Sociale media kennen geen genade. Dat moest deze week ook Anne-Laure Bonnet ondervinden. Française, veeltalig en media-anker bij Téléfoot. Woensdag zat ze plots in het Parc des Princes tegenover Lionel Messi voor een interview. Toen daar beelden van verschenen haalde een twitteraar oude quotes met haar boven. 'Mijn slechtste ervaring? Lionel Messi. Een genie als voetballer maar ijs als mens. Deelt geen enkele emotie. Iemand interviewen die je zonder bewegen aankijkt, dat is uiteindelijk zelf je ogen neerslaan.'
...

Sociale media kennen geen genade. Dat moest deze week ook Anne-Laure Bonnet ondervinden. Française, veeltalig en media-anker bij Téléfoot. Woensdag zat ze plots in het Parc des Princes tegenover Lionel Messi voor een interview. Toen daar beelden van verschenen haalde een twitteraar oude quotes met haar boven. 'Mijn slechtste ervaring? Lionel Messi. Een genie als voetballer maar ijs als mens. Deelt geen enkele emotie. Iemand interviewen die je zonder bewegen aankijkt, dat is uiteindelijk zelf je ogen neerslaan.' Woensdag tweette ze als reactie: 'Ik moet mijn fout toegeven. Hij is charmant in een gesprek.' Is dat zo? In november 2013 vertoefden we een uur in het spoor van Messi, toen die zijn Gouden Schoen kreeg als Europees topschutter. Plaats van afspraak: de oude Dammbrouwerij in de Carrer Rosello 515 in Barcelona. Bier wordt er niet meer gebrouwen, het gebouw is nu een kantoor annex evenementenlocatie. Wat we meemaken is uniek, zegt Aleksander, de correspondent van het Russische Sport Express in Spanje. De man woont hier al vier jaar en volgt alle thuiswedstrijden van Barça, maar kreeg de ster nauwelijks te zien buiten het veld. Messi komt nooit naar de mixed zone na een wedstrijd en geeft hooguit één persconferentie per seizoen. Daarop zit hij dan verveeld te kijken en korte antwoorden te geven om zo snel mogelijk te kunnen verdwijnen. Voor velen blijft de Argentijn een enigma. Wie biografieën leest, komt evenmin veel te weten. Hij houdt van schnitzel à la Napolitana, milanesas zoals ze dat in zijn land noemen. En 's middags zweert hij bij een siësta. Messi houdt van de schaduw, op het veld staat hij genoeg in de spots. In de stad zit hij buiten Camp Nou op zijn berg. Letterlijk. God woont er op een hoogte, in Castelldefels, op het einde van een doodlopend straatje in een residentiële buurt. De sfeer is in november 2013 een beetje gespannen. Messi heeft een zaak lopen tegen de Spaanse fiscus en is geblesseerd (hamstringproblemen). We mogen hem na de prijsuitreiking spreken, maar de vragen moeten op voorhand ter goedkeuring worden voorgelegd. En elke journalist - we zijn met acht - mag er slechts één stellen. Iets voor 13 uur verschijnt hij. De prijsuitreiking is sec, to the point, een korte video en een kleine speech waarin Messi zijn ploegmaats in de zaal dankt. Geen halfuur later is het onze beurt. Door veiligheidsmensen worden we naar een klein zaaltje geleid en bewaakt. Als één journalist probeert alles te filmen, wordt hem dat kordaat verboden. Schrijvende pers moet schrijven. Messi praat stil, maar hij kijkt je wel recht aan, in de ogen. Hij is lang niet zo schuchter als je zou denken. Aanmoedigend zelfs als het Spaans er bij sommigen van de stress niet vlot uitrolt. Wie wil, mag zijn vraag in het Engels stellen. Je ziet dat hij alles begrijpt, maar beleefd wordt de vertaling afgewacht. En dan is het aan ons. Voor dé vraag der vragen. Een kans. We gaan voor een persoonlijke vraag, in de hoop dat hij loskomt. Pelé, Cruijff, ze hebben zelf ook een zoon die als voetballer nooit onder die achternaam wegraakten. Hoe gaat Messi zijn zoon - toen eentje, inmiddels drie - voorbereiden op de onmogelijke job om de schoenen van de beste voetballer ter wereld te vullen? Hij kijkt heel even verrast naar ons en glimlacht dan breed. 'Als er iets is wat het laatste jaar in mijn leven is veranderd, dan is het wel Thiago. Als ik thuiskom van de matchen, trainingen, reizen... is er zijn glimlach. En wat het voetballen later betreft: ik denk dat het geen probleem hoeft te zijn. Het geheim is hem op een zo natuurlijk mogelijke manier op te voeden. Alsof ik een normaal persoon ben.' Bij het fotomoment met de groep komt hij voor ons staan. Heel even raken we zijn schouder aan. En dan bezwijken we. Aan geen enkele voetballer vroegen we ooit een handtekening, een journalist is geen fan. Maar met thuis een Argentijns lief... Dat schept een band. Of hij? Graag, is de reactie. Een lieve boodschap doet hij er spontaan bovenop. Con cariño. Leo. Die lieve woordjes leiden nu een eigen leven. Ingekaderd.