Na de aanwerving van Bart Goor heeft Anderlecht voor dit seizoen zijn raamwerk zo goed als klaar. De leemte die er op links gaapte, lijkt met de terugkeer van de international opgevuld. Het laat zich aanzien dat de club de komende weken uiteindelijk ook Silvio Proto binnenhaalt. Om aan de anonimiteit van La Louvière te ontsnappen, zal er de doelman niets anders overblijven dan zijn gepeperde financiële eisen te milderen. Bovendien kan Anderlecht het zich echt niet veroorloven om aan de competitie te beginnen met Daniel Zitka en Tristan Peersman. Juist door de onbetrouwbaarheid van zijn doelmannen verloor paars-wit vorig seizoen de titel.
...

Na de aanwerving van Bart Goor heeft Anderlecht voor dit seizoen zijn raamwerk zo goed als klaar. De leemte die er op links gaapte, lijkt met de terugkeer van de international opgevuld. Het laat zich aanzien dat de club de komende weken uiteindelijk ook Silvio Proto binnenhaalt. Om aan de anonimiteit van La Louvière te ontsnappen, zal er de doelman niets anders overblijven dan zijn gepeperde financiële eisen te milderen. Bovendien kan Anderlecht het zich echt niet veroorloven om aan de competitie te beginnen met Daniel Zitka en Tristan Peersman. Juist door de onbetrouwbaarheid van zijn doelmannen verloor paars-wit vorig seizoen de titel. De transfers van Bart Goor, Marius Mitu, Laurent Delorge en Serhat Akin verhogen de slagkracht en moeten het vertrek van de in de terugronde veel minder beslissende Aruna Dindane doen vergeten. Frank Vercauteren hamert nog op de komst van een centrale verdediger terwijl die posities met Vincent Kompany en Hannu Tihinen goed bezet zijn. Veel beter in ieder geval dan de plaats van linksachter, waar Olivier Deschacht het zwakke punt van de ploeg lijkt. In de nationale ploeg bleken Deschacht en Goor in het verleden bovendien niet erg complementair. In deze periode van zoeken en tasten heeft Frank Vercauteren nog ruim drie weken om de juiste patronen te vinden. Met veel geschuif en veel geëxperimenteer is Jan Ceulemans aan zijn eerste werkweek bij Club Brugge begonnen. Er werd nog niet wedstrijdgericht getraind, er was nog geen theorie, Ceulemans liet de ploeg in verschillende vormen aantreden. Afgelopen zaterdag, op het veld van derdeklasser Torhout, pendelde Bosko Balaban zelfs in een voor hem ongewone rol tussen middenveld en aanval. Jan Ceulemans werd bij Club Brugge in totaal nieuwe wereld gekatapulteerd. Terwijl hij bij Westerlo met een relatief beperkte kern werkte, gaat het er nu om uit 28 spelers het juiste elftal te distilleren en knopen door te hakken. Duidelijk is in ieder geval dat Ceulemans met Club Brugge tot beter voetbal wil komen. Van het trainen op balbezit heeft hij al tijdens de eerste week een prioriteit gemaakt. Andere omgangsvormen zijn er dit seizoen ook bij RC Genk, waar er tussen de aanpak van Hugo Broos en René Vandereycken een wereld van verschil ligt. Maar Broos, die in Limburg echt de kater van Anderlecht wil doorspoelen, kan wel op dezelfde automatismen terugvallen : hij hoeft alleen Hans Cornelis in te passen. En met een identiek concept kan Standard van start gaan : als Philippe Léonard en Milan Rapaic blijven, hebben de Rouches een uitstekend elftal. Maar wellicht gaat er nog een en ander bewegen en valt er eind augustus een nieuwe lading buitenlanders Sclessin binnen. De voorbereidingen op het nieuwe voetbalseizoen staan op dit moment volledig in de schaduw van de Ronde van Frankrijk. De twee ritoverwinningen van Tom Boonen en het uitzicht op de groene trui doen het wielerenthousiasme in dit land nog maar eens oplaaien. Boonen is een echt godsgeschenk, een ook in de omgang haast volmaakte renner : hij barst van de klasse, is ongedwongen en spontaan, verkoopt zich erg goed en heeft de flair en de branie waaraan het veel Vlaamse topsporters ontbreekt. Zelfs als zijn uitspraken al eens naar arrogantie neigen, komt Boonen nog sympathiek over. Hij wordt opgejaagd als niemand anders maar viel tot dusver nog nooit op een teken van humeurigheid te betrappen. En bij nederlagen zoekt hij niet naar verontschuldigingen. Kempenaars zijn doorgaans nuchtere mensen. Ook Tom Boonen weet wat hij wel en niet kan. Het valt te hopen dat hij dit zelfbeeld behoudt en zich door niemand gek laat maken. Boonen groeide op in een warm gezin - zijn wonderjaren staan uitgebreid te lezen in de Tourgids van dit blad - en werd met veel liefde omringd. Maar hij leerde in alle omstandigheden de beide voeten op de grond te houden. Zo glijdt hij ook door deze Ronde van Frankrijk : goedlachs en modieus, maar altijd waardig en nooit show verkopend. En steeds weer het uiterste van zichzelf vragend. Wat dat betreft, verpersoonlijkt Boonen de Vlaamse volksaard : hij houdt van hard labeur. Zijn pijngrens ligt zo hoog dat hij zonder verdoving een tand kan laten trekken. Tom Boonen is veel meer dan een kampioen. Hij is de ambassadeur van een sport die zichzelf de afgelopen jaren geregeld bezoedelde en bij momenten zelfs vertrappelde. Tom Boonen heeft die zwartgalligheid omgezet in frisheid. Hij gaf de wielersport in dit land weer perspectief. door Jacques SysTom Boonen is een godsgeschenk.