Ben je een verzamelaar ?

Niet echt, al heb ik in ons Kroatisch huis vooral zaken uit mijn periode bij Juventus bijgehouden. Het pronkstuk blijft mijn eigen shirt, dat werd gesigneerd door spelers als Vialli en Del Piero. Er is ook nog een foto met Roberto Baggio, toen die de Gouden Bal won. Op die herinneringen staat geen prijs.
...

Niet echt, al heb ik in ons Kroatisch huis vooral zaken uit mijn periode bij Juventus bijgehouden. Het pronkstuk blijft mijn eigen shirt, dat werd gesigneerd door spelers als Vialli en Del Piero. Er is ook nog een foto met Roberto Baggio, toen die de Gouden Bal won. Op die herinneringen staat geen prijs. Ze heeft een ijzersterk karakter, gebaseerd op een grondige discipline die ze van thuis meekreeg. Ik bewonder dat, want zelf ben ik vaak te impulsief en goedgelovig. Als we met de kinderen gaan winkelen of als het bedtijd is, blijft Sanja heel strikt. Zij kan nee zeggen, terwijl ik heel toegeeflijk reageer. Bij Sanja staat alles in het teken van een goede en correcte opvoeding. Zo hoort het. Psychologisch is het met de kinderen niet altijd even gemakkelijk geweest om te verhuizen. Daarom keer ik in de zomer graag terug naar Kroatië. Daar voel ik me het meest op mijn gemak. Als ik stop met voetballen, hoop ik met mijn vrouw wel een grote wereldreis van een half jaar te ondernemen. Ik wil ook eens de cultuur van Zuid-Amerika en Afrika opsnuiven.( Sanja : "Dat is zijn zwak punt.") Niet echt, alleen ben ik altijd als laatste uit de kleedkamer. Dat was zo bij elke club waar ik speelde. Maar dat weet Sanja ook. Waarom moet ik me opjagen ? Ik heb een zee van tijd om te genieten van een douche of massage. ( Sanja : "Als hij zich wil scheren, weet ik dat hij een half uur later thuiskomt.") Mijn twee uurwerken. De laatste kreeg ik voor onze achtste huwelijksverjaardag. Daarom koester ik het. Als ik het niet draag, heb ik het gevoel dat ik iets mis. Ze hebben vooral een symbolische waarde.Vroeger was ik gek op snelle auto's, zeker met de Lancia's en BMW's in Italië. Echte bomba's. Maar ik ben veel kalmer geworden. Nu kijk ik vooral naar het comfort en de veiligheid voor Sara en Grazia. Onze Cherokee voldoet perfect aan die voorwaarden. Ik ben er niet fanatiek mee bezig, maar sinds mijn Italiaanse passage ben ik dol op de liedjes van Eros Ramazotti en Zucchero. Dan kom ik eens volledig tot rust, maar het kan me ook stimuleren. Ik kan evenzeer genieten van een technodeuntje. Het hangt af van de gemoedstoestand. Net als Sanja hoor ik ook wel graag Oliver Dragojevic, een Kroatisch artiest. Dat zorgt voor wat nostalgie. Goede vraag. Het behoort niet langer tot de mogelijkheden, maar moeder Teresa had ik wel eens willen ontmoeten. Zij stond immers net als de paus symbool voor de wereldvrede en had een enorm charisma. Voor dergelijke mensen kan je alleen maar respect opbrengen. Gordan Vidovic is bij Moeskroen daarin de kampioen. Mij zegt het heel weinig. Meestal blijft hij thuis liggen. Als ik hem bij heb, is het om mijn vrouw te verwittigen. Elke drie maanden misschien een keer. Bij een steak kan het wel smaken, maar meestal bestel ik een cola. Toen ik nog maar pas bij Juventus speelde, ben ik eens samen met enkele vrienden zwaar in de drank gevlogen. Twee dagen heb ik met een houten kop rondgelopen. Ik voelde me net een varken. Het was een goede les. Ik heb toen gezworen dat ik zoiets niet meer wilde tegenkomen.Sanja Maric (28)In een discotheek in Rijeka. We waren beiden zeventien en kwamen in contact via een gezamenlijke kennis. Voor mij was het niet meteen liefde op het eerste gezicht. Pas na enkele ontmoetingen, ongeveer veertien dagen later, sloeg de vlam over. Ik wist zelfs niet dat hij voetbal speelde. Het was mijn vriendin die me daarvan op de hoogte bracht.Hij moest wel, want dat was de traditie in Kroatië. De jongen moest het meisje het hof maken. Nu is dat natuurlijk allemaal grondig veranderd. Ik heb nog geluk gehad en er goed van geprofiteerd, hé. ( lacht luidop) Hij is altijd opgewekt en bekijkt het leven van de positieve kant. Alegría. De eeuwige optimist. Hij zal nooit veranderen, denk ik. Alles staat in het teken van het goede. ( Zoran met een kwinkslag : "Zoals alle vrouwen wel, zeker.") Natuurlijk. Ik vind het belangrijk om goed voor de dag te komen. Meestal trekken we naar Antwerpen of soms eens Rijsel om inkopen te doen. Voor de kinderen gaat het gemakkelijk, maar Zoran moet ik vaak overtuigen. Hij is nogal kieskeurig, stelt constant vragen en twijfelt snel. Maar in de meeste gevallen volgt hij wel mijn goede raad. Kroatië is en blijft de top, het paradijs op aarde. Italië komt op de tweede plaats, want de mentaliteit is daar goed vergelijkbaar met de onze : iedereen is altijd goedgezind en probeert ten volle van het leven te genieten. Bovendien heb je ook nog de voortdurende band met de zon en het strand. Naast de familie zijn dat de zaken die ik het meest mis. Gelukkig kan ik terugvallen op enkele foto's, onze satelliettelevisie - Italiaanse shows, want daar zijn ze sterk in - en tekeningen van de haven in onze buurt. Dat verdrijft de heimwee.Toch wel. Limburg is alleszins een mooiere en rijkere regio dan bijvoorbeeld Henegouwen. Maar in Moeskroen overheerst vooral de menselijke warmte. Iedereen komt je spontaan opzoeken om hulp te bieden. Bovendien valt het me op dat in België alles heel goed georganiseerd is.Niet veel, hoor. Verder dan een goede cappuccino met de machine komt hij niet. ( Zoran vertrekt meteen om er een te maken) Hij eet wel graag Italiaans en maakt soms wel eens iets klaar. Maar het zijn vaak experimenten en het gebeurt gewoon te weinig. ( Zoran : "Je suis plutôt le chef de nettoyage.") ( luidop lachend) Totaal niet. Hij houdt wel van gezelligheid, maar komt maar zelden met verrassingen af. Maar als hij het dan toch eens doet, sta ik altijd versteld van zijn spitsvondigheid. Het is alleszins een goedkoper middel dan de telefoon. Ik icq en email veel met vrienden en kennissen in Kroatië, maar kijk ook vaak naar sites over gastronomie, reizen en de Kroatische kranten.Vooral een film, maar het liefst zonder oorlog of moordscènes. Ik hou wel van thrillers of drama of een romantische prent om eens goed te relaxen. Vooral The Bridges of Madison County, met Clint Eastwood en Meryl Streep vond ik enorm goed. Geef mij maar Mel Gibson. Kan de meest verschillende rollen aan en straalt met zijn lichaam een natuurlijke mannelijkheid uit. Ik ben blijkbaar niet de enige vrouw die daar zo over denkt. door Frédéric Vanheule,