Eerste gewin is kattengespin, maar de Gentse carrière van Marcin Zewlakow (30) startte tien dagen geleden alvast onder een goed gesternte. De Europese heenwedstrijd tegen Grasshoppers Zürich was amper drie minuten ver toen de Poolse spits al scoorde. Zijn eerste officiële voor Gent, de eerste in een lange rij ?
...

Eerste gewin is kattengespin, maar de Gentse carrière van Marcin Zewlakow (30) startte tien dagen geleden alvast onder een goed gesternte. De Europese heenwedstrijd tegen Grasshoppers Zürich was amper drie minuten ver toen de Poolse spits al scoorde. Zijn eerste officiële voor Gent, de eerste in een lange rij ? Met de centen die de verkoop van Mbark Boussoufa opleverde, trok Georges Leekens vorige zomer naar de koopjesmarkt, op zoek naar een nieuwe spits. Een ander type, uiteraard. Leekens : "Zewlakow is geen Mbark, iemand die met zijn klasse openingen maakt voor een ander. Marcin is een goeie spits die zichzelf soms te zwaar onder druk zet. Een type De Beule, zo je wil. Heel professioneel. Laat die jongen rustig de tijd. Een assist is voor mij ook goed, als hij er twintig geeft, zal ik zelfs héél tevreden zijn. Ik sta achter elke speler. (grijnst) Ik heb hier ook lang achter Nordin Jbari gestaan. Maar ik heb hem ook buiten geduwd toen het moest." Waarom hij koos voor een speler met wie hij in 2003 bij Moeskroen nog werkte ? Leekens : "Je moet kijken wat haalbaar is. Wat je in je zakken hebt. We hebben geïnformeerd naar WesleySonck, naar LuigiPieroni, dat mag je gerust weten, maar als ze niet haalbaar zijn, dan moet je de pijlen richten op betaalbare alternatieven. StevenDefour was ideaal, maar niet haalbaar. We mogen alleen Marcin niet onder druk zetten en hij mag zichzelf niet onder druk zetten." Doet hij dat ? De spits grijnst, als hij mee aan tafel schuift. Buiten brandt de zon op het oefencomplex zo hard dat de trainer de namiddagtraining schrapte. Na de lunch haasten de meesten zich naar huis, om op tv de bergrit naar L'Alpe d'Huez te volgen. Zewlakow vindt het nog te vroeg om al te juichen over zijn Gentse prestaties. "Ik ben hier amper een maand, ik weet niet of dat voldoende is om van een gevoel van tevredenheid te spreken. Tot nu toe gaat alles zoals ik het wens, meer niet. Theoretisch gezien mikt deze ploeg wat hoger in het klassement, voor een voetballer is dat altijd leuk. Het doet me terugdenken aan het Moeskroen van vroeger, dat ook elk jaar meestreed in de subtop. Alleen is het daar al een jaar of twee wat minder, vrij teleurstellend. Dat voel je als speler, in Moeskroen dachten ze de voorbije twee jaar eerder aan het behoud. Ik heb ( rekent even na) zes jaar voor Moeskroen gespeeld. Vier seizoenen daarvan waren fantastisch, de laatste twee jaren waren anders, je onderging het spel, het werd voor een speler minder leuk. Dat gebeurt in een carrière, zowel in die van de club als in die van de speler. Hoe je reageert ? Door je voldoening uit andere aspecten te halen. Uit de redding bijvoorbeeld. Het eerste jaar in de op een na laatste wedstrijd, in Bergen. Dat gevoel ! Ik kan zeggen dat ik Moeskroen heb meegemaakt in goeie en slechte tijden. Het zinkende schip heb ik niet verlaten. Ook vorig jaar niet. Het was nog niet dramatisch, maar ik ben in januari toch teruggekeerd op een moment dat de ploeg het heel moeilijk had. Opnieuw hebben we de redding tot een goed einde gebracht. Het seizoen