Rustig was hij wel, Roberto Martínez, zoals hij vrijdagavond aan de zijlijn in het Koning Boudewijnstadion stond. Als een heer van rang en stand. Geen driftige gebaren, geen wilde aanwijzingen, maar een trainer perfect in balans met zichzelf. Martínez zag zijn ploeg aarzelend beginnen, hij gooide de veldbezetting na de blessure van Jordan Lukaku om en constateerde vervolgens dat het liep. Met de hulp van het zwakke Bosnië-Herzegovina weliswaar, maar net zo goed door het bij vlagen uitstekende spel van de Rode Duivels.
...

Rustig was hij wel, Roberto Martínez, zoals hij vrijdagavond aan de zijlijn in het Koning Boudewijnstadion stond. Als een heer van rang en stand. Geen driftige gebaren, geen wilde aanwijzingen, maar een trainer perfect in balans met zichzelf. Martínez zag zijn ploeg aarzelend beginnen, hij gooide de veldbezetting na de blessure van Jordan Lukaku om en constateerde vervolgens dat het liep. Met de hulp van het zwakke Bosnië-Herzegovina weliswaar, maar net zo goed door het bij vlagen uitstekende spel van de Rode Duivels. Maar hoe vaak is deze gouden generatie al niet bejubeld en vervolgens weer neergehaald? En, zo klonk het, heeft Roberto Martinez echt voldoende bagage om deze ploeg naar een hoger niveau te tillen? Veel vragen moeten er de afgelopen weken in het hoofd van de Spanjaard zijn omgegaan. De vernederende verhalen die er over hem vanuit Engeland plots waren overgewaaid, dat algemeen gevonden wordt dat Everton het na zijn vertrek beter doet, de kritiek dat hij in zijn staf amper Belgen opneemt. Het is voorlopig allemaal geklasseerd. Al blijft het betreurenswaardig dat Martínez zijn trainingen achter gesloten deuren laat doorgaan. Alsof een scout van de tegenpartij daar iets zou zien wat de wedstrijd zal beslissen. Onduidelijk blijft het wat het nut van die gesloten trainingen is. Ook al voeren Belgische clubs die steeds meer in. Het publiek heeft zich weer verzoend met de Rode Duivels en het laat zich aanzien dat de wedstrijd tegen Gibraltar - gespeeld op het moment dat dit magazine van de drukpersen rolde - dat niet heeft verstoord. Er liggen niet al te veel obstakels meer op de weg naar Rusland. Althans op papier. Want juist het gebrek aan stabiliteit brak de ploeg de afgelopen jaren vaak op, de laksheid van een aantal spelers die als toeristen over het veld slenterden. Geregeld werd die mentaliteit gehekeld, te gemakkelijk werd er hier en daar in de ton van de superlatieven gegrabbeld toen het wel liep. Zoals tegen Bosnië-Herzegovina. De bevliegingen en de gretigheid van Eden Hazard,de flitsende acties van Yannick Carrasco, ... Voetballers leven tussen blinde verering en venijnige kritiek, het zijn en blijven exponenten van de egocultuur. Moeilijk is het voor een trainer om dan alle neuzen in dezelfde richting te krijgen en vooral te behouden. In die zin zou het ongepast zijn om na de forse zege tegen Bosnië-Herzegovina in euforie te vervallen. De Rode Duivels hebben in het verleden dat soort prestaties nog neergezet. Tijdens het WK in Brazilië, bijvoorbeeld, in de memorabele match tegen de Verenigde Staten. Of tijdens het EK in Frankrijk tegen Hongarije. Wat volgde, waren telkens katers die lang nazinderden. In de zoektocht naar stabiliteit ligt het belangrijkste werkterrein van Roberto Martínez. Geen compromissen sluiten zoals Marc Wilmots dat te vaak deed, maar rechte lijnen trekken en spelers tactisch verrassen. Dat Martínez al in het begin van de wedstrijd niet voor een verdediging van drie man koos maar Jordan Lukaku opstelde, was eigenlijk een tegenvaller, maar de 4-0-zege veegde dat onder de mat. Een garantie voor stabiliteit is doorgaans het spel van Jan Vertonghen. De verdediger zit intussen aan 87 interlands en sluipt steeds dichter bij het record van Jan Ceulemans (96 interlands). Het parcours van Vertonghen bij de Rode Duivels toont hoeveel er is veranderd. Hij debuteerde op 2 juni 2007 met een EK-kwalificatiewedstrijd tegen Portugal. Er werd met 1-2 verloren. In die ploeg stonden toen ook al Marouane Fellaini, Thomas Vermaelen en Steven Defour.En op de bank zat Kevin Vandenbergh, intussen 33 jaar en met 19 doelpunten in acht wedstrijden nu topschutter bij tweedeprovincialer Aarschot. René Vandereycken was toen bondscoach. Jan Vertonghen zou in die goed negen jaar nog vijf andere bondscoaches krijgen. Een teken van continuïteit is ook dat niet. Hij zag hoe de voetbalbond werd omgevormd van een star ministerie tot een modern bedrijf, hoe CEO Steven Martens vervolgens door financieel wanbeheer moest opstappen en het tot een besparingswoede kwam, die nu ook communicatiedirecteur Bob Madou de kop kostte en anderen met een wurgende angst voor hun job opzadelt. Controverses, eigenbelang, afrekeningen: ook binnen de glazen muren van het bondsgebouw langs de Brusselse Houba de Strooperlaan heerst er een egocultuur. @JacquesSysDOOR JACQUES SYS'Overal heerst er een egocultuur.'