Alsof de zon bevroren is : Almani Moreira (24) lacht nog nauwelijks. Vroeger schaterde hij het veel en spontaan uit. Nu laat hij zich nog slechts een zeldzame keer op een glimlach betrappen. Bijvoorbeeld, als hij bij vrienden vertoeft. Zij maken zich zorgen over Moreira, over het feit dat hij zich ongelukkig voelt en over zijn slappe prestaties op de voetbalvelden.
...

Alsof de zon bevroren is : Almani Moreira (24) lacht nog nauwelijks. Vroeger schaterde hij het veel en spontaan uit. Nu laat hij zich nog slechts een zeldzame keer op een glimlach betrappen. Bijvoorbeeld, als hij bij vrienden vertoeft. Zij maken zich zorgen over Moreira, over het feit dat hij zich ongelukkig voelt en over zijn slappe prestaties op de voetbalvelden. Oorzaak en gevolg zijn niet van elkaar te onderscheiden. Niemand weet of Moreira slecht speelt omdat hij zich zielig voelt, dan wel of hij zich zielig voelt omdat hij slecht speelt. "Ik denk niet dat er één verklaring is voor de malaise van Moreira. Volgens mij gaat het om een samenloop van omstandigheden", meent zijn vriend Arlindo Veloso, de patron van de Caves du Portugal, waar Moreira zich geregeld onderdompelt in de sfeer van zijn vaderland. Daar heeft Moreira kennelijk meer en meer behoefte aan. Van het voetballoze weekend ter gelegenheid van Kroatië-België profiteerde hij om het vliegtuig te nemen en twee dagen in Lissabon door te brengen. Dat was een paar weken tevoren ook al eens gebeurd."Ik moet mijn familie zien, dat heb ik meer dan ooit nodig", erkent hij. "Toen ik bij Boavista speelde, lag Lissabon op slechts 350 kilometer afstand en toch kon het soms drie maanden duren voor ik er langs ging. Ik belde mijn moeder iedere dag op en daarmee was ik gelukkig. In Porto voel ik me trouwens nu nog het best. Maar momenteel mis ik Portugal vreselijk. De laatste twee maanden is mijn telefoonrekening met vijftig procent gestegen. Elke dag bel ik naar mijn broers en zusters. Ook zij maken zich zorgen over mij. Ik vraag hen alleen om het niet aan mijn moeder te vertellen. Als zij zou weten dat ik slecht speel of, erger nog, niet gelukkig ben, dan zou ze daar 's nachts van wakker liggen. Ik wil haar geen pijn doen."Moreira geeft het toe : tegenwoordig trekt hij met het lood in de schoenen naar de training. Verbijsterend stelt hij het vast. Nooit had hij kunnen denken dat voetbal, zijn geliefkoosde spelletje, op een dag corvee voor hem zou worden. "Ik kan er niets aan doen en ik doe het zeker niet vrijwillig. Het is alsof er in mijn hoofd een deur is dichtgevallen. Ik weet ook niet waarom. Ik hou van deze club, ik hou van de mensen van Standard, van de supporters. Maar ik voel me doodongelukkig en mijn voetbal is altijd al op spelvreugde gebaseerd geweest. Nog nooit heb ik me zo ellendig gevoeld."Hij wil er liever niet mee lastig gevallen worden. "De journalisten, de technische staf, ze houden maar niet op me steeds dezelfde vragen te stellen. Daardoor voel ik me nog slechter in mijn vel. Soms krijg ik er letterlijk hoofdpijn van. Soms heb ik het gevoel dat ik in een draak met tien koppen ben veranderd."Hebben de problemen van Moreira met het huidige klassement van Standard te maken ? De Rouches hebben niks meer te winnen of te verliezen, en zoiets werkt voor een speler zelden motiverend. Moreira gaat niet helemaal akkoord. "We hebben geloofd in een remonte en daar geloven we nog altijd in zolang het wiskundig mogelijk blijft, ook al hebben we ons lot niet meer in eigen handen. En zelfs als een remonte uitgesloten zou zijn : we zijn profvoetballers en zijn op elk moment verplicht het beste van onszelf te geven."Liggen fysieke problemen aan de basis van Moreira's vormcrisis ? De Portugees is een explosieve voetballer die zijn krachten niet bepaald zuinig aanspreekt. Maar het is inmiddels al van 1998/99 geleden dat hij nog een volledig kampioenschap heeft gespeeld. Vorig seizoen was hij geblesseerd, het jaar voordien werd hij bij Boavista opzij gezet, en in het seizoen daarvoor was hij niet altijd titularis.Aan die mogelijke verklaring heeft hij zelf nog niet gedacht. "Maar ik weet ook niet of ze steek houdt. Onlangs werd ik nog helemaal onderzocht, met bloedafname en al. Men heeft niks abnormaals kunnen opmerken. Het is natuurlijk waar dat ik gedurende langdurige perioden niet heb gespeeld. Maar in 1998/99 