zelfs met een mooie noot geëindigd, met een bekerfinale die we helaas niet konden winnen. Maar dankzij die finale sloten we een moeilijk jaar af met een kleine glimlach. Achteraf bekeken, met wat afstand, is dat ook het leuke aan sport, zo'n climax, een winnende goal in de laatste minuut. Die hevige emoties, blijdschap aan de ene kant, de extreme ontgoocheling in ons kamp." Met Stany Gzil en Wlodek Lubanski, twee landgenoten die hem en zijn tweelingbroer Michal begeleidden bij hun eerste professionele stappen en hen de noties van het profvoetbal bijbrachten, noemt Marcin Zewlakow ook Hugo Broos als belangrijke leermeester. Het respect is wederzijds. Broos : "Marcin heeft enorm veel kwaliteiten, eigenlijk meer dan mag blijken uit de carrière die hij had. Beveren was een goeie keuze om te beginnen, Moeskroen daarna ook, maar hij is er om een of andere reden te lang blijven hangen. Zijn broer is naar Anderlecht kunnen vertrekken, de vraag is : had hij ook die kansen ? En zo neen, wat liep er fout ? Lag het aan hem, lag het aan de juiste manager ? In elk geval denk ik dat zijn kwaliteiten bij een topclub nog beter ontwikkeld zouden zijn. Het verschil met Michal ? Marcin is deel van een tweeling, maar hij heeft de zachte kant geërfd. Zijn broer is wat harder. "Zijn verhuizing naar Metz een jaar geleden vond ik een totaal verkeerde keuze. Marcin is geen voetballer voor de Franse competitie. Wel iemand voor Portugal of zelfs voor een Duitse subtopper. Nu is het te laat, hij is 30 jaar. Gent is van hetzelfde niveau als het goeie Moeskroen waarin hij speelde. Geen slechte keuze, vind ik. Een Belgische subtopper en hij werkt er met een trainer die hem nog kent van bij Moeskroen."In het oefencomplex schijnt de zon voort. Of hij deze overgang eens kan vergelijken met die naar Metz ? Zewlakow : "Dit is zeker niet hetzelfde. Dit is België, een kampioenschap dat ik ken, een land dat ik ken, ploegen die ik ken, trainers, tegenstanders. Hier heb ik intussen een zeker statuut opgebouwd. Mensen weten waarvoor de naam Zewlakow staat. Ik ben een Pool, maar hier voel ik me geen buitenlander. Daar in Frankrijk was het helemaal anders, begon ik compleet vanaf nul. Het liep niet echt lekker, van bij de start al niet, en dan is het moeilijk om je uit te drukken. Ergens leer je zo wel je limieten kennen, jezelf beter kennen op momenten dat het niet zo goed gaat. Je ziet pas dan tot wat je in staat bent, om bepaalde dingen overhoop te halen. Heb je genoeg karakter om dingen naar je hand te zetten ? Kan je bepaalde zaken relativeren ? Kan je jezelf aanpassen ?"En ? Zewlakow : "Die periode leerde me dat mijn visie op voetbal de goeie was. Mijn professionalisme zat goed. Toen ik er vertrok, kon niemand me verwijten dat ik er niet alles voor had gedaan. Dat ik qua bewustzijn niet op niveau zat. Zelfs de coach heeft me dat gezegd : 'Marcin, we gaan uit mekaar, maar ik kan je qua instelling niks verwijten. Ik wist altijd dat ik op je kon rekenen in de vestiaire.' Dat het sportief niet lukte, is wat anders. Daarom vind ik die zes maanden in Metz totaal geen verloren periode. Metz werd geen vitrine om nog verder te springen, naar een nog iets hoger niveau, of om opnieuw mijn statuut als international te heroveren, maar mijn verblijf heeft me niet helemaal gedestabiliseerd. Ik ben niet beginnen twijfelen, ook al was het niet makkelijk. Hier stond ik jaren