Op alle mogelijke manieren probeerde Aimé Anthuenis afgelopen zaterdag na negentig pijnlijke minuten tegen Bulgarije zijn ploeg in bescherming te nemen. Tot vervelens toe hemelde hij de klasse van de tegenstander op. De Bulgaren demonstreerden zaterdag bij momenten inderdaad hun creativiteit en technisch vernuft, maar de hamvraag na de armtierige partij was waarom ze daar volop de gelegenheid voor kregen. De Rode Duivels teren van oudsher op een ongebreidelde inzet en die was ook zaterdag aanwezig. Haaks daarop stond een haast ontluisterend gebrek aan felheid en agressie in de duels. Zelden in zijn carrière moet de Bulgaarse spelmaker Krassimir Balakov zoveel ruimte hebben gekregen om te schakelen als afgelopen zaterdag. Na de vroegere gele kaart va...

Op alle mogelijke manieren probeerde Aimé Anthuenis afgelopen zaterdag na negentig pijnlijke minuten tegen Bulgarije zijn ploeg in bescherming te nemen. Tot vervelens toe hemelde hij de klasse van de tegenstander op. De Bulgaren demonstreerden zaterdag bij momenten inderdaad hun creativiteit en technisch vernuft, maar de hamvraag na de armtierige partij was waarom ze daar volop de gelegenheid voor kregen. De Rode Duivels teren van oudsher op een ongebreidelde inzet en die was ook zaterdag aanwezig. Haaks daarop stond een haast ontluisterend gebrek aan felheid en agressie in de duels. Zelden in zijn carrière moet de Bulgaarse spelmaker Krassimir Balakov zoveel ruimte hebben gekregen om te schakelen als afgelopen zaterdag. Na de vroegere gele kaart van Yves Vanderhaeghe durfde niemand hem aan te vallen. Zo voetbalden de Rode Duivels zonder die specifieke Belgische waarden waarop het spel anders altijd stoelt. Er werd gewroet zonder de tegenstander te beletten in zijn spel te komen. Er was geen collectieve pressing, geen sluwheid, geen leepheid. Vooral dat is zorgwekkend na de gemiste start. Deze Belgische ploeg, zo bleek zaterdag, mist vooral persoonlijkheid. Er staat geen leider op het veld, geen speler met voldoende impact op de anderen. Opvallend hoe in moeilijke momenten niemand de bal durfde te vragen. En saillant hoe verschillende spelers die nationaal een zeker niveau halen op het internationaal toneel door de mand vallen. Stijn Vreven, bijvoorbeeld, die verbijsterende tactische tekortkomingen liet zien. Of Daniel Van Buyten, een haard van onzekerheid die door de verdienstelijke Timmy Simons onmogelijk kon gestuurd worden. Nu Joos Valgaeren zich bij Celtic Glasgow verdedigend ontwikkelde maar opbouwend bleef stilstaan, lijkt Glen De Boeck het enige alternatief op deze positie. Het tergend traag uitvoetballen achteraan was zaterdag een van de grote mankementen. Veel nijpender nog is het probleem in het middenveld waar Walter Baseggio, een paar fraaie voorzetten in het begin buiten beschouwing gelaten, nog maar eens onzichtbaar bleef. Voor de match al liet Baseggio horen dat het voor hem moeilijk zou zijn om uit te blinken als een soort tweede verdedigende middenvelder naast Yves Vanderhaeghe, maar op deze positie was hij zaterdag maar sporadisch te zien. Geen Belg die tegen Bulgarije zo'n laag actieradius haalde als de al jaren naar Italië lonkende middenvelder. In plaats van te blijven zoeken naar verontschuldigingen, doet Baseggio er beter aan eindelijk eens zelf voor de spiegel te staan. Maar de middenvelder van Anderlecht is omringd door mensen die hem alleen ophemelen en dan is het niet gemakkelijk om jezelf kritisch te analyseren. Zoals dat werd verwacht toonde de wedstrjd tegen Bulgarije dat er na het WK niets veranderd is : de Rode Duivels blijven het moeilijk hebben als ze geen ruimte krijgen. In die zin hoeft het geen nadeel te zijn dat de ploeg nu vier opeenvolgende uitwedstrijden krijgt voorgeschoteld. Op voorwaarde dat Aimé Anthuenis de juiste correcties aanbrengt. De sereen analyserende bondscoach stelde zaterdag terecht dat het moeilijk is om een speler in de ploeg te brengen die voor een meerwaarde zorgt. Maar de bereidheid om ook bij balverlies gaten dicht te lopen en de tegenstander messcherp te dekken, moet hij wel in het elftal pompen. Het mag dan zijn dat Anthuenis, zoals hij zaterdag zei, bezig is met de opbouw van een nieuw elftal, dat mag nooit als verontschuldiging dienen als het ticket voor Portugal niet wordt gehaald.De uitstekende WK-wedstrijd tegen Brazilië heeft, zo blijkt ook nu weer, de realiteit van het Belgische voetbal verdoezeld. Maar dat is geen reden om nu in het andere uiterste te vervallen. Ook deze (hernieuwde) ploeg moet in staat worden geacht een moeilijk te ontwrichten blok te vormen. Op voorwaarde dat de Belgische wapens niet overboord worden gegooid. door Jacques Sys Deze ploeg mist persoonlijkheid.Aimé Anthuenis blijft met lege handen achter.REPORTERS