was ik bij Gal Vicente het hele seizoen van de partij, van de eerste tot de laatste match, en telkens voor de volle negentig minuten. We geraakten zelfs tot in de halve finales van de beker van Portugal. Ik herinner me een wedstrijd die we met acht tegen elf beëindigden. En toch bleven we aanvallen. Waarom zou ik het ritme dan nu niet meer kunnen volhouden ? Als het een kwestie van training is, dan is het aan de technische staf om te bepalen wat een speler nodig heeft. Als ik na een training naar huis terugkeer, voel ik me niet moe. In Portugal moest ik soms na een trainingssessie gaan slapen. Hier, bij Standard, heb ik op training niet de indruk dat ik afzie. En ik loop er heus de kantjes niet af."De laatste achttien maanden viel Moreira geregeld geblesseerd uit en moest hij inspanningen leveren om terug te keren. Zou hij zich daarbij geforceerd hebben ? "Het duurt inderdaad telkens één, twee maanden om de conditie weer te pakken en dat is demotiverend en bijzonder stresserend omdat je je tijdens zo'n revalidatieperiode nutteloos voelt. Ik heb dan soms de indruk dat het vlugger vooruit zou kunnen gaan, dat men de behandeling zou kunnen versnellen." Hij wil nog eens op Standard terugkomen. Moreira : "Ik wens dat de club de nodige investeringen doet om eens echt naar een trofee te kunnen dingen. Ik wil niet meer meemaken wat we de laatste twee seizoenen hebben meegemaakt. Dit seizoen geloofden we dat we voor Europees voetbal konden gaan, maar we misten compleet onze start en onze spelerskern viel sowieso te klein uit. Het volstond dat twee spelers geblesseerd waren opdat er chaos in de ploeg ontstond. Dat kunnen we ons niet langer meer veroorloven. In de beker van België hadden we, gezien de vroegtijdige uitschakeling van een aantal toppers, enorme perspectieven. Maar ook die kans misten we omdat we, zoals zo vaak sinds ik hier speel, veel te teruggetrokken speelden tegen een nochtans bescheiden tegenstander ( La Louvière, nvdr) in plaats van hem onder druk te zetten. Dat zijn dingen waaruit men lessen zou moeten trekken, zodat Standard niet opnieuw van nul moet herbeginnen. Dat kan deze club zich echt niet meer permitteren." Maar zelf heeft hij op dit moment weinig lessen te geven, beseft hij ook wel. Beter zou Moreira zich concentreren om zich uit zijn eigen dal te werken. "Ik denk er zonder ophouden aan. In de wagen, in mijn bad, bij het ontbijt. Ik ben momenteel niet de gemakkelijkste mens om mee te leven."Wat niet wil zeggen dat hij zomaar van iedereen elke kritiek aanvaardt. Vooral niet als die van binnen de club komt. Na de match tegen GBA werd Moreira hard aangepakt door coach Dominique D'Onofrio. Moreira kon het maar matig appreciëren. "Ik ben de eerste die weet dat ik slecht speel en ik vraag niet liever dan dat men mij met de waarheid confronteert. Maar ik geef er de voorkeur aan dat zulks onder vier ogen gebeurt, en niet in de kranten. Ik ben het ook niet altijd met bepaalde dingen eens, maar ik gooi dat daarom nog niet in de pers. Dominique had verklaard dat ik niet meer dezelfde van vroeger was. Dat heb ik niet graag gelezen en dat heb ik hem ook gezegd. Hij antwoordde me dat zijn woorden verkeerd waren weergegeven en dat hij zich vooral bezorgd over me maakte omdat ik niet meer zo vaak lach als vroeger. Maar het is toch normaal dat ik triest ben als ik zo slecht speel." Hij windt zich op als gesuggereerd wordt dat hij vrijwillig slecht speelt om Standard te kunnen verlaten. "Dat bedoel ik nu net met onaanvaardbare kritiek. Die kritiek komt doorgaans van mensen die er niets van kennen. Ik ben einde contract, ik heb er dus veel meer belang bij om me langs mijn beste kant te tonen en belangstelling op te wekken. Er is kritiek die ik aanvaard, en er is kritiek die me pijn doet. Ik kan niet dulden dat ze me op het persoonlijke vlak aanvallen. Ik eis dat men mij respecteert zoals ik iedereen respecteer. Ik doe mijn werk, eens ik het stadion verlaten heb, zouden ze mij op z'n minst met rust moeten laten. Ik ben hier nu twee jaar, vanzelfsprekend heb ik meer vrienden dan in het begin, maar ik kan u verzekeren dat ik nog altijd leef zoals twee jaar geleden. Waarom willen de mensen altijd per se indianenverhalen rondstrooien ?"door Patrice Sintzen'Ik mis Portugal vreselijk. Mijn telefoonrekening is met vijftig procent gestegen.'