nooit ter discussie, daar zat ik binnen de maand drie keer op de bank. Dan stel je jezelf een pak vragen, als je de hele tweede helft loopt op te warmen en uiteindelijk geen minuut mag spelen. "In mijn carrière was dit de eerste keer dat iets niet helemaal liep zoals ik het wilde, maar ik heb het tenminste geprobeerd. Het was misschien een blinde beslissing, die niet helemaal rekening hield met alle factoren. Ik heb geen rekening gehouden met het feit dat ik misschien kon verdrinken, dat het misschien boven mijn niveau was. Ik keek naar het feit dat de club traditie had, dat ik al Frans sprak en dat het kampioenschap hoger aangeschreven stond. Ik geef toe dat ik op dat moment wel wat bang was om met de staart tussen de benen terug te moeten keren, maar anderzijds : als je altijd zo denkt, kom je nergens."Wat nam hij na zes maanden mee uit Metz ? Zewlakow : "In de eerste plaats het professionalisme. Wat ze ginder in Frankrijk zeker zijn, is veeleisend. In alles, in je houding, in je concentratie. Ik heb nooit willen bedriegen, maar daar stonden ze toch nog een niveau hoger. Maar ook daar wen je aan. Zoals ze in Polen zeggen : als je veel omgaat met vogels, ga je na een tijdje zingen zoals zij. En dat geeft je, ook nu nog, bepaalde mogelijkheden om nog beter je wedstrijd voor te bereiden. "Een tweede zaak die ze me niet meer afnemen, is hebben mogen spelen tegen hele goeie voetballers. Dat gevoel in de buik, net voor je het veld opgaat ... Maar als je ze dan van dichterbij ziet, merk je dat ze helemaal niet zo anders zijn dan jij. In je hoofd zijn het veel sterkere spelers, maar in de benen zijn ze net hetzelfde. Niet alleen supporters maar ook wij voetballers idealiseren heel veel vanop afstand. Als je echt met hen in duel mag gaan, merk je soms : olala, zo hard zijn die ook niet. Of liever, niet allemaal. (grijnst) Een groot verschil met België bleek immers dat de verdedigers veel beter waren. Voor een spits is de Franse competitie een van de moeilijkste. Heel weinig ruimte en al de verdedigers zijn stevig, groot en snel. Dat moet me toch van het hart : iemand die in Frankrijk is opgeleid van pakweg zijn vijftiende tot zijn negentiende kan overal spelen. Die is heel goed voorbereid, zowel fysiek, technisch als tactisch." Het is dus geen toeval dat Moeskroen zijn Futurosportproject deels entte op Frans model ? Zewlakow : " JonathanBlondel, Daan Van Gijseghem, nog andere jongens, er zijn inderdaad wat beloften doorgedrongen, ook in de periode van Leekens. Niet dat ze allemaal titularis waren, maar ze hadden toch kwaliteiten en ze speelden. Of ze zich dan kunnen doorzetten of niet, hangt van veel factoren af. Intelligentie, geduld, het karakter, hoe ze zelf met hun talent omgaan, door wie ze begeleid worden, of ze snel opteren voor het grote geld, et cetera. Maar het 'product' op zeventien, achttien was er, ja." Geert Broeckaert, ex-trainer van les Hurlus, lag destijds aan de basis van de komst van de Poolse tweeling naar Le Canonnier. Broeckaert : "Om de twee weken zat ik in Beveren op de tribune om de tegenstander van Moeskroen te scouten en zij vielen allebei op. Marcin heeft veel kwaliteiten, een echte atleet. Hij kan aantreden als diepe spits, kan een bal bijhouden, kan afwerken, heeft loopvermogen en is kopbalsterk. Metz viel tegen, maar dat had nog een andere reden. Twee seizoenen geleden had Marcin veel last