Nuchter als altijd bleef Jan Ceulemans woensdagavond analyseren na een nochtans zenuwslopende avond in het Jan Breydelstadion die even over elf uitmondde in een climax toen Tomislav Butina de vijfde strafschop van Valerenga IF stopte. Voor de derde keer in vier seizoenen raakt Club Brugge op die manier in de Champions League en daar doen ze in Brugge dan ook niet al te euforisch over. "We mogen blij zijn dat we erbij zijn", vatte Sterke Jan het direct na de wedstrijd droog samen. En zo is het ook, want de manier waarop Club Brugge dezer dagen voorbij zijn tegenstanders kruipt - zowel nationaal als internationaal -, is niet indrukwekkend. Jan Ceulemans heeft dan wel een immens krediet bij de supporters, maar op een rijtje heeft hij zijn spelers nog niet.
...

Nuchter als altijd bleef Jan Ceulemans woensdagavond analyseren na een nochtans zenuwslopende avond in het Jan Breydelstadion die even over elf uitmondde in een climax toen Tomislav Butina de vijfde strafschop van Valerenga IF stopte. Voor de derde keer in vier seizoenen raakt Club Brugge op die manier in de Champions League en daar doen ze in Brugge dan ook niet al te euforisch over. "We mogen blij zijn dat we erbij zijn", vatte Sterke Jan het direct na de wedstrijd droog samen. En zo is het ook, want de manier waarop Club Brugge dezer dagen voorbij zijn tegenstanders kruipt - zowel nationaal als internationaal -, is niet indrukwekkend. Jan Ceulemans heeft dan wel een immens krediet bij de supporters, maar op een rijtje heeft hij zijn spelers nog niet. Sedert vorige week is Club afgestapt van de 4-3-3, zowel Europees als nationaal. Noodgedwongen misschien, na de blessures van Manasseh Ishiaku en Rune Lange, maar het valt op. Veel beter draaien deed het geheel daardoor niet direct. Tegen Valerenga kon nog het excuus worden aangehaald dat het moeilijk voetballen was tegen een ploeg die alleen aan verdedigen dacht, maar voor het duel in Lier gold dat niet. Club werd in die wedstrijd geregeld helemaal weggezet en miste het aanjagen van Philippe Clement, die ook tegen de Noren tot zijn knieletsel hem begon te hinderen, alom tegenwoordig was. Twee maanden geleden roemde iedereen de slagkracht van Marc Degryse op de transfermarkt. Met hem moeten we nu constateren dat het de nieuwkomers zijn die voorlopig het ritme niet te pakken hebben. Joos Valgaeren heeft de grootste moeite om zich aan te passen en lijkt plots maar een modale verdediger die zwak is aan de bal en aan snelheid heeft ingeboet. Naast het opvallend matig uitvoetballen is snelheid in de hele as een probleem, ook bij Sven Vermant en Ivan Leko, die technisch sterk is, maar noch tegen de Noren noch op het Lisp het verschil kon maken. Wat moet dat straks tegen kleppers als Juventus of Bayern ? Opvallend : in de toch ruime selectie van de nationale A-ploeg zit maar één Bruggeling, Clement, die door een knieletsel zelfs nog onzeker is en indien fit start op de bank. En dat terwijl er woensdag de laatste 45 minuten van de match acht Belgen op het veld stonden. Club heeft wel vier jongeren bij de beloften, maar die acht de bondscoach nog niet rijp voor het grote werk. Is Anderlecht beter gewapend voor de Champions League ? De kwalificatie tegen Praag was iets overtuigender, maar Frank Vercauteren kan dan ook door met een basisploeg die minder grondig wijzigde dan de Brugse. Hij heeft meer snelheid, zowel voor- als achterin, maar werd dan weer niet gediend door de loting en lijkt net als Hugo Broos vorig seizoen met een keepersprobleem te zitten. Vercauteren weifelde al een tijdje, maar verraste zondag toch door Daniel Zitka te ruilen voor Silvio Proto. De doelman van de nationale ploeg speelde evenwel een allesbehalve overtuigende match en was vooral op standaardsituaties niet de zekerste. Stevenen we af op een nieuw Peersmanscenario met extra werk voor de huispsycholoog ? Wellicht niet. Proto lijkt, tenminste naar buitenuit, iets rustiger met de concurrentie om te kunnen gaan, al leek hij zich zondag in de wedstrijd alvast niet te kunnen herpakken en was hij na de match karig met commentaar. Hoe moet Zitka zich weer voelen ? Licht last van de hamstrings en gewoon geroteerd of opnieuw ter discussie ? De vraag dringt zich op of een topclub echt wel twee evenwaardige keepers nodig heeft. Dat lijkt contraproductief te werken. Michel Preud'homme- Gilbert Bodart, Filip De Wilde- Jacky Munaron, Filip De Wilde- Geert De Vlieger, Dany Verlinden- Philippe Vande Walle, Dany Verlinden-Tomislav Butina : het werkte zelden. Voor een topclub keepen zorgt sowieso voor veel stress, misschien is een echte concurrent te veel van het goeie. Meteen zit ook de bondscoach weer in de problemen. Het zelfvertrouwen was groot, vrijwel iedereen beschikbaar én spelend bij zijn club, sommigen zelfs in bloedvorm. De resultaten waren ook wat hoopgevender, maar nadat eerst het eeuwig zorgenkind Emile Mpenza slecht nieuws bracht, zit Aimé Anthuenis nu plots met een twijfelende doelman. Of hoe Anderlecht om kwart voor zes eerst zijn probleem - een doelman die niet speelt in zijn club - opgelost leek te hebben, terwijl dat twee uur later een vergiftigd geschenk bleek te zijn. Aan Proto om zaterdag die druk van zich af te spelen. Peter 't KintTwee evenwaardige keepers, het werkt niet.