze raar, dat ik elders op de bank ga zitten, terwijl ik in Qatar gewoon kan spelen. Ze begrepen niet dat je bij de reserven van Manchester City óók kan leren. Hoeveel spelers in de wereld zouden niet bij een club in de Premiership willen spelen? En we hebben het hier over één Qatari die daar wel in is geslaagd. Als meer spelers uit Qatar in Europa zouden voetballen, zou dat de nationale ploeg alleen maar ten goede komen. Maar in Qatar spelen ze met hun familie om hen heen, ze verdienen goed en spelen of niet maakt weinig verschil. Maar als we tegen Japan of Zuid-Korea uitkomen, krijgen we het moeilijk, omdat zij wel spelers in Europa hebben voetballen. In Qatar zou ik altijd spelen, terwijl ik hier niet zeker ben van een plaats in de ploeg en altijd moet proberen de beste te zijn. Dat maakt van mij een ander iemand. Ik heb buiten Qatar competitiever leren worden. Ze kunnen ginder wel gnuiven dat ik niet speel, maar ik probeer er tenminste voor te vechten. Dat krijg je moeilijk uitgelegd in Qatar. Als Barcelona mij morgen een contract aanbiedt, moet ik dat dan weigeren omdat Messi op mijn positie speelt?" "Maar alle faciliteiten zullen perfect zijn. Ik ben er geweest voor oefenwedstrijden en buiten is het bloedheet, maar in het stadion is het door de airco fantastisch. Qatar zal er alles aan doen zodat geen enkele gast problemen heeft. Maar Qatar is wel een heel klein land, dus ik kijk er ook naar uit hoe ze alles voor mekaar gaan krijgen. De Egyptische competitie bijvoorbeeld is sterker dan die in Qatar en ook de aantallen verschillen: in Egypte wonen 80 miljoen mensen, in Qatar amper een miljoen. Dat is ons grootste probleem in Qatar: de aantallen. Dat geldt ook voor het aantal spelers die zijn aangesloten bij de voetbalbond. Daarom komen er veel spelers uit Uruguay, Brazilië of Afrikaanse landen. Qatari kiezen liever een andere job of studeren. Maar sinds we weten dat we het WK mogen organiseren, heeft er een revolutie plaatsgevonden in Qatar. Zo'n klein land, maar iedereen zet zich in om er iets van te maken. Het enige negatieve aan de Qatarese competitie is dat er niemand komt kijken en daar wordt het niveau niet beter van. Je komt het stadion binnen als speler en er zit maar twintig man. Hoe kan je dan elke week tot het uiterste gaan en jezelf verbeteren? Maar als Brazilië-Egypte in Qatar wordt gespeeld, dan zit er wel 50.000 of 60.000 man. Allemaal Egyptenaren die in Qatar wonen." "Tot voor kort heb ik mijzelf na mijn vertrek uit de media gehouden - ik heb alleen een tv-interview gegeven dat op alle Arabische zenders kwam. Maar de fans reageren heel emotioneel. Sommigen vragen zich af waarom dat achterstallige loon een probleem kon zijn voor mij. Ik kom toch uit Qatar? ( lacht) Maar ik moet óók werken en verdienen voor mijn familie, hoor. Het gaat voor mij niet alleen om geld, maar ook om respect, om hoe ze met je omgaan. Ik lees nu in de Egyptische pers dat ze mij 'de vluchter' noemen, maar ik heb gewoon de FIFA-reglementen toegepast. De ervaring die ik bij Al Ahly en Zamalek in Egypte opdeed, had ik nergens anders in de wereld kunnen opdoen. Ik heb drie derby's tussen beide ploegen gespeeld - een record in Egypte." "Exact. Grote aantallen bovendien. Door zo veel inwoners ben je in Egypte ook altijd in contact met mensen. Ik hoop alleen dat we straks de positieve kant van de revolutie kunnen ervaren, want die hebben tot nog toe niet gezien. Als de verkiezingen in november gepasseerd zijn, hoop ik dat het land stabiel wordt en de mensen elkaar helpen, want tot nu toe was de corruptie een groot probleem." "Makkelijk was het niet, want het was niet veilig en er was een avondklok. De dag van de ommekeer moesten we in Kenia spelen en konden we niet meteen terugkeren. Maar bang voelde ik mij niet, want ik voel mij thuis in Egypte. Ik ging elke ochtend gewoon naar de training. Maar ik heb mij altijd onthouden van commentaar op de gebeurtenissen. Ik wil mij niet met politiek bezighouden. Wat ik wel zie, is veel armoede in Egypte. Er is geen werk en wie werkt, verdient niet genoeg. De middenklasse is weg: je bent te rijk of te arm. En de meesten zijn te arm. Tunesië, Libië, Syrië, overal zag je dezelfde protesten: iedereen wou een normaal leven kunnen leiden." "Ik vind: je moet de mentaliteit hebben om andere dingen rond je te accepteren en er het goede uit te halen. Ik heb een Egyptenaar gekend, een goede speler, die het hier bij Lierse geprobeerd heeft, maar na één week was hij alweer weg. Het was zijn droom om in Europa te spelen, maar hij kon de knop niet omdraaien. Ik probeer altijd overal het positieve mee te nemen. Misschien hangen er tegenwoordig te veel negatieve vibes om de islam heen omdat het altijd gaat over restricties, terwijl Europa zó open is dat het voor mij soms ook wat té is. Dus ik neem dan het positieve van beide kanten, terwijl er voor veel andere mensen geen tussenweg bestaat." DOOR RAOUL DE GROOTE"Sommigen vragen zich af waarom achterstallig loon een probleem kon zijn. Ik kom toch uit Qatar?""Als Barcelona mij morgen een contract aanbiedt, moet ik dat dan weigeren omdat Messi op mijn positie speelt?""Het enige negatieve aan de Qatarese competitie is dat er niemand komt kijken.""Van Wiel Coerver heb ik het voetballen geleerd."