van de buikspieren. Omdat hij in de degradatiestrijd zo belangrijk was voor ons, liet ik hem tijdens de week niet te veel trainen, om zeker te zijn dat hij fit was voor de wedstrijd. Al is fit een groot woord, hij slikte een pak pijnstillers. Hij is er daarna aan geopereerd, maar ik denk dat ze in Metz nooit een honderd procent fitte Zewlakow hebben gezien. En dan heel snel hebben geoordeeld : die komt van België, dat is een miskoop. Maar dat hij een niveau hoger aankon, heb ik hier binnen de club altijd gezegd. In Moeskroen kennen ze mijn mening : als Gert Verheyen stopte bij Club Brugge, moesten die hem nemen. Club heeft al zoveel spitsen gehaald, ik snap niet waarom hij geen kans kreeg. Leekens speelt hem nu ook op die plaats uit, aan de rechterkant. Ik heb het ook gedaan, toen ErminSiljak kwam. Niet evident om als trainer van de invallers je diepe spits, je topschutter, daarvan te overtuigen. Maar Marcin is een ploegspeler. Als je hem uitlegt dat het in dienst van de ploeg is en dat hij het kan, luistert hij naar je. Voor een echte topclub is het nu te laat, denk ik ook. Op dat vlak heeft hij ook lang rekening gehouden met zijn vrouw. Hij was graag in Moeskroen, werd er goed betaald, maar zijn vrouw was er ook héél graag. Misschien toonde hij iets te weinig ambitie." Buiten geselt de zon nog steeds de graszoden. De sproeiers doen echter hun werk, zodat alles mooi groen blijft. Zewlakow : "Ik heb nooit problemen gehad met een trainer, neen, wat ze ook vroegen. Zoiets hangt van iemands karakter af. Wil je profiteren van bepaalde omstandigheden, of leg je jezelf neer bij de raadgevingen, de richtlijnen ? Professionalisme begint bij jezelf. "Meer in dienst van de ploeg dan van mezelf, dat is juist, zeker het laatste anderhalf jaar, toen de club het lastig had. Ik had zoiets van : dit is dé club van mijn hart, het kan niet dat ik met deze ploeg degradeer. Voor de voorzitter en de supporters zou ik er alles aan gedaan hebben om Moeskroen in eerste te houden. Dat is je verantwoordelijkheid nemen. Gelukkig is het allemaal goed afgelopen. Misschien had ik zelf wat meer kunnen scoren, maar dat vond ik niet zo belangrijk."En die rol van Verheyen, aan de rechterkant ? Zewlakow : "Gent speelt een 4-3-3, met mij op rechts naast Dominic Foley. Ik wil altijd spelen als een echte spits, maar hier wordt het winger. Niet te veel in de box, neen, maar ik ben ook maar een deeltje van de tactiek. Een deeltje moet draaien, anders draait de ploeg niet, of minder. Dat is de filosofie van Gent. In de wedstrijd zijn we flexibel, maar op papier ben ik de man voor de rechterkant." Is hij wel egoïstisch genoeg voor een spits ? Zewlakow : "Ik ben de hele tijd vooral mezelf gebleven. Ik kan geen egoïst worden als ik dat niet ben." Maar het was wel NenadJestrovic die naar Anderlecht ging en niet Marcin Zewlakow. ( berustend) "Ieder zijn karakter. Zou een Zewlakow die even egoïstisch was als Jestrovic het even ver hebben geschopt ? Ik weet dat niet. Ik heb wel altijd spits willen zijn. Op een bepaalde dag stelde een Poolse trainer me op als verdedigende middenvelder. Een heel jaar lang. Het ging behoorlijk, we zijn dat jaar als tweede geëindigd in de Poolse competitie, maar ergens miste ik iets. Toen men me naar België haalde, heb ik Stany Gzil direct gezegd : 'Oké, maar ik wil wel in de spits spelen.' Dat zelfvertrouwen had ik wel." PETER T'KINT